ถึงเวลารัก

บทที่ 1 - ก้องการุญ [2/2]

ในสถานการณ์คับขันอย่างนี้ก้องการุญกวาดตามองรอบกายอย่างระแวดระวังและโชคดีที่บริเวณนี้ไม่มีใครนอกจากเขากับเด็กน้อยคนนี้ที่หยุดกรี๊ดแล้วแต่ก็ยังมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว

ก้องการุญที่เพิ่งเห็นว่าจุดที่เขาปีนข้ามกำแพงมานั้นคือบริเวณหลังบ้านของบ้านหลังหนึ่งที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ออกจะเป็นบ้านหลังเล็กๆ ด้วยซ้ำ อีกทั้งยังมีเด็กน้อยกำลังนั่งเล่นขายของอยู่เพียงลำพังคนเดียว เขาที่เห็นอย่างนั้นจึงใช้โอกาสนี้ตีเนียนไปกับการเล่นขายของกับเธอ

"แม่ค้ามีอะไรมาขายบ้าง?"

ก้องการุญถอดแมสออกหนึ่งข้างเพื่อเปิดเผยใบหน้าหวังจะแสดงความจริงใจให้เด็กน้อยรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการทำอะไรเธอจริงๆ และเขาก็ไม่รู้หรอกว่าวิธีนี้จะได้ผลกับเด็กแก้มยุ้ยคนนี้หรือไม่ แต่เขาก็ทำทีเป็นถามไถ่เด็กน้อยที่มองเขาตาเป็นประกายซึ่งผิดกับเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนลิบลับที่ยังมองเขาด้วยความตกใจกลัว

มือป้อมๆ ของเด็กน้อยผมแกละวัยสามขวบชี้ไปยังหม้อพลาสติกชุดของเล่นหลายใบที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าก่อนจะพูดออกมาทั้งที่ริมฝีปากยังถูกปิดเอาไว้ จึงทำให้เสียงที่ออกมาฟังดูอู้อี้

"อีอังอี๊ แอ้วอ้ออังอี๊" (มีอันนี้ แล้วก็อันนี้)

ก้องการุญเห็นว่าเด็กน้อยไม่มีท่าทีตื่นตกใจหวาดกลัวแล้วจึงค่อยๆ ลดมือลงก่อนจะถามออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิมเพราะเขาไม่รู้ว่านอกจากเด็กน้อยคนนี้แล้วจะยังมีใครอยู่ในบ้านหลังนี้อีกไหม

"แล้วอันนี้ล่ะ? คืออะไร?"

ก้องการุญชี้นิ้วไปยังจานของเล่นที่มีพวกผลไม้ต่างๆ วางอยู่ รอบกายของเด็กน้อยผมแกละคนนี้เต็มไปด้วยชุดของเล่นขายของหลายอย่าง ส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นผักผลไม้และชุดเครื่องเล่นพวกเครื่องครัว

"อังนี้คือผงละไม้ แตงโมกับอะหุ่น~ พี่จ๋าอยากซื้อไหมคะ?"

ก้องการุญเข้าใจในสิ่งที่เด็กคนนี้พูดได้ไม่ยาก ด้วยความเป็นเด็กที่ยังพูดไม่ชัดคงทำให้เธอออกเสียงคำว่า ‘พี่ชาย’ ผิดเพี้ยนเป็นคำว่า ‘พี่จ๋า’ โดยไม่รู้ตัว

ก้องการุญยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรแต่สายตากลับเอาแต่มองดูแม่ค้าจิ๋วที่กำลังหยิบจานที่มีแตงโมกับองุ่นใส่ในถุงพลาสติกด้วยท่าทีกระตือรือร้นก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเขาพร้อมกับยิ้มกว้างจนตาหยีไร้ซึ่งความกลัวที่มีต่อกันเพียงเพราะเขากำลังเล่นกับเธอ

"ผงละไม้ฉองอย่าง ทั้งหมดฉี่ฉิบบาทค่ะ"

"..."

คิดราคาจริงเสียด้วย…

ก้องการุญควักเงินที่เหลืออันน้อยนิดของตัวเองที่มีอยู่สี่สิบบาทพอดิบพอดีให้กับแม่ค้าจิ๋ว แต่เธอกลับมองเงินนั้นด้วยสายตางงงันเมื่อมันไม่ใช่เงินที่เธอคุ้นเคยสำหรับเล่นขายของ

"เงิงนี้ใช้กับน้องไม่ได้~ พี่จ๋าต้องใช้เงิงแบบนี้~"

เด็กน้อยวัยสามขวบคว้ากระเป๋าสะพายทรงกลมใบสีชมพูแปร๋นมาวางบนตักของตัวเองก่อนจะเปิดกระเป๋าและหยิบกระดาษสีสันสดใสที่ถูกตัดให้มีขนาดเท่าๆ กันแต่ต่างสีออกมา ตรงกลางกระดาษแต่ละใบถูกเขียนตัวเลขติต่างว่าเป็นมูลค่าของเงินเอาไว้ตั้งแต่เลขยี่สิบจนถึงห้าร้อย

ก้องการุญเข้าใจในทันทีว่าเงินในความเข้าใจของเด็กน้อยคือกระดาษสีเหล่านี้

"วังนี้น้องจะไม่คิดเงิงพี่จ๋า~ แต่ครั้งหน้าน้องจะคิดเงิงแล้วนะ วังนี้ถือว่าให้กิงฟรี"

แม่ค้าจิ๋วช่างใจกว้างเสียเหลือเกินถึงกับยอมให้ผลไม้คนแปลกหน้าฟรีๆ โดยไม่คิดเงิน

แม้จะเป็นการเล่นสนุกของเด็กๆ แต่เห็นได้ชัดว่าพฤติกรรมแสนใจกว้างของแม่ค้าจิ๋วนั้นคงได้รับการเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีเธอถึงได้รู้จักแบ่งปันน้ำใจให้กับเขาแม้ว่าเขาจะเป็นคนแปลกหน้าเธอก็ตาม

ความไร้เดียงสาของเด็กน้อยคนนี้ทำให้ก้องการุญเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เขานึกย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ตัวเองยังเป็นเพียงเด็กน้อยเช่นกันและชีวิตของเขามันช่างย้อนแย้งกับแม่ค้าจิ๋วคนนี้เหลือเกิน

ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้...ชีวิตของเขาก็ยังคงน่าสมเพชเสมอ

ก้องการุญอดดูแคลนตัวเองไม่ได้ รอยยิ้มที่เคยปรากฏบางเบาพลันจางหายเมื่ออารมณ์ของเขากำลังดำดิ่งเพียงเพราะนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก แต่ถึงอย่างนั้นเสียงเจื้อยแจ้วของแม่ค้าจิ๋วก็ดึงสติเขากลับมา

"วันพรุ่งนี้พี่จ๋ามาชื้อของกับน้องอีกนะ~ เอาเงิงมาเย้อๆ น้า~"

ก้องการุญไม่ได้ตกปากรับคำใดๆ เพราะเขารู้ว่าการพบเจอกันระหว่างเขากับเด็กน้อยคนนี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้นและเป็นการเจอกันที่ไม่เหมาะไม่ควรสักเท่าไหร่เพราะเขาดันปีนกำแพงบ้านเธอไม่ต่างจากโจรคนหนึ่ง

"แม่ค้าชื่ออะไร?"

ก้องการุญรู้ว่าตัวเองไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้อีกแล้ว ถ้ายังไม่กลับบ้านตัวเองตอนนี้มีหวังไอ้ผันมันต้องโมโหแน่ๆ และคนที่ต้องรองรับอารมณ์โมโหของมันคงไม่พ้น 'แม่' เขาอย่างแน่นอน

อย่างน้อยก่อนจะจากกันไปเขาก็อยากรู้จักชื่อของเด็กน้อยเอาไว้ เผื่อว่าถ้าหากบังเอิญเจอกันข้างนอกอีกครั้ง เขาอาจจะทักทายเธอหรือเล่นกับเธอนิดๆ หน่อยๆ ได้

"น้องชื่อยูกหมีค่ะ"

ก้องการุญแอบแย้งชื่อเด็กน้อยอยู่ภายในใจ เขาไม่เห็นด้วยที่เธอชื่อลูกหมี เพราะเขามองว่าชื่อ 'ลูกหมู' นั้นเข้ากับเด็กน้อยคนนี้มากกว่า

เด็กอะไรจ้ำม่ำเจ้าเนื้อแก้มกลมได้ขนาดนี้...ไม่ว่าจะมองยังไงเธอก็เป็น 'ลูกหมู' ชัดๆ เลย

แต่ถึงจะเป็นลูกหมูอย่างไร เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกหมูที่น่ารักน่าเอ็นดูมาก...

"พี่ต้องกลับแล้ว"

ก้องการุญอยู่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว เขาไม่รู้ว่าภายในบ้านหลังนี้มีใครอยู่บ้างและมันคงไม่ดีถ้าหากมีใครเห็นว่าเขาทำตัวเป็นโจรแอบปีนกำแพงเข้าบ้านคนอื่น แม้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาจะขโมยอะไรก็ตาม

"พรุ่งนี้มาเย้นด้วยกังอีกน้า~"

"..."

ก้องการุญไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาไม่กล้ารับปากถ้าหากไม่แน่ใจว่าจะทำได้

ร่างกายผอมสูงหยัดการลุกขึ้นยืนและปีนขึ้นกำแพงที่เขาเคยข้ามมาอย่างคล่องแคล่ว เขาที่ยังอยู่บนกำแพงหันกลับมามองแม่ค้าจิ๋วอีกครั้งก่อนจะเห็นเธอกระโดดหย็องแหย็งโบกไม้โบกมือให้กับเขา แต่เขากลับมองว่าการกระทำนั้นของเธอไม่ต่างจากลูกหมาพันธุ์โกลเดินรีทรีฟเวอร์เลยแม้แต่น้อย

ยัยเด็กน้อยไม่รู้จักคำว่าคนแปลกหน้าหรือไง ถึงได้ทำตัวเป็นมิตรกับคนอื่นไปเรื่อย...

ก้องการุญได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ แม้จะนึกค่อนขอดเธออยู่ในใจแต่มุมปากได้รูปกลับหยัดยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว

เอาเถอะ เดี๋ยวก็คงได้เจอกันอีกนั่นแหละ...

===============================

ตอนที่ 2 มาแน้ววววววววว

อยากให้เข้ามาอ่านกันเยอะๆ เซฟกันเยอะๆ นะคะ

คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้น้องจี๊ดด้วยน้าาาา