ถึงเวลารัก

บทที่ 9 - เรื่องไม่คาดคิด [2/2]

เหตุการณ์พลุระเบิดในครั้งนี้ทำให้บ้านเรือนในละแวกนั้นรวมถึงตลาดสดได้รับความเสียหายอย่างหนักโดยเฉพาะจำนวนผู้เสียชีวิตและผู้ที่ได้รับบาดเจ็บนั้นยังไม่สามารถระบุได้เนื่องจากมีจำนวนมาก

ความจริงแล้วเรื่องโรงงานพลุถูกร้องเรียนหลายครั้งแล้วจากชาวบ้านในละแวกนั้น แต่เพราะเจ้าของเป็นพวกมีอิทธิพลบวกกับให้ส่วยตำรวจชั้นผู้ใหญ่จึงทำให้เรื่องที่ร้องเรียนเงียบหายไปไม่มีความคืบหน้าเลย จนกระทั่งวันนี้เรื่องที่ชาวบ้านในละแวกนี้กังวลกลัวมาตลอดหลายปีมันก็เกิดขึ้นจริงๆ

ภูผาที่รู้ข่าวโรงงานพลุระเบิดก็รีบบึ่งรถมายังตลาดสดด้วยความเร่งรีบ ก่อนหน้านี้หลังจากที่จับตัวไอ้พวกค้ายาได้แล้วเขาก็เอาพวกมันไปฝากขังที่โรงพัก จากนั้นก็ไปจัดการเรื่องไอ้ผันต่อกระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้นเขาจึงได้รู้จากเพื่อนร่วมงานว่าโรงงานพลุหลังตลาดเกิดระเบิดขึ้นมา

แน่นอนว่าเขาย่อมต้องนึกถึงภรรยาอย่างสุวดีและลูกสาวที่ต้องไปจ่ายตลาดทุกเช้าเป็นอย่างแรกและพวกเธอก็มักจะไปตลาดในเวลานี้ซึ่งมันคือเวลาเดียวกับที่โรงงานพลุระเบิด

จิตใจภูผาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยิ่งได้รับแจ้งจากเพื่อนตำรวจในโรงพักเดียวกันว่าภรรยาของเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเขาก็ยิ่งเป็นห่วง ส่วนอาการเป็นอย่างไรบ้างนั้นก็ยังไม่อาจรู้ กระทั่งเขาขับรถมาถึงโรงพยาบาลในเวลาไล่เลี่ยกับรถรีเฟอร์คันที่ภรรยาขึ้นมาถึงพอดี

"แม่!"

ภูผารีบปรี่เข้ามาหาสุวดีเมื่อเตียงเข็นกำลังไถลลงจากรถ เขามองเห็นว่าภายในรถมีก้องภพและลูกหมีนั่งมาด้วย สภาพของทั้งสองคนดูไม่เป็นอะไรมากนอกจากสภาพมอมแมม ในขณะที่ภรรยาเขาต้องนอนเตียงเข็น

สุวดีที่ถูกเรียกผงกหัวขึ้นมองก่อนจะเห็นว่าเป็นสามีที่กำลังมองเธอด้วยใบหน้าตกใจซีดเซียวและตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีเวลาพูดอะไรมาก เธอที่นอนอยู่บนเตียงถูกเข็นไปยังห้องฉุกเฉินโดยมีภูผาวิ่งตามเตียงเข็นไม่ห่าง

"เป็นอะไรมากไหม?"

เขามองเห็นรอยถลอกตามร่างกายแต่ก็ไม่เห็นเลือดจากบาดแผลใหญ่จากตัวภรรยาแต่ก็รู้ว่าเธอต้องได้รับบาดเจ็บแน่ๆ ก่อนจะกวาดตามองสำรวจภรรยาอย่างรวดเร็วและสะดุดเข้ากับขาข้างหนึ่งที่บิดผิดรูป เพียงเท่านั้นเขาก็พอจะรู้แล้วว่าภรรยาเขาขาหัก

"แม่ไม่เป็นอะไรมาก"

ไม่เป็นอะไรมากกับผีน่ะสิ! ถึงกับขาหักเชียวนะ!

ภูผานึกค่อนขอดภรรยาอยู่ในใจแต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นห่วงเธอกับลูกจับใจกลัวว่าใครจะเป็นอะไรไป โชคดีที่ลูกสาวเขาไม่เป็นอะไรเลย จะมีก็แต่ภรรยาที่ขาหักหนึ่งขา

ภูผานึกชื่นชมเมียอยู่ในใจ เธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากทั้งที่เธอกำลังขาหักอยู่แท้ๆ แต่ยังส่งยิ้มและพูดปลอบสามีอย่างเขาที่กำลังใจเสียทั้งที่เขาก็ไม่ได้ขาหัก

"เดี๋ยวแม่ก็ออกมาแล้ว"

นั่นคือคำพูดของสุวดีก่อนที่เธอจะหายเข้าไปในห้องฉุกเฉินพร้อมๆ กับที่พยาบาลเข้ามาขวางหน้าภูผาเอาไว้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะตามเข้าไป

"ญาติผู้ป่วยเข้าไม่ได้นะคะ เชิญรอข้างนอกค่ะ"

ภูผาไม่ได้ดึงดันจะเข้าไปแต่ก็ชะเง้อคอมองดูภรรยาจนกระทั่งประตูห้องฉุกเฉินปิดจึงได้ถอยออกมานั่งตรงเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกล ในขณะที่ก้องการุญเดินจูงมือลูกหมีตามหลังภูผา แต่แล้วในตอนนั้นเองที่สายตาของเขาพลันหันมองด้านข้างอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนจะเห็นว่าบุรุษพยาบาลคนหนึ่งกำลังเข็นเตียงผู้เสียชีวิตที่บนกายปกปิดด้วยผ้าขาวเอาไว้

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าการคลุมผ้าขาวบนร่างกายจนถึงใบหน้านั้นหมายความว่าอย่างไร มีเพียงเท้าแค่ส่วนเดียวเท่านั้นที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าขาว ทว่านั่นกลับทำเอาหัวใจของก้องการุญกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเขาเห็นสร้อยข้อเท้าที่แสนคุ้นตาก่อนจะปล่อยมือลูกหมีและวิ่งไปขวางหน้าเตียงเข็นพร้อมกับจับมันเอาไว้แน่น

การกระทำนั้นของก้องการุญทำเอาบุรุษพยาบาลเข็นเตียงถึงกับงงงันและในตอนนั้นเองก้องการุญก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิดพร้อมๆ กับเสียงห้ามปรามของบุรุษพยาบาลที่ดังขึ้นมา

"ห้ามเปิดนะ!"

แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อก้องการุญมือไวและเปิดผ้าขาวออกจากใบหน้าของผู้เสียชีวิตก่อนจะนิ่งงันไปคล้ายกับคนที่เกิดอาการช็อกพร้อมกับคำเรียกหนึ่งที่หลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ

"แม่…"

"…!!!"

ภูผาที่หันมาเห็นสถานการณ์นั้นพอดีเกิดตะลึงงันไปหลายวินาทีก่อนจะลุกพรวดพราดเข้ามาหาก้องการุญที่ถึงกับเข่าทรุดหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าคนที่เสียชีวิตคือแม่ของเขาเอง…

แม่ของเขาตายแล้ว! เธอตายได้อย่างไรกัน!!!

"ก้อง…ทำใจดีๆ ไว้"

ใช่ว่าภูผาจะไม่ใจหายที่เห็นว่าก้องการุญตกอยู่ในอาการช็อกไปแล้ว นึกไปแล้วก็อดนึกโทษตัวเองไม่ได้ที่บอกอีกฝ่ายช้าไปว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับลำดวน เพราะเขาเองก็มัวแต่เป็นห่วงเมียกับลูกตัวเองจึงทำให้เขาลืมเรื่องสำคัญที่ต้องบอกก้องการุญไปเสียสนิท

"ทะ ทำไมแม่ผมถึง…"

ก้องการุญยังอยู่ในอาการช็อก เขาถึงกับพูดต่อไม่ออกพร้อมๆ กับความรู้สึกหนึ่งมันจุกมันตื้ออยู่ในอกและปวดร้าวราวกับใจจะฉีกเป็นชิ้นๆ เมื่อเห็นว่าแม่ตัวเองนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจทั้งที่เมื่อเช้าก่อนจะออกจากบ้านเขายังเห็นว่าเธอนอนหลับอยู่บนเตียงแท้ๆ

ระหว่างที่เขาไม่อยู่บ้านมันเกิดอะไรขึ้นกับแม่เขาอย่างนั้นหรือ?

ก้องการุญต้องการคำตอบจากภูผาที่ดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าแม่เขาเสียด้วยสาเหตุอะไรและยิ่งเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่ายเขาก็ยิ่งสงสัยมากกว่าเดิม

ลางสังหรณ์มันบอกกับเขาว่าเรื่องที่แม่เขาตายนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับไอ้ผัน…

"แม่แกเสียเพราะถูกไอ้ผันแทง"

"…!!!"

ทั้งที่คาดเดาเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นฝีมือคนระยำอย่างไอ้ผันแต่เขาก็อดสะเทือนใจไม่ได้อยู่ดี ไม่คิดเลยว่ามันจะกล้าฆ่าแม่เขาตายทั้งที่มันอยู่กินกับแม่เขามานานเป็นสิบปี

มันทำกับแม่เขาลงคอได้อย่างไร!

"ผมอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

ก้องการุญร้องถามภูผาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ กระบอกตาคู่นั้นแดงก่ำและฉายชัดถึงความเคียดแค้นเมื่อนึกถึงคนเลวระยำอย่างไอ้ผัน

ภูผาสูดอากาศเข้าปอดหลับตาแน่นอย่างลำบากใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของก้องการุญดีว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอย่างไรที่แม่ต้องมาถูกฆ่าตายจากน้ำมือของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวและเป็นพ่อเลี้ยงของตัวเอง

ถ้าหากเป็นเขา…เขาก็คงคับแค้นใจไม่ต่างกัน

"ถ้าแกอยากรู้ ฉันก็จะเล่าให้ฟัง"

==========================

นิยายรักจริงๆ ค่ะพี่ๆ น้องจี๊ดไม่ได้แกงนะคะ