ถึงเวลารัก

บทที่ 14 - คำสัญญา [1/2]

"ฉันขอกลับก่อนก็แล้วกัน"

ก้องการุญหันบอกปริญแต่ดูเหมือนว่าเพื่อนเขากำลังสนใจลูกหมีอยู่และตั้งท่าจะเข้ามาทักทาย ทว่าเป็นเขาที่รีบขยับตัวเข้ามาขวางหน้าลูกหมีเสียก่อนทำให้ปริญมองเพื่อนด้วยสายตาไม่เข้าใจก่อนจะชะงักนิ่งไปเมื่อเห็นสายตาขุ่นมัวของเพื่อนที่มองมา

"อะไร? หวงน้องสาวหรือไง? ฉันก็แค่จะทักทายน้องสาวแกก็เท่านั้น"

ปริญไม่ได้มีเจตนาไม่ดีใดๆ เขาก็เพียงแค่อยากทักทายน้องสาวของเพื่อนก็เท่านั้นเอง ทว่าก้องการุญก็ยังคงยืนปักหลักไม่ไปไหน

เขาไม่กล้าพูดออกมาว่าหวงน้องสาวแล้วก็หวงมากเสียด้วย ยิ่งเห็นว่าปริญมีท่าทีหัวเราะขำที่เขาหวงน้องสาวออกนอกหน้าก็ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจก่อนจะหันไปอุ้มลูกหมีด้วยท่อนแขนเพียงข้างเดียว ในขณะที่ลูกหมีก็กอดคอพี่ชายแนบแน่นพร้อมกับฝังใบหน้าลงกับต้นคอของเขาไม่ยอมหันหน้ามองใครทั้งนั้น

ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน สำหรับเด็กน้อยวัยหกขวบอย่างลูกหมีที่กล้าเดินทางข้ามฟากจังหวัดมาด้วยตัวคนเดียวหลายชั่วโมงนับว่ากินพลังงานไปเยอะมากจึงไม่แปลกหากเธอจะรู้สึกอ่อนเพลียจนแทบจะหลับคาไหล่พี่ชาย

"พรุ่งนี้ฉันอาจจะเข้าสายหน่อย ยังไงก็รบกวนฝากบอกพวกรุ่นพี่หน่อยก็แล้วกัน"

เพราะเขาไม่รู้ว่าสุวดีกับภูผาจะมารับลูกหมีตอนไหนจึงต้องฝากบอกเพื่อนไปก่อนว่าอาจจะเข้าสาย

"ได้"

ปริญตอบรับเพียงแค่นั้นและไม่ได้เร้าหรือถามอะไรต่อก่อนจะมองดูเพื่อนอุ้มน้องสาวเดินจากไปอีกเส้นทางหนึ่ง ทว่าในใจกลับนึกขำขันไม่น้อยกับอาการหวงน้องสาวออกนอกหน้าของก้องการุญ

"ไอ้นี่มันเป็นซิสค่อนนี่หว่า…"

(ซิสค่อน* คืออาการรักและหวงน้องสาวมาก)

::

::

ทันทีที่กลับมาถึงห้องพักก้องการุญก็ค่อยๆ วางลูกหมีลงบนเตียงนอนห้าฟุตอย่างนุ่มนวล เด็กน้อยผล็อยหลับไประหว่างทางที่เขาเดินกลับมายังหอพัก

ลูกหมีหลับลึกมากขนาดเขาจัดการถอดถุงเท้าและรองเท้านักเรียนให้ก็ยังไม่รู้สึกตัวตื่นด้วยซ้ำ ท่าทางนอนอย่างสบายอกสบายใจแผ่หลากลางเตียงทำให้เขาอยากหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเธอแรงๆ สักทีที่ก่อนหน้านี้ทำเขาใจหายใจคว่ำไปหมดเมื่อรู้ว่าเธอหายตัวไป

เขานึกว่าเธอถูกลักพาตัวไปเสียแล้ว แต่ที่แท้เป็นเธอเองที่กำลังมาหาเขา...

เด็กคนนี้...จะบ้าบิ่นเกินไปแล้ว

"พี่จ๋า...ลูกหมีคิดถึงพี่จ๋าจังเลย ฮือ~"

เสียงร้องไห้ครางในลำคอของคนที่หลับอยู่ทำให้ก้องการุญรีบขยับตัวเข้าไปหาเธอทันทีพร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแนบอก

ก้องการุญตบแผ่นหลังเล็กของลูกหมีเบาๆ หวังจะกล่อมและปลอบประโลมเธอให้สงบ ในขณะเดียวกันหัวใจของเขาก็พลันพองโตขึ้นมาเมื่อได้ยินถ้อยคำละเมอที่บอกว่าคิดถึงเขา

"พี่เองก็คิดถึงลูกหมีเหมือนกัน"

ท่อนแขนหนากอดกระชับตัวลูกหมีแน่นขึ้นพร้อมกับก้มหน้าลงจูบกลางกระหม่อมเธอด้วยความคิดถึงจับใจ

ก้องการุญไม่คิดเลยว่าการที่เขาใช้เวลาอยู่ร่วมบ้านกับลูกหมีเพียงสามปีเท่านั้นจะทำให้เขาผูกพันกับเธอได้มากถึงเพียงนี้และเขาก็ไม่คิดด้วยว่าลูกหมีจะคิดถึงเขามากถึงขั้นมาหาเขาด้วยตัวเอง

ก้องการุญนอนกอดลูกหมีอยู่อย่างนั้นอีกสักพักหนึ่งก็ตัดสินใจปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาเพื่อทานมื้อเย็นที่เขาสั่งไรเดอร์ให้มาส่งที่หอพัก

ลูกหมีสะลึมสะลือขยี้ตาด้วยอาการงัวเงียแต่เมื่อตั้งสติได้แล้วและเห็นว่าก้องการุญอยู่ตรงหน้าจึงรีบโผกอดเขาด้วยความคิดถึงก่อนจะผละใบหน้าออกและหอมแก้มก้องการุญฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวาอยู่หลายครั้งจนแก้มเขาแทบจะเปียกอยู่แล้วแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่รังเกียจสักนิด ออกจะชินเสียแล้วที่ถูกเธอหอมแก้มซ้ำๆ หลายครั้งอย่างนี้

แต่ก้องการุญก็รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ลูกหมีโตกว่านี้เธอกับเขาคงต้องเว้นระยะห่างต่อกันและเธอคงไม่มีโอกาสที่จะเข้ามาหอมแก้มเขาได้ตามใจอีกแล้ว

ทุกวันนี้ที่สุวดีและภูผาไม่ได้ห้ามปรามนั่นเป็นเพราะพวกเขามองว่าลูกหมียังเป็นเพียงเด็กและความผูกพันก็ทำให้พวกเขามองข้ามเรื่องความเหมาะสมระหว่างสายเลือด แต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มโตเป็นสาวขึ้นมาเมื่อนั้นเธอคงถูกห้ามปรามในสิ่งที่ไม่สมควรทำกับพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้

"พอก่อนลูกหมี มากินข้าวก่อนเถอะ"

ก้องการุญอุ้มลูกหมีให้นั่งบนเก้าอี้ ส่วนเขาก็จัดแจงข้าวกล่องให้เธอ ทว่าคนที่นั่งอยู่กลับค่อยๆ ปีนขึ้นมานั่งบนตักของเขาทั้งยังออดอ้อนกันตาใสแป๋ว

"พี่จ๋าป้อนข้าวลูกหมีหน่อยค่ะ วันนี้ลูกหมีอยากให้พี่จ๋าป้อนข้าว"

ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกลูกหมีอ้อนให้ป้อนข้าว แต่ถึงอย่างนั้นทุกครั้งเขาก็ยังใจอ่อนกับเธอเสมอ เมื่อถูกเด็กน้อยส่งสายตาออดอ้อนกันถึงเพียงนี้แล้วมีหรือที่เขาจะไม่ตามใจ

ก้องการุญอุ้มลูกหมีขึ้นนั่งบนตักโดยให้หันข้าง จากนั้นเขาก็เริ่มป้อนข้าวเธอในขณะที่เธอกำลังดูรายการการ์ตูนผ่านโทรศัพท์มือถือของก้องการุญที่กินข้าวกล่องของตัวเองเช่นกัน

ก้องการุญป้อนข้าวให้ลูกหมีที่กินเกือบจะหมดกล่องเพราะความหิวโหย เมื่อได้อยู่ใกล้กับพี่ชายเธอมีอาการเจริญอาหารมากเป็นพิเศษ ต่างจากเมื่อเช้าลิบลับที่เธอแทบจะกินอะไรไม่ลง

ลูกหมีกลับมาร่าเริงอีกครั้งแต่สำหรับก้องการุญแล้วเขายังมีเรื่องคาใจก่อนจะเรียกคนบนตักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอย่างที่เคยเรียกเธอเป็นประจำ

"ลูกหมี"

"คะ?"

"เรื่องที่ลูกหมีหนีออกมาจากโรงเรียน วันหลังไม่ทำแล้วนะ รู้ไหมว่าแม่กับพ่อเป็นห่วงเรามากแค่ไหน พี่เองก็เป็นห่วงลูกหมีมากเหมือนกัน"

ก้องการุญนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าหากเขาไม่เจอลูกหมีที่หน้ามหาวิทยาลัยหรือคลาดกับลูกหมีไปจะเกิดอะไรขึ้น ยิ่งเดี๋ยวนี้สังคมไม่น่าไว้ใจด้วยกลัวว่าเธออาจจะเป็นอะไรไปหรือถูกกระทำมิดีมิร้าย โชคยังดีที่ลุงขับแท็กซี่เป็นคนดีลูกหมีถึงได้รอดปลอดภัยไม่มีแม้ร่องรอยขีดข่วนอย่างนี้ แต่ถ้าหากเรื่องอย่างนี้ยังเกิดขึ้นอีกลูกหมีอาจจะไม่ได้โชคดีอย่างนี้แล้วก็ได้

"แต่ลูกหมีคิดถึงพี่จ๋านี่คะ ลูกหมีอยากให้พี่จ๋ากลับไปอยู่บ้านด้วยกัน"

ลูกหมีช้อนตาขึ้นมองก้องการุญด้วยแววตาเศร้าสลดทว่าก็ออดอ้อนกันในที แต่เพียงแค่นั้นก็ทำเอาก้องการุญหัวใจอ่อนยวบไปทั้งดวงแล้ว แล้วไหนจะใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังถูไถกับหน้าอกของเขานี่อีก…

ให้ตายเถอะ ทำไมยิ่งโตถึงยิ่งอ้อนเก่งอย่างนี้นะ แล้วอย่างนี้เขาจะดุเธอลงได้ยังไงกัน

ท้ายที่สุดก้องการุญก็ไม่อาจทำใจดุลูกหมีได้ลงคอก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอ่อนใจพร้อมกับรั้งตัวลูกหมีเข้ามากอดเสียเอง

"พี่ก็คิดถึงลูกหมีเหมือนกัน แต่ลูกหมีสัญญากับพี่ได้ไหมว่าต่อไปจะไม่หนีมาหาพี่คนเดียวอย่างนี้อีก"

ก้องการุญพูดกับลูกหมีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยดุลูกหมีเลยสักครั้ง ทั้งยังตามใจลูกหมีมากด้วยเพราะอย่างนี้จึงทำให้เธอติดเขาเป็นตังเมและโชคดีที่ลูกหมีเชื่อฟังเขามากกว่าสุวดีและภูผาเสียอีกจึงยอมตกปากรับคำแต่โดยดี

"เข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปลูกหมีจะไม่มาหาพี่จ๋าคนเดียวอีกแล้ว"

ก้องการุญยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าลูกหมีที่รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องการคำสัญญาแปะโป้งจากเธอที่ส่งนิ้วก้อยเล็กๆ เกาะเกี่ยวนิ้วเขากลับไปเช่นกัน

"ถ้าลูกหมีหนีออกมาอย่างนี้อีก พี่จะไม่รักแล้วนะ"

ลูกหมีถึงกับตาโตกับคำพูดนั้นก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาอย่างร้อนใจ

"ละ ลูกหมีจะไม่ทำอย่างนั้นอีกเด็ดขาด! สัญญาเลย!"

มุมปากได้รูปกดลึกเป็นรอยยิ้มบางเมื่อก้องการุญรู้สึกพึงพอใจที่ลูกหมีบอกว่าจะทำตามสัญญาของเขา

"เก่งมาก ต่อจากนี้ไปลูกหมีจะต้องรอพี่ที่บ้านนะ ทุกๆ เดือนพี่จะไปหาลูกหมีเอง"

ก้องการุญบอกกล่าวเป็นมั่นเป็นเหมาะพร้อมกันนั้นนิ้วก้อยต่างขนาดก็เกาะเกี่ยวกันแน่นราวกับคำสัญญาสำคัญระหว่างกัน…

ลูกหมีพยักหน้ารับและยิ้มกว้าง ต่อจากนี้ไปเธอจะเชื่อฟังเขาและเป็นเด็กดีรอเขาอยู่ที่บ้าน! พี่จ๋าจะได้กลับมาหาเธอทุกๆ เดือน!

"ค่ะ! ลูกหมีจะรอพี่จ๋ากลับมานะ!"

==========================

#เด็กดีมากค่ะยัยหนู ไม่ดื้อไม่ซนนะคะ รอพี่จ๋ากลับบ้านมาหาน้าาาาา