ถึงเวลารัก

บทที่ 9 - เรื่องไม่คาดคิด [1/2]

ก้องการุญรู้ว่าเสียงลูกหมีที่เรียกหาอยู่ไม่ไกลจากเขาสักเท่าไหร่เพียงแต่ไม่รู้ว่าลูกหมีกับสุวดีอยู่ตรงไหนเพราะควันที่ลอยโขมงทำให้เขามองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากต้องตามเสียงร้องไห้ของลูกหมีเท่านั้น

"ลูกหมีอยู่ตรงไหน! ตอบพี่หน่อย!"

"ฮืออ~ พี่จ๋า! น้องอยู่นี่! พี่จ๋าอยู่หนายย~ โฮ~"

"พี่กำลังไปหานะลูกหมี! รออยู่ตรงนั้นนะ!"

ก้องการุญตะโกนบอกลูกหมีในขณะที่สองขาก็ก้าวเดินไม่หยุด กระทั่งเสียงร้องของลูกหมีดังใกล้ขึ้นทุกทีจึงทำให้เขาเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนในที่สุดก็มองเห็นเงารางๆ ของเด็กผมแกละที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร

"ลูกหมี!"

"พี่จ๋า~ โฮฮฮ~"

ก้องการุญทรุดตัวลงโอบกอดลูกหมีที่ร้องไห้โยเยจนจมอก เขารู้สึกโล่งใจไม่น้อยที่เห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรนอกจากเนื้อตัวมอมแมมเท่านั้น แต่ในตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งเห็นว่าสุวดีไม่ได้อยู่กับลูกหมี

"แม่ล่ะลูกหมี แม่อยู่ไหน?"

ก้องการุญถามอย่างร้อนใจก่อนจะมองตามมือของลูกหมีที่ชี้ไปยังทิศทางด้านหลัง

"แม่ยังไม่ออกมา แม่ติดอยู่ตรงนั้น"

ก้องการุญไม่มีเวลามากเพราะไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว เขากวาดตามองรอบกายสำรวจสิ่งที่พอจะช่วยเหลือเขาได้ก่อนจะเห็นว่าแผงร้านค้าที่อยู่ห่างไม่กี่เมตรมีถังน้ำดื่มขนาดใหญ่วางอยู่ ในนั้นบรรจุน้ำเต็มถังเขาจึงไม่รั้งรอรีบอุ้มลูกหมีไปยังถังน้ำนั้นก่อนจะออกแรงคว่ำถังน้ำใส่ตัวลูกหมีเพื่อให้น้ำบรรเทาอาการแสบจากไอร้อนของเปลวเพลิงที่ใกล้เข้ามา

ตัวเขาเองก็เปียกปอนไปด้วยน้ำเช่นกันก่อนจะถอดเสื้อตัวเองห่มร่างลูกหมีอีกชั้นหนึ่งและใช้ชายเสื้อปิดช่วงจมูกและปากลูกหมีเอาไว้เพื่อป้องกันการสูดควันมากไปกว่านี้

"ลูกหมีรอพี่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหนนะ พี่จะเข้าไปดูน้าสุ"

ลูกหมีส่ายหน้าพัลวัน ตอนนี้เธอกลัวมากเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ทุกคนต่างก็วิ่งวุ่นไม่สนใจกัน เธอกับแม่ถูกวิ่งชนล้มหลายครั้งจนสุวดีถูกเหยียบทำให้ขาเคล็ดและโชคไม่ดีที่ตอนนี้เธอกำลังถูกเสาต้นหนึ่งล้มทับ

"พี่จะกลับออกมาพร้อมแม่ ลูกหมีแค่รอพี่กับแม่อยู่ตรงนี้ เข้าใจไหม?"

ก้องการุญไม่อยากเสี่ยงเอาลูกหมีเข้าไปด้วย เขาไม่รู้ว่าถ้าหากยิ่งเข้าไปจะเจอกับอะไรบ้าง

แม้ตอนนี้ลูกหมีจะกลัวจนตัวสั่นแต่เมื่อก้องการุญบอกว่าจะกลับมาพร้อมแม่เธอก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายทันทีและก่อนที่ก้องการุญจะวิ่งจากไปเธอก็ตะโกนบอกเขาทั้งที่ยังสะอื้นไห้

"พี่จ๋า ยีบๆ กลับมานะ!!! ฮึก~"

เสียงที่ไล่หลังมานั้นเขาได้ยินมันชัดเจนเพียงแต่ไม่ได้หันกลับไปมองเท่านั้น แค่วิ่งเข้าไปอีกไม่กี่สิบเมตรก็เจอกับสุวดีที่นั่งอยู่ เธอพยายามออกแรงดันท่อนเหล็กขนาดใหญ่ที่ล้มทับขาข้างหนึ่งของเธอที่รู้ตัวดีว่าขาต้องหักอย่างแน่นอนเพราะเธอเจ็บมาก

"น้าสุ!"

"ก้อง! ลูกหมีล่ะ! เจอลูกหมีหรือเปล่า!"

ในเหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้สุวดีก็ยังคงเป็นห่วงลูกสาว ก่อนหน้านี้เธอบอกให้ลูกสาววิ่งหนีออกไปก่อนในขณะที่เธอกำลังขาติดเพราะเสาล้มทับ

"ลูกหมีปลอดภัยดีครับ ผมจะช่วยน้าสุออกมา ถ้าเราออกแรงกันสองคนน่าจะไหว"

ในเมื่อคนเดียวไม่ไหวก็ต้องช่วยกันสองคน ก้องการุญไม่ลังเลที่จะช่วยสุวดี พวกเขานับจังหวะและออกแรงยกพร้อมกันจึงทำให้เสาขยับออกจากขาสุวดีที่ตอนนี้มันเบี้ยวผิดรูปและเดินเหินในตอนนี้ไม่ได้

ไม่ต้องคาดเดาก้องการุญก็รู้ว่าควรทำอย่างไร เขาให้สุวดีขี่หลังโดยไม่พูดอะไรทั้งนั้นก่อนจะออกแรงยกและพาสุวดีออกจากบริเวณนั้นและตามมาด้วยเสียงระเบิดอีกครั้ง

โชคดีที่พวกเขาทั้งคู่รอดพ้นจากแรงระเบิดลูกนั้นที่ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร

"คูมแม่!"

ลูกหมียังคงรอก้องการุญอยู่ที่เดิม เธอไม่กล้าขยับตัวไปไหนเพราะกลัวจะพลัดหลงจากก้องการุญที่กลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับแม่ของเธอ

เขากลับมาพร้อมกับแม่ของเธอจริงๆ ด้วย!

"จะไหวเหรอก้อง? น้าว่าก้องประคองน้าเดินไปก็ได้"

สุวดีถามก้องการุญด้วยความกังวลเมื่อเห็นว่าตอนนี้เขากำลังอุ้มลูกหมีไว้ข้างหน้า แต่ก้องการุญที่สัมผัสได้ถึงไอร้อนของเพลิงที่ทำให้เขาแสบผิวมากกว่าเดิมก็รู้ว่าจะชักช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว เปลวเพลิงมันกำลังลุกลามอย่างรวดเร็ว

"ไม่ไหวก็ต้องไหว ผมจะพาน้ากับลูกหมีออกไปด้วยกัน น้าแค่เกาะแน่นๆ ก็พอ"

สุวดีอดทึ่งในเรี่ยวแรงของก้องการุญไม่ได้ เธอไม่คิดเลยว่าร่างผอมๆ อย่างนี้จะสามารถอุ้มเธอขี่หลังและด้านหน้าก็ยังอุ้มลูกหมีเอาไว้อีกด้วย

เด็กคนนี้...ทำไมถึงแรงเยอะอย่างนี้นะ!

ความจริงแล้วก้องการุญไม่ได้มีแรงเยอะแต่ใด แต่เป็นเพราะสถานการณ์ฉุกเฉินตรงหน้าจึงทำให้เขางัดพลังทุกอย่างในกายออกมาใช้ก็เท่านั้นเอง

แม้ตอนนี้จะต้องแบกรับน้ำหนักจนเขาขาสั่นแต่ก้องการุญก็ฝืนวิ่งอย่างสุดชีวิต สองแขนของเขาโอบกอดลูกหมีเอาไว้แนบแน่น แต่แล้วจู่ๆ เบื้องหน้าก็ดันมีเสาต้นหนึ่งกำลังจะล้มลงมา ปลายเสาติดเปลวไฟเพราะถูกเผาไหม้มานานหลายนาทีและทิศทางที่เสาล้มคือด้านหน้าก้องการุญที่มีลูกหมีอยู่...

สัญชาตญาณในการขยับตัวอันรวดเร็วทำให้ก้องการุญเบี่ยงตัวหนี แต่ด้วยน้ำหนักที่เขาแบกทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ดั่งใจ ในขณะเดียวกันเสาติดไฟนั้นก็เฉียดหัวลูกหมีไปเพียงนิด แต่ก้องการุญก็ไวมากพอจึงยื่นแขนออกไปรับแทนเพื่อไม่ให้กระแทกโดนหัวลูกหมีที่ได้ยินเสียง 'ฉ่า' ข้างใบหู ทว่าตอนนั้นเธอกลัวจึงไม่ได้มองอะไรทั้งนั้นนอกจากหลับตาปี๋เท่านั้น

ก้องการุญแบกรับสุวดีและลูกหมีออกมาจากเพลิงไหม้ในตลาดอย่างปลอดภัย เขาถึงกับทรุดตัวลงนอนแผ่หลาอย่างเหนื่อยหอบในขณะที่เจ้าหน้าที่อาสารีบฉีดออกซิเจนพกพาให้กับก้องการุญที่สูดรับออกซิเจนเข้าเต็มปอด

ในขณะเดียวกันสุวดีก็ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นในระยะเวลาอันรวดเร็ว ส่วนลูกหมีนั้นไม่ได้เป็นอะไรเพราะเสื้อชุบน้ำที่ปิดจมูกทำให้เธอไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงร้องไห้เพราะใจเสีย ยิ่งเห็นแม่ร้องโอดโอยเพราะขาหักเธอก็ยิ่งร้องไห้หนักจนก้องการุญต้องกอดปลอบประโลมพักใหญ่

เสียงหวอที่เกิดจากรถพยาบาลและรถดับเพลิงหลายคันดังตลอดเส้นทางนับกิโล ตอนนี้ข่าวเพลิงไหม้ตลาดสดแห่งนี้กลายเป็นข่าวดังและก้องการุญก็รู้สาเหตุเพลิงไหม้แล้วว่ามันเกิดจากอะไรเพราะชาวบ้านและผู้บาดเจ็บละแวกนั้นต่างพากันบอกว่า…โรงงานพลุหลังตลาดระเบิด

==========================

เอาใจสุดๆ ใจจะขาดแล้ววววววว TT