ถึงเวลารัก

บทที่ 10 - ไม่อยากจะเชื่อ [1/2]

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน...

"มึงเอามันไปขังที่โรงพัก ส่วนกูจะไปดูสถานการณ์ที่บ้านไอ้ผัน"

ภูผาบอกกับนายตำรวจนอกเครื่องแบบคนอื่นๆ เมื่อพวกค้ายาถูกจับแล้วและจะทำการขยายผลต่อไป

ส่วนไอ้ผันนั้นตามที่ได้รับแจ้งมาจากนายตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้ได้บอกกับเขาว่ามันกำลังกลับถึงบ้านและตำรวจหลายนายกำลังซุ่มจับกุมมันอยู่

พวกเขาคิดว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่ความจริงแล้วไอ้ผันมันดันไหวตัวทัน เพราะทันทีที่มันถึงบ้านมันก็จับลำดวนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเป็นตัวประกัน

นายตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้พยายามเกลี้ยกล่อมไอ้ผันให้มันยอมมอบตัวแต่มันกลับไม่ยอมง่ายๆ เพราะมันรู้ตัวว่าคดียาเสพติดที่มันมีครอบครองในบ้านนั้นคงทำให้มันต้องติดคุกหลายปี

คนเดียวที่มันพอจะใช้เป็นหนทางรอดได้คือการเอาตัวลำดวนเมียมันเป็นตัวประกันเพื่อต่อรองกับตำรวจ

ไอ้ผันเจรจาด้วยการขอรถยนต์เพื่อใช้หลบหนี ซึ่งภูผาเองก็อยู่ในสถานการณ์นั้น เขาเห็นว่าไอ้ผันมันมีอาการมึนเมาเพราะเสพยามาก่อนและพูดจาวกไปวนมา

อาวุธที่มันใช้คือมีดทำครัวขนาดเก้านิ้วอีกทั้งยังเป็นมีดปลายแหลมแต่ถึงอย่างนั้นลำดวนที่ถูกจับเป็นตัวประกันก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือโวยวายแต่อย่างใด

ทางตำรวจที่เห็นว่าไอ้ผันไม่มีทางยอมปล่อยตัวลำดวนง่ายๆ จึงรับคำขอของมันด้วยการเอารถมาให้มันหนึ่งคัน แต่ถึงมันจะได้รถแล้วมันก็ยังเอาลำดวนไปกับมันด้วยอยู่ดีก่อนจะบังคับเธอให้ขับรถไปตามเส้นทางที่มันบอก ในขณะเดียวกันทางตำรวจก็ขับรถตามมันห่างๆ เพื่อติดตามตัว

แต่แล้วเมื่อขับไปได้ไม่นานรถก็ดันซวนเซคล้ายกับมีการยื้อยุดเกิดขึ้นภายในรถและในจังหวะหนึ่งนั้นรถก็พุ่งฉิวด้วยความเร็วและมันมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งรถเสียหลักและชนพุ่งตอม่อสะพานอย่างจังท่ามกลางสายตาตำรวจอีกหลายคนที่ขับรถตามมา

ภูผารีบลงจากรถและเข้าไปดูสภาพรถที่พังเละเทะไม่มีชิ้นดีก่อนจะเห็นภาพที่น่าตกใจคือลำดวนถูกแทงบริเวณช่วงท้องด้านซ้าย ในขณะที่ไอ้ผันแค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น

ภูผาคาดเดาเอาไว้ว่าทั้งสองคนคงมีปากเสียงกันภายในรถและเกิดการใช้กำลังกันจึงทำให้ลำดวนขับรถเสียหลัก ซึ่งในที่เกิดเหตุเธอเสียเลือดเยอะมากและตายในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ส่วนไอ้ผันนั้นมันได้รับเพียงแค่อาการบาดเจ็บจากการกระแทกเท่านั้นและตอนนี้มันก็ถูกตำรวจจับตัวเอาไว้แล้ว

ภูผาสะเทือนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่มีใครอยากให้เกิดการสูญเสียโดยเฉพาะตัวประกันอย่างลำดวนที่ต้องมาตายเพราะคนระยำอย่างไอ้ผัน แต่ตัวมันดันเสือกรอด ทว่าถึงมันจะรอดจากความตายแต่มันก็หนีไม่พ้นคุกอยู่ดี

::

::

วันต่อมา...

ภูผาเป็นเจ้าภาพงานศพให้กับลำดวนที่ทำพิธีศพตามศาสนาแค่หนึ่งวันเท่านั้นเพราะเจ้าตัวไม่ได้มีญาติสนิทมิตรสหายที่ไหนจึงทำให้ก้องการุญตัดสินใจว่าจะทำพิธีแค่วันเดียวและตลอดเริ่มต้นจนจบพิธีทางศาสนาเขาไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

อาการนิ่งเงียบของเขาที่ไม่แสดงท่าทีหรืออารมณ์ใดๆ ออกมานั้นทำให้ภูผาที่อยู่ในงานศพด้วยค่อนข้างเป็นกังวลเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดหรือรู้สึกอะไรอยู่ กระทั่งงานศพถูกจัดการเรียบร้อยแล้วเขาจึงเห็นว่าก้องการุญกำลังจะเดินออกจากเมรุและเขาก็เดินตามไปเงียบๆ พร้อมกับลูกหมีที่เดินมากับพ่อด้วย

"เราจะไปไหนกันคะคูมพ่อ?"

ลูกหมีถามด้วยความสงสัยเมื่อเธอมาเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน ระยะห่างระหว่างเธอกับก้องการุญที่เดินอยู่ข้างหน้าห่างไกลกันพอสมควร เขาจึงไม่รู้ว่ามีคนกำลังเดินตามอยู่

"พี่ก้องกำลังไม่สบายค่ะ เราต้องดูแลพี่เขานะ"

ลูกหมีตาโตเมื่อได้รับคำอธิบายง่ายๆ จากพ่อตัวเอง สีหน้าของเด็กน้อยพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดไม่สมอายุก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพ่อตัวเองอย่างมีคำถาม

"แล้วอย่างนี้ยูกหมีควรทำยังไงดีคะ?"

"เราก็แค่อยู่ข้างๆ เขา เป็นกำลังใจให้เขาในวันที่เขาไม่มีใคร"

ภูผาพูดยิ้มๆ แววตาที่ทอดมองลูกสาวฉายชัดถึงความอ่อนโยนเอื้ออารีก่อนจะลูบหัวลูกสาวเบาๆ

"ยูกหมีเข้าใจแย้วค่ะ"

ลูกหมีพยักหน้าหนักแน่น แววตามุ่งมั่นของเธอมองตรงไปยังแผ่นหลังกว้างของก้องการุญที่เดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่งซึ่งภูผารู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังจะไปไหน

ก้องการุญกำลังเดินกลับบ้าน...

ภูผายังคงเดินตามก้องการุญเงียบๆ ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเปิดประตูบ้านเข้าไปข้างในและปิดประตูในเวลามา ในขณะที่เขานั้นเลือกที่จะยืนอยู่นอกบ้านเท่านั้นและตั้งใจว่าจะยืนรอดูสถานการณ์แค่ไม่นานเท่านั้นเพราะเขาไม่รู้ว่าก้องการุญคิดจะทำอะไรกันแน่

ใจนึงก็นึกเป็นห่วงแต่อีกใจก็นึกระแวงกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรผลีผลามลงไป

เขายังจำแววตาเคียดแค้นของก้องการุญที่มีต่อไอ้ผันได้ดีในตอนที่เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลำดวนให้ฟัง

ก้องการุญไม่ร้องไห้หรือโวยวายแม้แต่นิดเดียวจนเขาแอบหวั่นว่าก้องการุญอาจจะกำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่ ซึ่งภูผาก็ยอมรับว่าอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ทว่าก็ไม่อาจวางใจได้เช่นกัน

ในขณะที่ภูผายืนรออยู่นอกบ้านนั้น ก้องการุญที่เข้ามาในบ้านแล้วก็กวาดตามองรอบบ้านด้วยแววตาแดงก่ำ

ไม่ใช่เขาไม่อยากร้องไห้ เพียงแต่ว่าเขาไม่ต้องการร้องไห้ให้ใครเห็นก็เท่านั้นเอง

'มึงห้ามร้องไห้นะไอ้ก้อง ถ้าใครเห็นว่ามึงร้องไห้เขาจะมองว่ามึงอ่อนแอ แต่ถ้ามึงอยากร้องไห้จริงๆ ก็ไปแอบร้องไห้คนเดียวอย่าให้ใครเห็น'

ลำดวนบอกกับเขาตอนอายุสิบขวบ ตอนนั้นเขาร้องไห้เพราะถูกพ่อเลี้ยงทำร้ายร่างกายและคนที่บอกให้เขาหยุดร้องไห้คือแม่...

แม้เธอจะพูดจาห้วนๆ ไปบ้างแต่สำหรับก้องการุญแล้วเขามองว่ามันคือคำสอนและนับตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลยแม้ว่าจะถูกทุบตีสักกี่ครั้ง กระทั่งหลายสัปดาห์ก่อนเขากลับร้องไห้ออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าสุวดี...

นั่นคือการร้องไห้ปลดปล่อยอารมณ์ของเขาในรอบห้าปีและครั้งนี้เขาก็เลือกที่จะกลับมาบ้าน กลับมาเพื่อหาที่เล็กๆ ที่เขาจะได้ปลดปล่อยความรู้สึกเจ็บปวดที่มันกำลังอัดแน่นจนเต็มอก

ยิ่งเขามาเห็นในภายหลังว่าเมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าพบว่ามีสมุดบัญชีที่แม่แอบไว้ในเสื้อเน่าๆ ตัวหนึ่งที่เธอมักจะยัดๆ เอาไว้ในมุมตู้ที่ลึกที่สุดที่เขาไม่เคยสนใจเลยก็ทำให้เขาถึงกับน้ำตาไหลอย่างไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้เลยเพราะตรงหน้าสมุดบัญชีมันระบุชื่อของเขาเอาไว้และรายการอัปเดตเงินครั้งล่าสุดก็เมื่อไม่กี่วันก่อนเท่านั้น

เธอฝากเงินให้เขาและมันมีมากถึงหนึ่งแสนบาท...สำหรับก้องการุญแล้วเงินจำนวนนี้ถือว่ามีค่ามากสำหรับเด็กอย่างเขาที่ไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน

ทั้งที่เธอหาเงินได้มากถึงขนาดนี้แต่ทำไมถึงไม่ยอมบอกเขา หรือไม่ก็หนีไปด้วยกันตั้งแต่แรกก็คงรอดพ้นจากไอ้ผันแล้ว แต่จนแล้วจนรอดลำดวนก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่ต่อและเก็บเงินเงียบๆ ต่อไปจนกระทั่งเธอต้องมาตายเพราะผัวชั่วอย่างไอ้ผัน...

ที่ผ่านมาก้องการุญเคยคิดว่าลำดวนไม่เคยรักเขาเลยเพราะเธอมักจะทำตัวหมางเมินเขามาโดยตลอด แต่มาวันนี้เขารู้แล้วว่าแท้จริงแล้วเธอก็คงรักเขาไม่น้อยเลย

ถ้าไม่รักก็คงไม่ออมเงินในชื่อบัญชีของเขาหรอกและที่ทำให้เขาจุกอกกว่าเดิมคือข้อความสั้นๆ ในกระดาษแผ่นเล็กใบหนึ่งซึ่งระบุเอาไว้ด้วยมือหวัดๆ แต่เขาก็ยังอ่านมันออกอยู่ดี

'ทุนชีวิตเริ่มต้นใหม่ของไอ้ก้อง...'

ก้องการุญเหมือนถูกก้อนความรู้สึกย่ำแย่ขนาดใหญ่พุ่งกระแทกใจอย่างจัง เขาร้องไห้จนตัวโยนและในอกมันแน่นจนแทบหายใจไม่ทัน ในวินาทีที่ล้มตัวลงนอนนั้นกลับรับรู้ได้ถึงมือเล็กๆ ของใครบางคนที่กำลังลูบแผ่นหลังของเขาอยู่และน่าแปลกที่อาการหายใจไม่ทันกลับทุเลาลงอย่างน่าประหลาดใจและความรู้สึกอุ่นซ่านที่หาเหตุผลไม่ได้นั้นกลับช่วยปลอบประโลมหัวใจที่กำลังย่ำแย่ดวงนี้

"ม่ายเป็นอะไรน้า~ น้องจะอยู่กับพี่จ๋าเอง~ โอ๋ๆ ไม่เจ็บแล้วน้า~"

==========================

#โธ่ ยัยลูกหมีของแม่ ปลอบพี่เขาหน่อยนะหนู...กำลังบอบช้ำอย่างหนักเลย 🥹