ถึงเวลารัก

บทที่ 13 - หายตัว [2/2]

ก้องการุญใจล่วงไปอยู่ตรงตาตุ่ม นาทีนี้อะไรเขาก็ไม่สนใจแล้วทั้งนั้นเพราะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก่อนจะสอบถามรายละเอียดกับสุวดีว่าลูกหมีหายไปได้อย่างไรก่อนจะได้คำตอบว่าลูกหมีหายออกไปจากห้องเรียนช่วงเที่ยงวันแล้ว คุณครูประจำชั้นมารู้ตัวว่าลูกหมีหายไปก็ตอนที่ต้องเข้านอนพักกลางวัน

ก้องการุญหัวเสียไม่น้อยที่สุวดีเพิ่งโทรมาบอกเขาหลังจากที่ผ่านไปนานหลายชั่วโมงแล้ว

"ทำไมน้าสุเพิ่งโทรมาบอกผม น้าควรโทรหาผมตั้งแต่ตอนที่ลูกหมีเพิ่งหายตัวไปด้วยซ้ำ"

เพราะเป็นห่วงลูกหมีมากจึงทำให้เขาอดต่อว่าสุวดีไม่ได้ ซึ่งเธอเองก็ได้แต่ขอโทษขอโพยเขาไปเพราะตอนนั้นเธอก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่เพื่อไปตามหาลูกสาวพร้อมกับสามีเช่นกันหลังจากที่รับสายจากคุณครูประจำชั้น

ภูผาเองถึงกับต้องให้เพื่อนๆ ช่วยกันออกตามหาลูกหมี ซึ่งกล้องวงจรปิดภายในโรงเรียนจับภาพได้แค่ตอนที่เธอเดินออกจากโรงเรียนโดยอาศัยความตัวเล็กและจังหวะที่ยามเฝ้าประตูเผลอเพื่อออกจากโรงเรียน

กล้องวงจรปิดจับภาพลูกหมีได้แค่บางช่วงเท่านั้นและจากนั้นเธอก็หายตัวไป…

สุวดีและภูผาร้อนใจมากเพราะลูกหมีไม่มีอุปกรณ์สื่อสารอะไรเลยสักอย่างและพวกเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ลูกหมีจะเป็นเช่นไร

"ผมจะออกไปตามหาลูกหมี"

ก้องการุญบอกเพียงแค่นั้นก็กดตัดสายทันที เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ลูกหมีหายไปที่ไหนแต่จะให้เขาอยู่เฉยๆ เพื่อรอฟังข่าวจากสุวดีเขาก็ทนไม่ไหวเช่นกัน

อย่างน้อยเขาก็ต้องทำอะไรสักอย่าง เขาต้องตามหาเธอให้เจอ!

เมื่อคิดได้อย่างนั้นคนที่ใจร้อนรุ่มเพราะน้องสาวหายตัวไปก็รีบเดินออกจากโต๊ะทันทีโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวคนนั้นที่เพิ่งมานั่งร่วมโต๊ะจะทำหน้าเหวอสักแค่ไหนที่จู่ๆ เขาก็มีท่าทีฉุนเฉียวขึ้นมา ทว่าปริญที่เพิ่งได้สติก็ถามไล่หลังตามมา

"นั่นแกจะไปไหนไอ้ก้อง! "

ปริญรีบวิ่งตามก้องการุญทั้งที่ในปากยังเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย ในมือถือขวดน้ำเปล่าและกระดกลงคอเมื่อกลืนข้าวหมดแล้วแต่สองเท้าก็ยังเดินเร็วตามก้องการุญ

"น้องสาวฉันหายไป"

"ห้ะ! แกมีน้องสาวด้วยเหรอ! "

ก้องการุญไม่ได้ขยายความอะไรต่อ จากที่เดินก็เปลี่ยนเป็นวิ่งและวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดตรงหน้ามหาวิทยาลัยพร้อมกับเรียกแท็กซี่ที่กำลังผ่านมา ทว่าในตอนนั้นเองเสียงที่คุ้นเคยของใครบางคนก็ร้องเรียกเขาเสียงดัง

"พี่จ๋า!!! "

"…!!!"

ก้องการุญหัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง เขาหันไปมองทางต้นเสียงในทันทีและเมื่อเห็นว่าใครเรียกเขาก็ไม่รั้งรอที่จะรีบวิ่งไปหาเธอที่อยู่อีกฟากหนึ่งของถนน แต่ยังไม่ทันจะก้าวเดินข้ามถนนปริญก็รีบคว้าแขนเขาเอาไว้เสียก่อนพร้อมกับเสียงบีบแตรลากยาว

ปี๊นนนนนนนน!!!

"เดี๋ยวก็ตายห่าหรอกไอ้เวรนี่! ดูรถด้วยสิวะ!!! "

ก้องการุญไม่ได้สนใจเสียงเตือนของเพื่อนด้วยซ้ำและเมื่อรถคันนั้นผ่านพ้นไปเขาก็รีบวิ่งข้ามถนนไปหาลูกหมีที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

วินาทีนี้เหมือนหัวใจที่หายไปได้กลับเข้ามาในอกอีกครั้ง ก้องการุญสวมกอดลูกหมีแนบแน่น กระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อเห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงหน้าและไม่ได้เป็นอะไร แม้กระทั่งรอยขีดข่วนก็ไม่มี

"ทำไมถึงทำอย่างนี้ล่ะลูกหมี รู้ไหมว่าพี่กับพ่อแม่เป็นห่วงเรามากแค่ไหน? "

ก้องการุญไม่ได้ต่อว่าลูกหมี เขาเพียงแค่ถามเท่านั้นแต่ลูกหมีกลับเบะปากร้องไห้จ้าออกมาเพราะเธอเองก็รู้สึกโล่งใจไม่น้อยเลยที่เธอสามารถตามหาพี่จ๋าจนเจอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้หลายชั่วโมงเธอยังหวาดหวั่นกับการเดินทางมาหาเขาเพียงคนเดียว

ไม่ใช่ไม่กลัวที่ต้องเดินทางมาหาเขาด้วยตัวคนเดียว แต่เป็นเพราะคิดถึงเขามากต่างหากถึงได้บากบั่นมาหาเขาถึงที่ทั้งที่เธอก็กลัวกับการเดินทางเพียงคนเดียว

‘ไปไหนล่ะหนู?’

แท็กซี่คือหนทางเดียวที่ลูกหมีคิดว่าสะดวกที่สุดในการไปหาเขาก่อนจะโบกเรียกรถคันหนึ่งที่จอดรับเธอแม้ว่าจะดูงงๆ แต่เขาก็ถามเธอถึงจุดหมายปลายทาง

‘ลูกหมีจะไปหาพี่จ๋าที่หอพัก…ค่ะ’

‘หอพักนั่นมันอยู่แถวไหนล่ะ? ลุงไม่รู้จัก’

ลูกหมีก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี เธอจดจำเส้นทางไปหอพักพี่จ๋าไม่ได้แต่ก็จำได้ว่าพี่จ๋าเรียนที่ไหน

‘ถ้าอย่างนั้นคุณลุงไปส่งหนูที่มหาลัย…ได้ไหมคะ? พี่จ๋าเรียนอยู่ที่นั่น’

‘หนูหลงทางกับพี่เหรอ?’

‘ค่ะ หนูหลงทางกับพี่จ๋า’

ลูกหมีโกหกลุงขับแท็กซี่เพื่อให้เขาพาเธอไปส่งที่พี่จ๋า แต่คุณลุงก็ยังไม่ยอมไปส่งง่ายๆ

‘มีเบอร์พี่จ๋าหรือเปล่า?’

‘หนูจำไม่ได้’

ครั้งนี้ลูกหมีไม่ได้โกหก เธอจำเบอร์พี่จ๋าไม่ได้จริงๆ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจำเบอร์ของพ่อกับแม่ได้เพราะเธอไม่อยากกลับไปหาพวกเขาแต่เธออยากไปหาพี่จ๋า

ลุงขับแท็กซี่ลังเลว่าเขาควรจะทำอย่างไร แต่เมื่อเห็นลูกหมีบอกว่าจะไปหาพี่ชายเขาก็ยอมขับรถไปส่งเธอแต่โดยดี

"ขอบคุณมากครับที่พาน้องมาส่งอย่างปลอดภัย"

ก้องการุญยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณลุงขับแท็กซี่ที่ยังไม่ไปไหน เขายืนเป็นเพื่อนเธออยู่หน้ามหาวิทยาลัยนานกว่าสิบนาทีเพื่อเฝ้ารอว่าพี่ชายเธอจะมารับตอนไหนและโชคดีมากที่ก้องการุญมาเห็นเข้าพอดีก่อนจะยื่นค่าแท็กซี่ให้คุณลุงเกินกว่าที่มิเตอร์ระบุเอาไว้

เมื่อลุงแท็กซี่ขับรถผ่านพ้นไปแล้ว ก้องการุญถึงได้กลับมาสนใจลูกหมีอีกครั้งที่ยังมองเขาด้วยขนตาเปียกๆ จากการร้องไห้หมาดๆ จนเขาต้องยกมือขึ้นปาดน้ำออกจากแก้มเธอด้วยสัมผัสแผ่วเบา

"ดูเหมือนว่าเรามีเรื่องจะต้องคุยกันเลยนะลูกหมี"

ลูกหมีเม้มปากแน่นน้ำตาคลอ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่เธอทำนั้นสร้างความเดือดร้อนให้กับก้องการุญและพ่อแม่มากแค่ไหน

ก่อนหน้านี้ก้องการุญโทรบอกสุวดีกับภูผาว่าเจอตัวลูกหมีแล้ว พวกเขาโล่งใจที่ลูกสาวไม่เป็นอะไรมากครั้นจะไปรับกลับก็ถูกก้องการุญห้ามปรามเสียก่อนเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว กว่าจะมาถึงก็คงจะดึกและถ้าหากต้องขับรถกลับอีกก็กลัวว่าพวกเขาจะเป็นอันตราย จึงบอกให้มารับลูกหมีกลับบ้านในวันพรุ่งนี้แทน

ส่วนเขาก็ต้องกลับไปคุยกับลูกหมีเสียหน่อยแล้ว…

==========================

#ยัยหนูลูกกกกกกกกก ทำทุกคนหัวใจวายหมดแล้ววววว