ถึงเวลารัก

บทที่ 11 - ครอบครัว [2/2]

::

::

ตลอดสามวันที่ผ่านมาก้องการุญรับหน้าที่นอนเฝ้าสุวดีอยู่ที่โรงพยาบาลมาโดยตลอด แต่วันนี้สุวดีได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ทางศาลได้ตัดสินคดีของไอ้ผันเช่นกัน ภูผาจึงมารับทั้งภรรยาและก้องการุญไปฟังคำตัดสินโทษของไอ้ผันที่ใกล้จะถึงเวลาในอีกไม่ช้า

เมื่อมาถึงศาลก้องการุญที่เข้าร่วมรับฟังคำตัดสินของไอ้ผันก็นิ่งเงียบกว่าปกติแต่สายตาเกลียดชังกลับมองไอ้ผันในชุดนักโทษไม่ลดละยามที่มันก้าวขาออกมานั่งตรงหน้าศาล

ไอ้ผันมีสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงจะดูอิดโรยทว่ามันก็ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านใดๆ กับสิ่งที่มันจะต้องรับรู้ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ศาลได้เริ่มต้นพิจารณาคดีแล้ว ไอ้ผันมันนั่งเงียบราวกับว่าทำหูทวนลมไปเท่านั้น ทว่าในจังหวะที่มันกวาดตามองรอบห้องนั้นมันก็สบสายตาเข้ากับก้องการุญพอดีและในตอนนั้นเองอัยการก็ถามคำถามกับมันขึ้นมา

"คุณตั้งใจฆ่าภรรยาตัวเองใช่หรือไม่?"

ไอ้ผันมันจ้องตาก้องการุญไม่ลดละก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างน่ารังเกียจแต่นั่นก็ไม่เท่าคำสารภาพของมันที่กล้าพูดออกมาเต็มปากเต็มคำอย่างไม่มีจิตสำนึกใดๆ

"ใช่ กูตั้งใจฆ่ามันเอง"

"..."

ก้องการุญเผลอกำหมัดแน่นจนตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำเกลียดชังจ้องมองไอ้ผันที่ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดใดๆ กับสิ่งที่มันทำลงไปและดูเหมือนว่ามันจะไม่สะทกสะท้านกับคำตัดสินของศาลที่ออกมาด้วย...ต่อให้โทษที่ได้รับคือจำคุกตลอดชีวิตก็ตาม

ก้องการุญรู้สึกว่าโทษที่มันได้รับยังไม่สาสมเลยด้วยซ้ำกับสิ่งที่มันทำกับแม่ของเขา คนอย่างมันควรถูกตัดสินประหารชีวิตให้รู้รอดแล้วรู้รอดไป

ในขณะที่ก้องการุญกำลังนั่งคับแค้นใจราวกับมีไฟสุมอกอยู่นั้น มือเล็กๆ ของคนที่นั่งติดกันก็วางลงบนหลังมือของเขา ทั้งที่ลูกหมีมือเล็กกว่าเขามากแท้ๆ แต่กลับให้ไออุ่นได้อย่างน่าประหลาด

แค่ลูกหมีจับมือเขาไว้แล้วไหนจะดวงตากลมโตใสซื่อที่มองมายังเขาราวกับหวั่นกลัวเขาในตอนนี้นั่นอีก เพียงเท่านั้นอารมณ์คุกรุ่นในอกที่เหมือนกำลังสุมไฟกลับถูกดับลงได้อย่างง่ายดาย

"พี่จ๋า~ ไม่ทำหน้าตาหน้าจัวน้า~ น้องไม่ชอบพี่จ๋าที่เป็นอย่างนี้~"

ลูกหมีมีความรู้สึกที่ไวมาก เพียงแค่เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ไม่ดีพอเธอก็จะรับรู้ได้ทันทีและทั้งที่เธอกำลังกลัวเขาอยู่แท้ๆ แต่กลับกล้ายื่นมือมาจับมือเขาเพื่อปลอบใจกัน

ก้องการุญลอบหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามสงบจิตสงบใจตัวเองก่อนจะวางมือลงบนหลังมือลูกหมีและตบเบาๆ เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาไม่เป็นไร ซึ่งลูกหมีที่เห็นว่าก้องการุญกลับมามีสีหน้าเป็นปกติแล้วก็ไม่ได้สนใจเขาอีก ต่างจากก้องการุญที่คิดว่าต่อจากนี้ไป เขาคงต้องระมัดระวังเรื่องการแสดงออกทางอารมณ์เสียหน่อยแล้วเพราะลูกหมีช่างจับสังเกตเก่งเหลือเกิน

ท้ายที่สุดช่วงระยะเวลาความอึดอัดก็ผ่านพ้นไป ไอ้ผันมันถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต แม้ก้องการุญจะรู้สึกว่าคำตัดสินนี้ยังน้อยไปสำหรับคนอย่างมันแต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับมันเท่านั้น

"เสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ"

ภูผาบอกกับทุกคนที่กำลังทยอยเดินออกจากห้องพิจารณาคดี เขาประคองภรรยาที่ต้องใช้ไม้พะยูงช่วย ส่วนก้องการุญได้รับหน้าที่ดูแลลูกหมีก่อนจะจับจูงมือเธอให้เดินตามออกมาพร้อมกัน

คำว่า 'กลับบ้าน' ของภูผาที่เอ่ยออกมานั้นทำให้ก้องการุญรู้สึกยุบยิบในใจอย่างไรชอบกล แต่ถ้าถามว่าชอบคำคำนี้ไหม...เขาตอบได้เลยว่า 'ชอบมาก'

"กลับบ้านกั้นน~"

ลูกหมีร้องบอกตามคนเป็นพ่อด้วยน้ำเสียงสดใสและครั้งนี้เป็นฝ่ายจูงมือก้องการุญให้รีบเดินตามหลังพ่อก่อนจะขึ้นรถและตรงกลับบ้าน

ภูผาใช้เวลาขับรถราวๆ ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นก็ถึงบ้านแล้ว ก้องการุญอุ้มลูกหมีลงจากรถก่อนจะถูกดึงตัวให้เข้าไปในบ้านพร้อมกับเธอ

ภูผาวางกระเป๋าเสื้อผ้าทั้งของภรรยาและก้องการุญลงบนโซฟา จากนั้นก็เดินไปยังหน้าห้องห้องหนึ่งพร้อมกับกวักมือเรียกก้องการุญให้เข้าไปหา

"นี่คือห้องนอนของแก อาจจะแคบไปหน่อยแต่คิดว่าพอจะอยู่ได้ไหม?"

ภูผาเปิดประตูห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยตั้งใจว่าจะให้เป็นห้องของลูกหมีเมื่อเธอโตขึ้น แต่ตอนนี้คงต้องยกให้ก้องการุญเสียก่อนเมื่ออีกฝ่ายต้องมาอยู่กับเขาที่บ้านหลังนี้

ก้องการุญชะโงกหน้าเข้าไปดูห้องนอนที่ว่า มันมีขนาดประมาณสามคูณสามเมตรเท่านั้น แต่สำหรับก้องการุญแล้วเขามองว่ามันใหญ่เพียงพอแล้วก่อนจะพยักหน้ารับแรงๆ ให้กับภูผา

"อยู่ได้ครับน้าภู แค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ"

ก้องการุญพูดจากใจจริง สำหรับเขาแล้วห้องนอนนี้ไม่ได้เล็กแต่อย่างใดและนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วยที่เขามีห้องส่วนตัว เพราะปกติแล้วบ้านที่เขาอยู่นั้นคือตัวบ้านโล่งๆ ที่ไม่มีการกั้นห้องแต่อย่างใด บางครั้งก็ถูกไล่ให้ออกไปรอนอกบ้านถ้าหากไอ้ผันมันจะมีอะไรกับแม่เขา หรือไม่ก็ตอนที่แม่กำลังรับแขก

"ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว"

ภูผาตบไหล่ก้องการุญเบาๆ แต่ก่อนจะก้าวเดินออกไปก็เหมือนเพิ่งคิดอะไรขึ้นมาได้

"แล้วก็ทุกอย่างในบ้านหลังนี้แกสามารถใช้ได้หมดเลย จะดูทีวีหรืออยากกินอะไรในตู้เย็นก็กินได้ตามสบายเลยนะ"

"ครับ ขอบคุณมากครับ"

ก้องการุญจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาขอบคุณภูผากับสุวดีไปแล้วกี่ครั้งกับความช่วยเหลือและมีน้ำใจของพวกเขาทั้งสองคน ในขณะเดียวกันภูผาก็โบกมือไปมาเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

เขาแค่อยากให้ก้องการุญอยู่อย่างสบายใจก็เท่านั้น ถ้าหากคิดจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วความสบายใจในการอยู่ร่วมกันต้องมาเป็นอันดับแรกและเขาก็หวังว่าก้องการุญจะอยู่อย่างสบายใจในเร็ววัน

"ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกแล้วกัน"

"ครับ"

ก้องการุญไม่กล้าเรียกร้องอะไรเพราะที่เขาได้รับในตอนนี้มันก็ดีเกินคาดมากแล้ว ไหนจะตู้เตียงอันใหม่ แล้วยังมีโต๊ะทำงานเล็กๆ นั่นอีก...

ในชีวิตนี้เขาไม่เคยมีอะไรอย่างนี้มาก่อนจึงอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ก่อนจะเดินเข้าห้องไปสำรวจข้าวของต่างๆ ในห้องนอนตัวเอง

สุวดีใช้ไม้พะยูงเดินมายังหน้าห้องก้องการุญ เธอเอนหลังพิงกรอบประตูและมองสมาชิกใหม่ในบ้านด้วยรอยยิ้มบาง

ความเงียบถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าตึงตังของลูกหมีที่วิ่งผ่านพ่อแม่เข้ามาในห้องก้องการุญพร้อมกับกระโดดหย็องแหย็งบนเตียงนอนด้วยความดีใจ

"เย้ๆๆ! น้องมีพี่จ๋าแล้ว! พี่จ๋าเป็นพี่จ๋าของยูกหมี! ต่อจากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกัน! เย้ๆๆ!"

ลูกหมีชูไม้ชูมือดีใจที่ต่อจากนี้ไปจะมีพี่ชายแล้ว อีกทั้งยังดีใจที่เธอจะได้มีเพื่อนเล่นเสียที เธอชอบเล่นกับพี่จ๋าที่สุด! เพราะเขาตามใจเธอมากที่สุด! ในโลกนี้ไม่มีใครตามใจเธอเท่าพี่จ๋าอีกแล้ว!!!

"ต่อจากนี้ไปก้องจะเป็นครอบครัวเดียวกับเราและเธอจะยังเป็นพี่ชายของลูกหมีด้วยนะ น้าฝากลูกหมีด้วยล่ะก้อง"

สุวดีพูดยิ้มๆ แววตาที่มองก้องการุญเจือไปด้วยความเอ็นดูและขบขันที่เจ้าตัวยังเอาแต่ยืนนิ่งอึ้งราวกับว่าสิ่งที่ได้ยินจะไม่ใช่ความจริงอย่างไรอย่างนั้น จนเขาเผลอถามขึ้นมาอีกครั้ง

"ผม...เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพวกน้าได้เหรอ? มันคือความจริงใช่ไหมครับ?"

ก้องการุญลองหยิกแขนตัวเองดูอีกครั้งก่อนจะรับรู้ว่ามันเจ็บและครั้งนี้ภูผาก็ออกแรงตบไม่หนักไม่เบาลงบนบ่าเพื่อเป็นสิ่งยืนยันว่าเขาไม่ได้ฝันไป

เขาไม่ได้ฝันไปและมันคือความจริงที่ต่อจากนี้ไปเขาเป็นคนในครอบครัวนี้แล้ว!

ก้องการุญดีใจจนน้ำตาไหล เขารู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองเป็นคนอ่อนไหวง่ายและช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน ที่ผ่านมาเขาพยายามทำตัวเข้มแข็งมาโดยตลอดแต่เมื่อมีคนทำดีกับเขามากเข้า ความเข้มแข็งเปลือกนอกมันก็ถูกกะเทาะออกและปริแตกในที่สุด

เกราะที่สร้างเอาไว้พังทลายลงง่ายๆ และเขาก็เพิ่งเข้าใจคำว่าครอบครัวก็ตอนนี้...ตอนที่ทุกๆ คนรวมถึงลูกหมีต่างก็เข้ามาสวมกอดและปลอบใจเขาที่กำลังร้องไห้...

นี่น่ะหรือคือคำว่าครอบครัว...นี่น่ะหรือคือคำว่าอบอุ่น...

เขาเพิ่งเข้าใจมันก็ตอนนี้นี่เอง...

พวกเขาสอนให้เด็กที่ไม่มีอนาคตและไร้ประโยชน์คนหนึ่งได้รู้จักกับคำว่าคุณค่าในตัวเอง...

ก้องการุญซาบซึ้งในสิ่งที่พวกเขามอบให้จนไม่รู้ว่าจะตอบแทนเช่นไรดี ในตอนนี้เขายังไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก แต่ในอนาคตข้างหน้าเขาจะต้องตอบแทนพวกเขาคืนเป็นร้อยเป็นพันเท่าให้ได้

==========================

#ต่อจากนี้จะเป็นนิยายรักแล้วจริงๆ ค่ะพี่ๆ