ถึงเวลารัก

บทที่ 12 - ติดน้อง [1/2]

สามปีต่อมา...

"น้าภู! น้าสุ! ผมสอบเข้ามหาลัยได้แล้วล่ะ!"

ก้องการุญในวัยสิบแปดปีรีบวิ่งหน้าตั้งออกมาบอกข่าวดีกับคนใน 'ครอบครัว' ด้วยความตื่นเต้นเมื่อเขาสอบมหาวิทยาลัยที่อยากเข้าได้สมใจ

สุวดีกำลังปอกผลไม้ใส่จานให้ลูกหมีที่กำลังเคี้ยวแอปเปิลจนแก้มตุ่ย ส่วนภูผาที่นั่งดูทีวีอยู่ถึงกับหันมองก้องการุญตาโต พวกเขานิ่งอึ้งไปหลายวินาทีแต่เมื่อตั้งสติได้ว่ามันคือข่าวดีก็พากันส่งเสียงเฮด้วยความดีใจให้กับความสำเร็จอีกหนึ่งก้าวของก้องการุญ

ไม่มีใครไม่รู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมาก้องการุญเรียนหนักมากแค่ไหนเพื่อสอบเทียบไล่ระดับชั้นต่างๆ กระทั่งตอนนี้เขาสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังได้แล้ว อีกทั้งยังเป็นมหาลัยที่เขาตั้งใจเลือกอีกด้วย

ลูกหมีวัยหกขวบไม่รู้หรอกว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยคืออะไรแต่เห็นทุกคนและ 'พี่ชาย' ดีใจเธอก็ดีใจตามไปด้วย แต่แล้วคนที่ควรดีใจที่สุดกลับหุบยิ้มฉับพลันเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าหากสอบติดมหาวิทยาลัยที่เลือกนั่นก็เท่ากับว่า...เขาต้องไปอยู่หอพักน่ะสิ!

ถ้าหากต้องไปอยู่หอพักนั่นก็เท่ากับว่าเขาจะไม่ได้อยู่กับทุกคนในบ้านรวมถึงลูกหมีด้วย!

ตลอดสามปีที่ผ่านมาตั้งแต่เขาได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวภูผาชีวิตของเขาก็ราวกับพลิกฝ่ามือ ภูผากับสุวดีเลี้ยงดูเขาดีมาก อะไรที่เขาไม่เคยมีไม่เคยได้ก็ได้รับจากพวกเขาหลายอย่าง

จากเด็กที่ร่างกายผอมโซกว่ารุ่นเดียวกันก็เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาจนกระทั่งเขาเติบโตตามวัยและดูเหมือนว่าตอนนี้ส่วนสูงของเขาจะเกินกว่าเด็กวัยเดียวกันไปมากเช่นกัน

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมาก้องการุญถูกเลี้ยงดูเป็นอย่างดี เขาอยู่กินกับครอบครัวภูผามาโดยตลอดจึงไม่แปลกที่ตอนนี้เขาจะรู้สึกผูกพันกับทุกคนโดยเฉพาะลูกหมีที่ติดเขามากเป็นพิเศษเหมือนที่เขาเองก็ติดเธอไม่น้อยกว่ากันเลย

ไม่มีวันไหนที่เด็กคนนี้จะอยู่ห่างจากเขาสักวันเดียวและก้องการุญก็นึกภาพไม่ออกด้วยว่าถ้าวันที่เขาต้องแยกห่างจากเธอมาถึง ทั้งเขาและลูกหมีจะเป็นเช่นไร

ใบหน้าก้องการุญเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ในทันใด ทำเอาคนที่เคยดีใจอย่างภูผากับสุวดีปรับอารมณ์ตามไม่ทันเช่นกัน

"เป็นอะไรหรือเปล่าก้อง?"

สุวดีถามก้องการุญที่โน้มตัวลงและอุ้มลูกหมีขึ้นนั่งบนท่อนแขนเขาที่โอบรับน้ำหนักตัวของเธอโดยไม่รู้สึกหนักสักเท่าไหร่ทั้งที่ลูกหมีเป็นเด็กเจ้าเนื้อและตอนนี้สุวดีก็อุ้มลูกสาวไม่ไหวแล้วด้วยจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของก้องการุญที่ยังอุ้มลูกหมีได้สบายๆ

"น้าสุ ผมไม่อยากเรียนที่มหาลัยนั่นแล้วครับ"

"อ้าว ทำไมล่ะ?"

ไม่ใช่แค่สุวดีที่แปลกใจ ภูผาที่นั่งอยู่ก็แปลกใจเช่นกัน

"ถ้าผมไปเรียนที่นั่น ผมก็ต้องห่างจากทุกคนนี่ครับ"

เรียกว่าอยู่ไกลคนละฟากเลยก็ว่าได้ บ้านที่เขาอยู่กับมหาวิทยาลัยที่เขาสอบติดไม่สามารถเดินทางไปกลับได้ ในแต่ละวันต้องใช้เวลานานหลายชั่วโมงเพื่อเดินทางเพราะอย่างนั้นจึงต้องเช่าหอพักใกล้มหาวิทยาลัย แต่ก็อย่างที่เห็นว่าถ้าหากอยู่หอพักเขาก็ต้องอยู่ห่างจากครอบครัวและเขาก็ไม่อยากห่างทุกคนไปไหน

คำตอบนั้นของก้องการุญทำเอาสุวดีกับสามีถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพร้อมกันอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

ตั้งแต่ได้รู้จักกับก้องการุญและกลายเป็นครอบครัวเดียวกันเธอก็รู้จักนิสัยใจคอเขามากขึ้นเหมือนที่เขาเองก็รู้จักพวกเธอมากขึ้นเช่นกัน

ช่วงแรกๆ ก้องการุญอาจจะกระด้างกระเดื่องไปบ้างที่ต้องมาอยู่กับคนที่ยังไม่รู้จักกันดี แต่เมื่อปรับตัวกันได้แล้วเขาก็เริ่มแสดงความรู้สึกตัวเองมากขึ้นเพราะอย่างนั้นจึงทำให้สุวดีกับภูผารู้ว่าแท้จริงแล้วก้องการุญเป็นคนที่อ่อนโยนมากเพียงใดโดยเฉพาะกับลูกหมีที่เขาดูรักและใส่ใจเธอมากเป็นพิเศษ

"อยู่ที่การตัดสินใจของก้องนะ ก้องสามารถเลือกทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง"

สุวดีเอ่ยอย่างใจเย็น เธอให้อิสระทางความคิดและเคารพการตัดสินใจของก้องการุญเสมอ

แต่ถ้าถามความเห็น...เธออยากให้เขาเรียนมหาวิทยาลัยที่สอบติดและเธอรู้ว่าเขาอยากเข้ามหาวิทยาลัยนี้มากแค่ไหน

ถ้าไม่อยากเข้าคงไม่ทุ่มเทตั้งใจเรียนและอ่านหนังสืออย่างหนักมาตลอดหลายปีหรอก

เธอเห็นก้องการุญมีความมุ่งมั่นและตั้งใจมากจริงๆ และมันคงจะน่าเสียดายมากหากเขาไม่เลือกมหาวิทยาลัยแห่งนี้ทั้งที่สอบติดแล้ว

ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยแห่งนี้นับเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศและมันสามารถเป็นใบเบิกทางให้กับตัวเขาในอนาคตได้

ไม่แปลกหากใครต่างก็แย่งชิงที่นั่งในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ หนึ่งในนั้นคือก้องการุญเช่นกัน แต่ตอนนี้เขากำลังสับสนอย่างหนักเพียงเพราะไม่อยากห่างจากครอบครัว

สุวดีรู้สึกว่าไม่อยากให้เขาต้องมาคอยนึกเป็นห่วงอะไรทั้งที่ตอนนี้ทั้งเธอและภูผาก็ยังแข็งแรงดีกันอยู่ โดยเฉพาะสามีเธอที่ยังฟิตปั๋งเพราะออกกำลังกายทุกวัน

"ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ตัดสินใจ ยังมีเวลาอีกหลายวันก่อนจะยืนยันสิทธิ์"

ภูผาพูดเพียงแค่นั้นก็หันกลับมาดูโทรทัศน์อีกครั้ง ทุกคนในที่นี้ไม่มีใครกดดันเขาเลยแม้แต่น้อย นั่นจึงทำให้ก้องการุญยิ่งคิดไม่ตกกว่าเดิม

บังคับเขาให้ไปเรียนมหาวิทยาลัยยังง่ายเสียกว่าให้เขาต้องมาตัดสินใจเองเสียอีก เห้อ…

::

::

ก้องการุญตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตได้ในวันที่สามหลังจากประกาศผลสอบ เขาตัดสินใจบอกกับภูผาและสุวดีว่าจะไปเรียนที่มหาลัยที่สอบได้ซึ่งพวกเขาก็ยินดีกับสิ่งที่เขาเลือกจากใจจริง แต่ระหว่างที่รอเปิดเทอมอีกราวๆ สามเดือนนั้นก้องการุญก็ยังคงอยู่ที่บ้านก่อนและใกล้เปิดเทอมเมื่อไหร่ถึงค่อยย้ายออกไปอยู่หอพักใกล้มหาลัย

ก้องการุญมองหาที่พักเอาไว้หลายๆ ที่แล้ว เขาบอกกับสุวดีและภูผาว่าจะทำงานพาร์ตไทม์หาค่าหอพักเอง แต่ภูผากลับไม่เห็นด้วยเพราะต้องการให้ก้องการุญโฟกัสแต่การเรียนเท่านั้นจึงเอ่ยปากบอกว่าจะเป็นคนส่งเสียทุกอย่างขอแค่ตั้งใจเรียนก็พอ

'เอาไว้แกค่อยหาเงินมาคืนฉันตอนที่มีงานทำก็แล้วกัน'

ภูผาไม่ได้มีเงินเยอะมากมายอะไรหรอก แต่เขาก็พอมีเงินที่จะส่งเสียลูกสาวกับก้องการุญให้เรียนได้โดยไม่ขัดสน อีกอย่างนอกจากเงินเดือนราชการตำรวจแล้วตอนนี้กิจการก๋วยเตี๋ยวกับข้าวมันไก่ของภรรยาก็ไปได้ดี ขยายร้านจนต้องติดต่อขอเช่าตึกข้างๆ ที่ว่างพอดี

ลูกจ้างในครั้งนี้ที่มาช่วยสุวดีแม้จะยังเป็นแรงงานชาวเมียนมาร์แต่ก็เป็นคนที่ไว้ใจได้ บวกกับสุวดีจัดการแก้ปัญหาด้วยการเป็นคนเก็บเงินเองทุกโต๊ะจึงทำให้ไม่มีกรณีเงินหายหรือขโมยเงินได้อีก

ที่ผ่านมาสามปีก้องการุญก็คอยช่วยงานสุวดีตลอด ไม่มีวันไหนที่เขาไม่ทำงานช่วยสุวดี นอกจากจะช่วยงานค้าขายแล้วเขายังทำหน้าที่พี่ชายลูกหมีได้อย่างดีเยี่ยมอีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ไปรับไปส่งลูกหมีที่โรงเรียนหรือสอนการบ้านให้กับเธอโดยที่สุวดีไม่ต้องจ้างครูสอนพิเศษแต่อย่างใด

ก้องการุญแบ่งเวลาและจัดสรรทุกอย่างได้เป็นอย่างดี นอกจากจะไม่เป็นภาระสุวดีกับภูผาแล้วเขายังสามารถแบ่งเบาภาระให้กับพวกเขาได้ด้วย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก้องการุญก็รู้สึกเป็นห่วงทุกคนไม่น้อยเลยโดยเฉพาะลูกหมีที่คงจะเหงามากหากไม่มีเขาอยู่เล่นด้วย แต่เขาก็ไม่กล้าคิดสำคัญตัวเองมากเกินไปเพราะกลัวว่าหากถึงเวลาที่ต้องจากกัน...ลูกหมีอาจจะไม่ได้ต้องการเขาอย่างที่คิดไปเองก็ได้

ก้องการุญมีสีหน้าหมองหม่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อคิดว่าตัวเองอาจไม่เป็นที่ต้องการของลูกหมีแล้ว ยิ่งถึงเวลาย้ายเข้าหอพักใกล้เข้ามามากขึ้นเท่าไหร่ดูเหมือนว่าจิตใจของก้องการุญจะยิ่งว้าวุ่นมากขึ้นเท่านั้น

เขาไม่อยากแยกห่างจากลูกหมีเลย...ทำอย่างไรดี...

ก้องการุญได้แต่เก็บความวุ่นวายใจนั้นเอาไว้เพียงคนเดียวจนกระทั่งถึงวันที่เขาต้องย้ายไปอยู่หอพักห่างไกลบ้าน...วันนั้นเขาถึงได้รู้ว่าคนที่เหงาจับใจกลับเป็นตัวเขาเสียเอง...

==========================

#มีคนงอแงไม่อยากห่างจากยัยหนูค่ะพี่ๆ