ถึงเวลารัก

บทที่ 12 - ติดน้อง [2/2]

::

::

"เลือกห้องพักได้ดีนะเนี่ย"

ภูผาเอ่ยชมก้องการุญเมื่อเขาและสุวดีสำรวจห้องพักทั้งหมดแล้ว แม้จะไม่ใช่ห้องพักหรูอย่างคอนโดที่นักศึกษาหลายๆ คนมักจะอยู่แต่ก็ต้องยอมรับว่าก้องการุญเลือกห้องพักได้น่าอยู่และคุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไป

วันนี้เป็นวันที่ก้องการุญจะต้องย้ายเข้าอยู่หอพักเพราะอีกสามวันจะเปิดเทอมแล้ว ภูผากับสุวดีและลูกหมีจึงมาส่งเขาพร้อมกับสำรวจห้องพักไปด้วย

"เตียงดึ๋งดั๋งมากเลยพี่จ๋า! น้องอยากนอนกับพี่จ๋าที่นี่!"

ลูกหมีทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทำให้ตัวเธอเด้งลอยขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตกลงบนเตียงนอนอีกครั้งพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจ

"เราจะอยู่ค้างที่นี่ไม่ได้ค่ะ"

คำพูดนั้นของสุวดีทำเอาคนที่เคยหัวเราะคิกคักเงียบในทันใดก่อนจะหันหน้าไปมองผู้เป็นแม่อย่างไม่เข้าใจ

"ทำไมเราจะนอนที่นี่ไม่ได้คะ? ลูกหมีอยากนอนกับพี่จ๋า"

ลูกหมีถามด้วยแววตาไร้เดียงสา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงนอนกับก้องการุญไม่ได้ทั้งที่ผ่านมาเธอก็นอนกับเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนและแม่ก็ไม่เคยว่าอะไรเลย แต่ครั้งนี้แม่กลับห้ามปราม

"พี่ก้องจะไม่ได้นอนที่บ้านเราสักพักหนึ่งค่ะ"

"อ้าว ทำไมล่ะคะ?"

ลูกหมีก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีจนกระทั่งสุวดีต้องอธิบายให้เธอฟังอย่างใจเย็นว่าเพราะอะไรก้องการุญถึงนอนที่นี่และไม่กลับไปนอนที่บ้าน แต่นั่นกลับทำเอาลูกหมีที่รู้ว่าต่อจากนี้ไปจะไม่ได้อยู่กับพี่จ๋าทุกวันแล้วถึงกับเบะปากร้องไห้ทันใด

จากเด็กดีน่ารักได้กลายร่างเป็นเด็กดื้อที่เอาแต่เกาะเอวก้องการุญไม่ยอมปล่อย

"ลูกหมีจะอยู่กับพี่จ๋า! ฮือ~ ลูกหมีไม่อยากแยกจากพี่จ๋าไปไหน! โฮ~"

ลูกหมีร้องไห้โฮหนักมาก เธอซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องก้องการุญที่มีสีหน้าย่ำแย่ไม่ต่างกันเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากแยกห่างจากเธอเช่นกัน

ก้องการุญจุกอกจนพูดอะไรไม่ออก เขาก้มตัวนั่งคุกเข่าและสวมกอดลูกหมีเพื่อปลอบประโลมเธอที่หันมาซุกหน้ากับลำคอของเขา

"ไม่ต้องร้องๆ พี่สัญญาว่าจะกลับไปหาลูกหมีทุกๆ เดือน"

ก้องการุญเช็ดน้ำตาจากพวงแก้มนุ่มอย่างอ่อนโยน สายตาที่ทอดมองดูคนตรงหน้าก็แสดงออกถึงความอาลัยอาวรณ์และรักน้องสาวคนนี้มากเหลือเกิน ซึ่งการกระทำเหล่านั้นตกอยู่ในสายตาของสุวดีและภูผาทั้งหมด

พวกเขาไม่ได้เอ่ยขัดอะไรสองคนนั้นที่ยังกอดปลอบประโลมกันอยู่ เห็นจนชินเสียแล้วที่ลูกสาวมักจะวิ่งโร่ไปร้องไห้ซบอกคนที่เธอคิดว่าเป็นพี่ชายและทุกครั้งจะเป็นก้องการุญเสมอที่ปลอบลูกหมีจนหยุดร้องไห้

ครั้งนี้ก็เช่นกันที่ลูกหมีหยุดร้องไห้เพราะก้องการุญปลอบประโลมแต่ก็ยังงอแงอยู่ดี

"ฮึก พี่จ๋าไม่อยู่แล้วลูกหมีจะเล่นกับใคร~ ไม่อยู่ที่นี่ได้ไหม? กลับบ้านเราได้ไหม?"

คำว่า 'กลับบ้านเรา' มันกระแทกใจก้องการุญอย่างจังจนพูดอะไรไม่ออก มันทั้งรู้สึกดีแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกแย่ไม่น้อยเลยที่ต้องแยกห่างจากลูกหมีทั้งที่ในใจเขาไม่ได้อยากห่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจเลือกที่จะเรียนมหาลัยวิทยาลัยแห่งนี้แล้วเพื่ออนาคตตัวเองในภายภาคหน้าเขาก็จำต้องยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเลือกว่าท้ายที่สุดก็ต้องห่างจากลูกหมีเป็นการชั่วคราว แต่ในสักวันหนึ่งเขาจะกลับมาอยู่กับเธออีกครั้ง…

"พี่ก้องแค่ไปเรียนเองลูก พี่เขาไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ"

"แต่พี่จ๋าก็ไม่ได้อยู่กับลูกหมีแล้วนี่คะคุณแม่"

ลูกหมีเอ่ยเสียงสลด ใบหน้าก็หงอยเหงาชวนคนมองใจอ่อนยวบไปหมด โดยเฉพาะก้องการุญที่แทบจะเปลี่ยนใจไม่อยากเรียนต่อมหาลัยวิทยาลัยที่นี่อีกแล้ว แต่ยังดีที่ภูผาช่วยดึงสติเขาเอาไว้ด้วยการพูดกับลูกหมี

"แค่แป๊บเดียวเองลูก พี่ก้องไปเรียนแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวพี่เขาก็กลับมาหาลูกหมีแล้ว"

ใช่แล้ว แค่แป๊บเดียวเท่านั้น…เขาแค่ไปเรียนแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวเขาก็จะกลับมาหาเธอแล้ว…

"เข้าใจแล้วค่ะ ลูกหมีจะรอพี่จ๋ากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งนะคะ"

ลูกหมียกมือขึ้นปาดน้ำตาด้วยท่าทีน่าเอ็นดู สีหน้าเธอแจ่มใสขึ้น ทว่าต่างกับก้องการุญที่ยังมีความกังวลในแววตาแต่เขาก็ปกปิดมันในวินาทีต่อมา

ตลอดทั้งวันก้องการุญใช้เวลากับครอบครัวด้วยการสำรวจพื้นที่รอบๆ หอพักว่าเป็นเช่นไร มีร้านอาหารตรงไหนบ้างหรือแม้กระทั่งสำรวจตึกเรียนของก้องการุญในมหาวิทยาลัยก็ไปมาแล้วและก่อนที่จะแยกย้ายสุวดีกับภูผาก็พาก้องการุญมาทานมื้อเย็นที่ห้างสรรพสินค้าใกล้มหาลัยวิทยาเสียก่อน

ลูกหมีมีอาการเซื่องซึมอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าเวลาที่จะได้อยู่กับก้องการุญน้อยลงทุกที ตลอดทั้งวันเธอทำตัวติดเขาไม่ห่าง แม้กระทั่งนั่งทานข้าวก็แทบจะเกยอยู่บนตักของก้องการุญแล้วจนสุวดีต้องเอ่ยห้ามปรามลูกสาวที่ออกจะติดพี่ชายเกินไปเสียหน่อย

"ให้พี่ก้องนั่งทานข้าวดีๆ สิคะลูกหมี ลูกนั่งติดพี่เขาขนาดนั้นพี่เขากินข้าวลำบากค่ะ"

ลูกหมีทำหน้ามุ่ยและในตอนที่เธอกำลังจะขยับตัวถอยห่างตามคำเตือนของแม่นั้นกลับพบว่าก้องการุญดึงตัวเธอให้เข้าไปหาเขาเช่นเดิมทั้งที่มือข้างหนึ่งก็ตักข้าวทานตามปกติก่อนจะเงยหน้าขึ้นและพูดกับสุวดี

"ไม่เป็นไรครับ ให้ลูกหมีนั่งเหมือนเดิมก็ได้"

คำพูดนั้นทำเอาทั้งภูผาและสุวดีต่างพากันถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอ่อนใจ คิดว่าพวกเขาไม่รู้อย่างนั้นหรือว่าแท้จริงแล้วก้องการุญก็ติดลูกหมีไม่ต่างกันเลย! แล้วอย่างนี้ตอนแยกกันจะเป็นอย่างไร!

สิ่งที่ภูผาคิดเอาไว้นั้นไม่เกินจริงเมื่อถึงเวลาที่ลูกหมีกับก้องการุญต้องแยกกันพวกเขากลับไม่ยอมผละออกจากกันเลย!

"ปล่อยพี่ก้องได้แล้วค่ะ วันนี้เรารบกวนพี่ก้องทั้งวันแล้วนะลูกหมี"

สุวดีพยายาม 'แงะ' ท่อนแขนของลูกสาวออกจากลำคอของก้องการุญที่ยังอุ้มลูกหมีไม่ปล่อยเช่นกัน จนภูผาต้องเข้ามาห้ามปรามก้องการุญอีกคน

"ไอ้ก้อง ปล่อยน้องได้แล้ว"

นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วก้องการุญยังอุ้มลูกหมีเดินหนีภูผากับสุวดีเข้าไปในหอพักต่อหน้าต่อตา ทำเอาสองสามีภรรยานิ่งค้างไปหลายวินาทีก่อนจะได้สติและรีบวิ่งตามก้องการุญที่ก้าวเดินยาวๆ ไปยังห้องพักของตน

เขายังไม่อยากคืนลูกหมีให้พวกเขา! เขายังอยากใช้เวลากับลูกหมีอีกนิด! อีกสักนาทีก็ยังดี!

แต่ดูเหมือนว่าความต้องการนั้นจะไม่เป็นผลเมื่อภูผาคว้าคอเสื้อเขาจากด้านหลังไว้เสียก่อน ทำให้เขาเกือบจะหงายหลังแต่ยังดีที่แค่เซถลาเท่านั้น ทว่านั่นกลับทำให้เขาเสียสมดุลและคลายอ้อมแขนออกจากตัวลูกหมี ภูผาได้ทีจึงรีบดึงตัวลูกสาวออกมาอุ้มเสียเอง

"พะ พี่จ๋า! ลูกหมีจะอยู่กับพี่จ๋า!!!"

ลูกหมียื่นมือปัดป่ายไปทางก้องการุญที่ตั้งท่าจะถลาเข้าหาลูกหมี แต่ภูผากลับพลิกตัวหันหลังให้เขาเสียก่อนและสุวดีก็รับตัวลูกหมีไปอุ้มต่อ

"จะติดน้องก็เอาแค่พอดีไอ้ก้อง ทำตัวเหมือนกับจะไม่ได้เจอกันอีกอย่างนั้นแหละ ถ้าคิดถึงน้องก็โทรมา"

ภูผาอดต่อว่าก้องการุญไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าคำต่อว่านั้นจะไม่เข้าหูก้องการุญเสียเลยเมื่อเจ้าตัวเอาแต่มองลูกหมีที่ร้องไห้หาเขาเช่นกัน

"ลูกหมีจะอยู่กับพี่จ๋า! ฮือ~"

ลูกหมีร้องไห้จนน้ำตานองหน้าทำเอาคนมองอย่างก้องการุญปวดแปลบในอกอย่างไม่มีสาเหตุ ครั้นจะเข้าไปเอาตัวลูกหมีอีกครั้งก็กลัวว่าจะทำให้ภูผาไม่พอใจมากไปกว่านี้ ท้ายที่สุดเขาจึงทำได้เพียงแค่ยืนมองดูลูกหมีที่ถูกอุ้มเดินไปไกลเรื่อยๆ พร้อมๆ กับเสียงถอนหายใจของภูผาที่มองดูก้องการุญด้วยความหนักใจ

ไอ้นี่มันติดน้องหนักกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก ไม่คิดเลยว่าจะถึงขั้นมองตามลูกหมีตาละห้อยคอตกเหมือนหมาถูกทิ้งอย่างนี้

เห็นมันเป็นอย่างนี้แล้วก็อดเห็นใจไม่ได้ เขาเองก็เห็นมาตลอดสามปีว่าก้องการุญรักเอ็นดูลูกหมีมากแค่ไหน

"ถ้าคิดถึงน้องก็กลับบ้านมาทุกเดือนล่ะ"

ภูผาบอกก้องการุญเพียงแค่นั้นก็เดินกลับไปขึ้นรถที่ตอนนี้สุวดีกำลังอุ้มลูกหมีรออยู่ในนั้น

ลูกหมียังคงร้องไห้โยเย กระจกรถที่ถูกเลื่อนลงทำให้เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของเธออย่างชัดเจน

"รีบๆ กลับมานะพี่จ๋า!"

ลูกหมีชะโงกหน้าออกมาจากรถพร้อมกับโบกมือลาเขาและนั่นคือประโยคสุดท้ายที่เขาได้ยินจากเธอเมื่อรถเคลื่อนผ่านหน้าเขาไปอย่างช้าๆ กระทั่งลับตาในที่สุด...

==========================

#โอ๊ยยยยย มันเป็นยังไงพี่จ๋าน้องจ๋าาาา มันบีบคั้นมันปวดหัวใจดวงน้อยๆ จังเงยยย