ถึงเวลารัก

บทที่ 11 - ครอบครัว [1/2]

"มากันแล้วเหรอ?"

สุวดีส่งยิ้มบางเบาให้กับสามีที่อุ้มลูกสาวเข้ามาภายในห้องพักรักษาตัวของทางโรงพยาบาล ด้านหลังคือก้องการุญที่ถือถุงกระดาษเก่าๆ จะขาดไม่ขาดแหล่ด้วยท่าทีเงอะๆ งะๆ เมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง

"พ่อคุยกับก้องแล้วเหรอ?"

สุวดีถามสามีที่พยักหน้ารับและตอบกลับมาสั้นๆ

"ใช่"

"แล้วไหนกระเป๋าเสื้อผ้าล่ะ?"

สุวดีหันมาถามก้องการุญที่ชูถุงกระดาษเก่าๆ ในมือให้สุวดีดู แต่คนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนคนป่วยกลับขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าที่ก้องการุญมีอยู่มันช่างน้อยนิดเสียเหลือเกินและที่ผ่านมาเธอก็เห็นว่าเขาใส่แต่เสื้อผ้าแค่ไม่กี่ชุดเท่านั้นเอง

ต้องถูกเลี้ยงมาอย่างอัตคัดแค่ไหนถึงได้มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดแล้วยังขาดอีก

สุวดีมองก้องการุญด้วยความสงสารจับใจก่อนจะหันไปบอกกับสามีอีกครั้ง

"คงต้องหาซื้อเสื้อผ้าให้ก้องเพิ่มแล้วล่ะพ่อ"

"พ่อก็คิดอย่างนั้น"

ภูผาเห็นด้วยกับภรรยาก่อนจะถูกไล่ให้ไปหาซื้อเสื้อผ้ากับก้องการุญ ส่วนลูกหมีที่ยังนอนหลับอยู่นั้นก็อยู่กับเธอที่ห้องพักคนป่วย

สองหนุ่มต่างวัยนั่งรถพิกอัปมายังร้านขายเสื้อผ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล เป็นร้านเสื้อผ้าธรรมดาที่ไม่ใช่แบรนด์เนมอะไรเลยและเสื้อก็ตัวไม่กี่ร้อยเท่านั้นแต่สำหรับก้องการุญแล้วเขามองว่าแค่นี้ก็ดีมากพอแล้วจริงๆ

"ไปเลือกเสื้อที่ชอบมาสักสี่ห้าตัวสิ กางเกงด้วยนะ เลือกยีนมาสักตัวด้วยล่ะ"

"ครับ"

ก้องการุญใช้เวลาเลือกไม่นานก็ได้เสื้อที่ต้องการ ทุกตัวล้วนแล้วเป็นเสื้อสีดำลายสกรีนทั้งนั้น ส่วนกางเกงก็มีทั้งสั้นและยาว

"เอาแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน"

ภูผาบอกกับก้องการุญที่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ในระหว่างที่อีกคนกำลังจ่ายเงินอยู่นั้นสายตาของเขาก็ดันเหลือบเห็นชุดกระโปรงสีเหลืองน่ารักตัวหนึ่งและใบหน้ากลมๆ ของลูกหมีก็ลอยขึ้นมา...

ถ้าชุดนี้อยู่บนตัวลูกหมี...เธอต้องน่ารักมากแน่ๆ

ก้องการุญไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเดินไปหยิบชุดกระโปรงสีเหลืองตัวนั้นและในตอนนั้นเองที่เขาตัดสินใจเดินไปยังเคาน์เตอร์ชำระเงินพร้อมกับควักเงินสดตัวเองที่มีทั้งหมดในตอนนี้ออกมาจ่ายแต่มันก็ยังขาดอีกห้าสิบบาท

เขาเกือบจะเดินถือไปเก็บไว้ที่เดิมแล้วแต่เงินที่ขาดก็ถูกยื่นให้กับพนักงานชำระเงินอีกครั้งจากภูผาที่เลิกคิ้วขึ้นมองก้องการุญราวกับว่า 'มีอะไร?' ทำให้ก้องการุญรีบยกมือไหว้ขอบคุณภูผาทันที

"ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้าครับ ตัวนี้ผมจะซื้อให้ลูกหมี"

ภูผารู้ว่าก้องการุญต้องซื้อชุดนี้ให้ลูกหมีเพราะเด็กนี่คงไม่ใส่ชุดกระโปรงเด็กหรอก แล้วอีกอย่าง...เงินก็มีอยู่น้อยนิดยังคิดที่จะซื้อชุดกระโปรงให้ลูกเขาอีกแทนที่จะหาซื้อเสื้อให้ตัวเอง

เด็กคนนี้แปลกประหลาดเสียจริง

ก้องการุญหอบหิ้วถุงเสื้อผ้าทั้งหมดราวกับหวงแหน ใบหน้าที่เคยราบเรียบในบัดนี้มีรอยยิ้มบางเบาประดับมุมปากให้เห็น

ภูผาคิดว่าก้องการุญคงดีใจที่ได้เสื้อผ้าใหม่ แต่ความจริงแล้วที่ก้องการุญยิ้มเป็นเพราะเขาจะได้ให้ชุดกระโปรงลูกหมีเป็นครั้งแรกต่างหาก!

::

::

"คูมแม่! ยูกหมีสวยไหมคะ!"

ลูกหมีหมุนตัวอวดชุดกระโปรงสีเหลืองที่อยู่บนตัวด้วยความตื่นเต้นดีใจ เธอเป็นคนชอบของสวยๆ งามๆ และเธอก็ถูกใจชุดกระโปรงตัวนี้มากจึงเอาแต่ถามผู้เป็นแม่อยู่หลายครั้งว่าเป็นอย่างไรทั้งที่ก็ได้คำตอบเดิมๆ กลับมา

"สวยมากเลยค่ะ"

ก้องการุญพยักหน้ารับหนักๆ อย่างเห็นด้วยกับคำพูดของสุวดี ลูกหมีเหมาะกับชุดสีสดใสมากจนเขายังอดชื่นชมเธอไม่ได้

"ลูกหมีน่ารักมากครับ"

"ขอบคุณพี่ก้องหรือยังคะ?"

ก่อนหน้านี้ภูผาบอกกับเธอว่าก้องการุญซื้อชุดกระโปรงมาให้ลูกหมีที่เห็นแล้วก็ชอบทันที ทั้งยังขอลองชุดใหม่ทั้งที่ยังไม่ได้ซักด้วยแล้วก็เป็นภาพอย่างที่เห็น ลูกหมีดีใจและชอบชุดที่ก้องการุญซื้อให้มาก

สุวดีที่รู้ว่าก้องการุญยอมควักเงินจนหมดตัวเพื่อซื้อชุดกระโปรงนี้ให้กับลูกหมีก็รู้สึกเอ็นดูเขามากกว่าเดิม

ช่างเป็นเด็กที่ทุ่มเทเพื่อลูกหมีเหลือเกินพ่อคุณเอ้ย~

ใช่ว่าสุวดีจะไม่รู้ว่าก้องการุญมักจะชอบยัดเงินของเขาใส่กระเป๋าให้ลูกหมีอยู่บ่อยๆ

หลายครั้งที่เธอล้วงกระเป๋าสะพายลูกสาวทีไรก็มักจะมีเงินเล็กๆ น้อยๆ และขนมอยู่ในกระเป๋าของลูกสาวเป็นประจำ

ไม่ต้องคาดเดาหรอกว่าเงินพวกนั้นที่อยู่ในกระเป๋าลูกหมีเป็นของใครถ้าไม่ใช่เพราะก้องการุญให้มา

"ขอบคุณค่า~ น้องชอบชุดนี้มาก!"

ลูกหมียกมือไหว้ขอบคุณก้องการุญที่กลายเป็นฝ่ายขัดเขินเสียเอง เขาไม่คิดเลยว่าการที่เขาได้รับคำขอบคุณจากลูกหมีมันจะทำให้เขารู้สึกดีได้ขนาดนี้

เหมือนหัวใจกำลังพองโตยามที่ได้เห็นว่าเธอกำลังมีความสุขมากเพียงใดกับสิ่งของที่เขามอบให้กับเธอ

"เอาไว้ถ้าหากผมมีเงินมากกว่านี้ ผมจะซื้อเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้ให้ลูกหมีครับ"

ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าเท่านั้นแต่เขาจะซื้อทุกอย่างที่คิดว่าดีให้กับลูกหมี ต่อให้มันจะมีราคามากแค่ไหนแต่ถ้าเธออยากได้เขาก็ยินดีที่จะซื้อให้ทุกอย่าง

ตอนนี้ก้องการุญเหมือนมีเป้าหมายหนึ่งอย่างในชีวิตแล้วและเขาต้องทำให้มันได้ นอกจากลูกหมีแล้วก้องการุญยังคิดไปถึงภูผาและสุวดีเช่นกัน

"ผมจะตั้งใจทำงานครับ"

บุญคุณครั้งนี้ก้องการุญจะลืมไปทั้งชีวิต เขาต้องเริ่มปรับตัวและวางแผนชีวิตแล้วว่าจะทำอย่างไรในอนาคต ทว่าสุวดีกับภูผาที่ได้ยินเช่นนั้นกลับคิดเห็นไม่ตรงกับเขา

"ใช้คำผิดหรือเปล่าไอ้ก้อง?"

ภูผาเลิกคิ้วถามก้องการุญที่หันมาทำหน้างงไม่เข้าใจ

เขาพูดอะไรผิดอย่างนั้นหรือ?

"ผม...พูดอะไรผิดเหรอครับ?"

เขาถามกลับอย่างไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ กระทั่งภูผาถอนหายใจหนักราวกับอ่อนใจแต่ถึงอย่างนั้นก็ไขความข้องใจให้กับเขา

"ใครจะให้แกทำงานกัน เด็กอย่างแกมันต้องเรียนหนังสือสิ"

"...!!!"

เรียนหนังสือ! เขาน่ะหรือจะได้เรียนหนังสือ!

ก้องการุญนิ่งอึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็ตอนที่สุวดีมองเขาด้วยแววตาอ่อนใจไม่ต่างจากภูผา

"ในเมื่อฉันกับผัวตัดสินใจจะรับเลี้ยงดูเธอแล้ว ฉันก็ควรให้สิทธิ์ที่เธอจะได้รับ"

นั่นคือก้องการุญต้องได้รับการเรียนหนังสือ แต่ด้วยอายุบวกกับที่ผ่านมาเขาไม่เคยเรียนหนังสือมาก่อนเลยจึงอาจจะเป็นปัญหาติดขัดสำหรับก้องการุญ แต่เธอกับสามีก็ลองปรึกษาคุณครูที่เป็นลูกค้าร้านก๋วยเตี๋ยวแล้ว จึงได้คำแนะนำมาว่าก้องการุญอาจจะต้องเรียนโฮมสกูลและถ้าหากเขาหัวดีจนสามารถเรียนจบตามหลักสูตรได้ในระยะเวลาสามปี เขาก็อาจจะสอบเทียบมหาลัยได้ตามเกณฑ์อายุที่ควรจะเป็น

สุวดีอธิบายวิธีการเรียนคร่าวๆ ให้กับก้องการุญฟังและเธอก็เห็นทั้งแววตากังวลแต่ก็ดีใจในเวลาเดียวกัน

"ผม...สามารถเรียนหนังสือได้จริงๆ เหรอครับ?"

ก้องการุญยอมรับว่าเขาดีใจมากจริงๆ ที่รู้ว่าจะได้เรียนหนังสือ สิ่งที่เขาอิจฉาเด็กๆ ในวัยเดียวกันคือการได้รับการศึกษา แต่ตัวเขานั้นกลับไม่ได้รับโอกาสนั้นเพราะฐานะทางบ้านยากจน บวกกับชีวิตที่ต้องติดพันกับไอ้ผันมาโดยตลอดจึงทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ร่ำเรียนอะไรเลย

แต่ตอนนี้โอกาสนั้นมาถึงเขาแล้ว...โอกาสที่เกิดจากสุวดีและภูผาที่หยิบยื่นมันให้กับเขา

"มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยก้อง มันคือเรื่องพื้นฐานด้วยซ้ำที่เธอควรจะได้รับในชีวิต"

สุวดีพูดยิ้มๆ เธอเห็นประกายตาดีใจในแววตาก้องการุญที่มองมายังเธอกับสามี

"ผมไม่รู้ว่าจะต้องขอบคุณอีกสักกี่ครั้งถึงจะพอ แต่ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้น้าสุกับน้าภูผิดหวังในตัวผมแน่นอน"

และเขาก็สัญญากับตัวเองด้วยว่าสักวันหนึ่งเขาจะตอบแทนผู้มีพระคุณทั้งสองอย่างสุดความสามารถเท่าที่เขาจะทำได้

ในขณะเดียวกันสุวดีก็รู้ดีเช่นกันว่าเธอกับลูกหมีรอดชีวิตจากเหตุโรงงานพลุระเบิดได้นั้นเป็นเพราะใครช่วยเอาไว้ ถ้าตอนนั้นไม่ได้ก้องการุญเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองกับลูกหมีจะรอดชีวิตกลับมาหรือไม่เพราะอย่างนั้นอะไรที่เธอสามารถช่วยก้องการุญเธอก็ยินดีทำเช่นกัน...

==========================

#ดูแลกันไปน้าาาาาาาา