ถึงเวลารัก

บทที่ 7 - จับตัวคนร้าย [2/2]

::

::

"กลับกันหรือยัง?"

ก้องการุญถามลูกหมีเมื่อเห็นว่าเธอกินไอศกรีมหมดแล้ว เด็กน้อยพยักหน้ารับจนแก้มกระเพื่อมก่อนจะกระโดดลงเก้าอี้ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

"กลับกันค่า~"

ตอนขามาเดินจับมือกันอย่างไรตอนขากลับก็เดินจับมือกลับอย่างนั้น ลูกหมีแกว่งแขนข้างที่จับมือกับก้องการุญในขณะเดียวกันเธอก็ร้องเพลงช้างอย่างอารมณ์ดี

ก้องการุญไม่คิดจะขัดเสียงเจื้อยแจ้วของลูกหมีแม้ว่าเธอจะร้องวนนับสิบรอบแล้วก็ตามเพราะเขาเองก็ฟังเธอร้องเพลงเพลินๆ เช่นกัน

ทั้งสองคนเดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเดินผ่านสะพานข้ามน้ำเล็กๆ และเมื่อนั้นเองคนที่ก้องภพไม่อยากเจอในเวลานี้ที่สุดก็บังเอิญมาเจอเขาพอดี

"เฮ้ยๆๆ ไม่คิดจะหยุดทักทายพ่อมึงหน่อยเหรอวะ?"

ไอ้ผันมันกำลังกินเหล้าอยู่หน้าร้านขายของชำเล็กๆ ตรงตีนสะพานและดูจากสกิลปากแล้วก้องการุญก็พอจะคาดเดาได้ว่าพ่อเลี้ยงก็คงจะเมาไม่น้อยแล้ว

ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคุยด้วยแต่ก้องการุญก็ไม่คิดจะหยุดเดินเพราะเขาไม่อยากให้ลูกหมีต้องมาเจอคนอย่างไอ้ผัน ทางที่ดีรีบออกไปจากบริเวณนี้เสียดีกว่า แต่ไอ้ผันมันกลับไม่ปล่อยผ่านเขาไปง่ายๆ ถึงขั้นคว้าขวดเหล้าขาวดีกรีแรงแล้วเดินตามหลังเขามาติดๆ

"หยุดเดินดิ้ไอ้ก้อง! กูบอกให้มึงหยุดเดิน!"

เสียงของไอ้ผันยังคงไล่หลังทำให้ลูกหมีที่เดินจับมือก้องการุญอยู่กระตุกมือเขาเบาๆ

"คูมยุงคนนั้นเรียกพี่จ๋าไม่ใช่เหรอ?"

ลูกหมีกำลังจะหันไปมองแต่ก็ถูกก้องการุญจับหัวไม่ให้หันไป เขายังคงเดินจูงมือลูกหมีต่อไปโดยไม่คิดจะสนใจไอ้ผัน กระทั่ง...คำพูดหนึ่งที่หลุดออกจากปากมันทำให้เขาหยุดเดินอย่างกะทันหันและได้ผลชะงัด

"ลูกอีกะหรี่! กูบอกให้มึงหยุดเดินไงวะ!"

"..."

ก้องการุญเผลอกำหมัดแน่นไม่รู้ตัว แต่เสียงร้องอุทานของลูกหมีเรียกร้องเขาให้กลับมามีสติอีกครั้ง

"น้องเจ็บ~"

"พี่ขอโทษ..."

ก้องการุญไม่ได้สนใจไอ้ผันเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้คนที่เขาสนใจคือลูกหมีต่างหาก เธอมองเขาน้ำตาคลอเบ้าคาดว่าคงจะเจ็บมือข้างที่ถูกเขาบีบไม่น้อยเลย

ก้องการุญรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจก่อนจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเธอพร้อมกับจับมือเล็กๆ มาเป่าไล่ความเจ็บปวด แต่ยังไม่ทันจะได้พูดปลอบใจอะไรลูกหมีมากไปกว่านี้ ไอ้คนน่ารังเกียจก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขาด้วยสายตาเหยียดหยัน

"ต้องให้กูเรียกว่าลูกกะหรี่ก่อนสินะมึงจะหยุดเดิน"

ก้องการุญรีบปิดหูลูกหมีทันที เขาไม่ต้องการให้เด็กที่อยู่ในวัยกำลังจดจำอย่างเธอต้องมาฟังคำพูดแย่ๆ ของคนแย่ๆ อย่างนี้ในขณะที่ลูกหมีได้แต่มองก้องการุญตาปริบๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าเขากำลังคุยกับคุณลุงแปลกหน้าว่าอะไร

แล้วอีกอย่างในสายตาของลูกหมีมองว่าไอ้ผันนั้นช่างเป็นผู้ชายที่น่ากลัวเพราะมีใบหน้าดุดัน ไว้หนวดไว้เคราแล้วไหนจะลายสักตามร่างกายนั่นอีก

เธอกลัวลุงคนแปลกหน้าคนนั้นจึงรีบกอดเอวก้องการุญที่ลุกขึ้นยืนแต่ก็ยังใช้มือปิดหูลูกหมีอยู่ เขารู้ดีว่าไอ้ผันอ้าปากพูดทีไรไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลยและโชคดีที่ครั้งนี้เขาปิดหูลูกหมีเอาไว้แล้วเธอจึงไม่ได้ยินว่าไอ้ผันมันพูดอะไรออกมา

"พรุ่งนี้ตอนตีห้ามึงออกไปส่งของให้กูด้วย กูหาลูกค้ารายใหม่ได้แล้ว"

ตั้งแต่ลูกค้าขาประจำคนเดิมของไอ้ผันถูกจับก็ทำให้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาไอ้ผันไม่มีรายได้จากการส่งยา แต่ตอนนี้มันหาลูกค้ารายใหม่ได้แล้วจึงคิดจะให้ก้องการุญเดินยาให้เช่นเคย ทว่าคำตอบจากลูกเลี้ยงนั้นช่างไม่ตรงไอ้ผันเสียเลย

"ผมไม่ไป"

เป็นครั้งแรกที่ก้องการุญปฏิเสธไอ้ผันเสียงแข็งขนาดนี้ แต่นึกหรือว่าเขาจะไม่มีทางบังคับมันได้ตราบใดที่แม่มันยังอยู่ใต้ตีนเขา

"ก็เอาสิถ้าคืนนี้มึงอยากให้แม่มึงรับแขกอีกสักสามสี่คน"

"..."

เป็นไปตามคาดเมื่อก้องการุญไม่มีทางเลือกเพราะไอ้ผันรู้ว่าในชีวิตของลูกเลี้ยงคนนี้แม่คือครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ คนอย่างมันอะไรที่ช่วยแม่มันได้มันก็จะทำ

"ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปตามนัดที่เดิม"

ไม่ต้องขยายความอะไรต่อก้องการุญก็เข้าใจดี เขาลดมือลงจากหูของลูกหมีและไม่พูดอะไรออกมาก่อนจะเดินจูงมือลูกหมีจากไป แต่ไอ้ผันมันรู้ดีว่าการที่ก้องการุญไม่ปฏิเสธนั่นคือคำตอบตกลง

==========================