ถึงเวลารัก

บทที่ 2 - ลูกหมีที่แปลว่าลูกหมู [2/2]

แม้จะอยู่ในอาการตกใจแต่สุวดีก็ยังมีสติมากพอจึงเรียกลูกจ้างหญิงชาวเมียนมาร์ที่ยังช่วยเก็บร้านให้มาช่วยเธออุ้มเด็กคนนี้เข้ามาภายในบ้านก่อนจะวางเขาลงที่โซฟาตัวยาว

"พี่สุคะ นิ่มขอตัวกลับก่อนได้ไหมคะ? พอดีว่าสามีเข้าบ้านไม่ได้ค่ะ กุญแจอยู่ที่นิ่ม"

ลูกจ้างสาวชาวเมียนมาร์พูดด้วยน้ำเสียงแปร่งหูแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับการรับฟังของสุวดีที่มองออกไปยังร้านหน้าบ้านก่อนจะเห็นว่างานทำความสะอาดเหลือเพียงแค่เก็บกวาดหม้อก๋วยเตี๋ยวเท่านั้น

"กลับได้เลย เดี๋ยวที่เหลือพี่เก็บเองก็ได้"

สุวดีบอกกับลูกจ้างสาวเพียงแค่นั้นก็หันมาสนใจกับคนที่นอนหมดสติบนอยู่บนโซฟา

เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ขาดวิ่น นอกจากหน้าตาที่มีรอยฟกช้ำแล้วก็พบว่าร่างกายของเด็กคนนี้ก็มอมแมมอย่างกับคลุกดินคลุกฝุ่นที่ไหนมา

สุวดีไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้เขาถึงได้มานอนหมดสติอยู่ที่หน้าบ้าน เธอครุ่นคิดอยู่หลายวินาทีก่อนจะตัดสินใจโทรเรียกรถพยาบาล แต่ยังไม่ทันจะกดโทรออกคนที่หมดสติกลับค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เขากะพริบตาสองสามครั้งและดูมึนงงไม่น้อยที่ตัวเองมาอยู่ในบ้านของคนแปลกหน้าก่อนจะพรวดพราดลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนก

"ใจเย็นๆ ก่อนจ้ะ ที่นี่เป็นบ้านน้าเอง"

สุวดีระบายยิ้มบางอย่างคนใจดี แต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะยังตื่นตระหนกไม่หายแต่เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ และเสียงฝีเท้าของเด็กวิ่งมาจากทางหลังบ้านเขาถึงกับรีบหันขวับไปมองทันที

"คูมแม่ขาาาา~ ขายของเสร็จแน้วเหยอคะ? ยูกหมีเอาน้ำเย็นๆ มาให้คูมแม่ค่า~"

ลูกหมีวิ่งหน้าตั้งจนผมหน้าแตกมาพร้อมกับแก้วที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง ใต้วงแขนอีกข้างมีขวดน้ำถูกหนีบอยู่แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหันก่อนจะเอียงคอมองคนแปลกที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างครุ่นคิด ทว่าอีกไม่กี่วินาทีต่อมาดวงตากลมโตสุกใสก็เบิกกว้างเมื่อเธอเพิ่งนึกออกว่าคนแปลกหน้าที่นั่งอยู่คือใคร

"พี่จ๋า! "

เขาคือพี่ชายที่เล่นขายของกับลูกหมีเมื่อหลายวันก่อน! ลูกหมีจำได้!!!

ไม่ใช่แค่ลูกหมีที่ตกใจเพราะก้องการุญเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน เขาจำเด็กน้อยแม่ค้าจิ๋วคนนี้ได้! อย่าบอกนะว่าบ้านหลังนี้คือบ้านที่เขาปีนกำแพงเมื่อหลายวันก่อนน่ะ!

ก้องการุญเผลอนั่งตัวตรงอย่างไม่รู้ตัวเหมือนคนที่มีชะงักติดหลังขึ้นมาทันควัน ในขณะเดียวกันการพบเจอกันของทั้งสองคนที่เหมือนจะรู้จักกันทำเอาสุวดีรู้สึกงุนงงไม่น้อยก่อนจะเอ่ยถามลูกสาวด้วยความสงสัย

"ลูกหมีรู้จักพี่เขาด้วยเหรอคะ? "

"ยู้จักค่ะ! ก็พี่จ๋าเขา…"

ลูกหมีพูดยังไม่ทันจบก็ถูกก้องการุญเอ่ยแทรกขึ้นมากลางปล้องเสียก่อน

"ผมอยากดื่มน้ำครับ"

ก้องการุญมองสุวดีราวกับขออนุญาตดื่มน้ำแต่แท้จริงแล้วเขาเพียงแค่ต้องการขัดจังหวะลูกหมีไม่ให้พูดอะไรที่น่าสงสัยเกี่ยวกับเขาออกมาเท่านั้น

คงไม่ใช่เรื่องดีถ้าหากลูกหมีพูดออกมาว่าเจอเขาในขณะที่กำลังปีนกำแพงเข้าบ้านเธอเพื่อหนีตำรวจ ทางที่ดีควรเปลี่ยนเรื่องเสียดีกว่าและโชคดีที่สุวดีก็เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งฟื้นจากอาการเป็นลมก่อนจะรีบกวักมือเรียกลูกหมีที่ยังหนีบขวดน้ำและถือแก้วน้ำเข้าไปหาเธอ

"ลูกหมีเอาน้ำให้พี่เขาดื่มหน่อยสิคะ"

น้ำเย็นๆ ที่ลูกหมีตั้งใจจะเอามาให้คุณแม่ถูกเปลี่ยนมือให้กับพี่ชายที่อยู่ตรงหน้าเสียแล้ว แต่ลูกหมีไม่ใช่เด็กแล้งน้ำใจจึงยินดียกแก้วน้ำใบนั้นให้กับพี่ชายด้วยความเต็มใจ

"ดื่มน้ำสิคะพี่จ๋า! "

ก้องการุญรับแก้วน้ำมาจากมือป้อมๆ ของลูกหมี เขายกแก้วกระดกน้ำรวดเดียวจนหมดก่อนจะคืนแก้วน้ำเปล่าให้กับลูกหมี ทว่าในตอนนั้นเองที่จู่ๆ เสียง ‘โครกคราก’ ของท้องเขามันก็ดันร้องออกมาได้จังหวะพอดี ทำเอาก้องการุญแทบอยากจะมุดดินหนีหลบความอับอายแต่ในความเป็นจริงสิ่งที่เขาทำได้กลับเป็นการตีหน้านิ่งกลบเกลื่อนอาการขัดเขินที่เกิดขึ้นเท่านั้น

"เอ่อ ขอบคุณที่ช่วยผมไว้นะครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อน"

สุวดียังตั้งรับกับความปุบปับของก้องการุญไม่ถูก เขาลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกจากบ้านแต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าด้วยซ้ำเสื้อที่สวมใส่ก็ถูกดึงเอาไว้เสียก่อนและเมื่อหันกลับมามองก็เห็นว่าเป็นลูกหมีที่จับชายเสื้อเขาเอาไว้แน่นแต่ดวงตากลมโตของเด็กที่สูงยังไม่ถึงเอวเขากลับมองแม่ตัวเองด้วยเว้าวอนร้องขอ

"คูมแม่ขา มีข้าวให้พี่จ๋ากิงไหมคะ? พี่จ๋าหิวๆ"

"…"

ทุกคนตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้งเพราะไม่มีใครคาดคิดว่าลูกหมีจะพูดอะไรอย่างนี้ออกมา ทว่าเมื่อสุวดีตั้งสติได้เธอก็รีบบอกกับเด็กหนุ่มให้นั่งรอเธอก่อน

"นั่งรอสักสิบนาทีนะ เดี๋ยวน้าจะไปลวกก๋วยเตี๋ยวให้กิน"

โชคดีที่เธอยังไม่ได้เก็บหม้อก๋วยเตี๋ยวจึงพอจะเหลือน้ำซุปอยู่บ้าง แม้จะเป็นน้ำซุปก้นหม้อแต่มันก็เพียงพอสำหรับก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม

ในขณะเดียวกันก้องการุญรู้สึกว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เขาถึงกับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเพราะไม่คิดว่าการที่ตัวเองเป็นลมหน้าร้านขายก๋วยเตี๋ยวจะทำให้เขาได้เข้ามาในบ้านของเจ้าของร้าน มิหนำซ้ำยังได้เจอกับแม่ค้าจิ๋วที่เขาเคยเจอกับเธอเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนด้วย เท่านั้นยังไม่พอตอนนี้แม่ของลูกหมีกำลังออกไปทำก๋วยเตี๋ยวให้เขากิน…

"ก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ มาแล้ว"

ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ที่มีลูกชิ้นจนแทบจะพูนชามก็มาวางลงตรงหน้าก้องการุญที่มองชามก๋วยเตี๋ยวด้วยอาการตะลึงงันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้ เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิวโหยแต่ก็ยังไม่กล้ากินกระทั่งตะเกียบและช้อนถูกยื่นมาตรงหน้าด้วยฝีมือของลูกหมี

"กิงเยยค่ะ! กิงเย้อๆ เยยน้า แต่ระวังย้อนนะ! "

ลูกหมีบอกกับก้องการุญที่ยื่นมือรับช้อนจากลูกหมีด้วยมือสั่นเทา เขาเหลือบมองหน้าสุวดีด้วยความเกรงใจและเมื่อเธอพยักพเยิดหน้าให้เขากินก๋วยเตี๋ยวเมื่อนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะกินมันทันที แต่ถึงจะหิวโหยมากแค่ไหนเขาก็ไม่ลืมว่าก๋วยเตี๋ยวชามนี้ยังร้อนอยู่ จึงเลือกที่จะกินอย่างระมัดระวังไม่มูมมาม

ก้องการุญถึงกับน้ำตาคลอเมื่อเขาเพิ่งมีอาหารตกถึงท้องเป็นมื้อแรกในรอบหนึ่งอาทิตย์…

ก่อนหน้านี้ก้องการุญถูกพ่อเลี้ยงอย่างไอ้ผันจับขังเอาไว้ในบ้านเป็นการลงโทษที่เขาไม่สามารถส่งยาเสพติดจำนวนห้าร้อยเม็ดให้กับไอ้เปี๊ยกตามแผนที่วางเอาไว้

ไอ้ผันที่ตอนนั้นอยู่ในอาการเมายาจึงไม่ฟังเหตุผลจากก้องการุญเลยว่าเพราะอะไรเขาถึงส่งยาให้เปี๊ยกไม่สำเร็จ มิหนำซ้ำยังทำร้ายร่างกายเขาจนน่วมไปหมดรวมถึงให้อดข้าวด้วยมีเพียงแค่น้ำดื่มประทังชีวิตเท่านั้น

แต่แล้วเมื่อตอนบ่ายนี้ไอ้ผันมันดันน็อกยาและเผลอหลับไป เขาจึงอาศัยจังหวะนี้หลบหนีออกมาได้ ทว่าออกมาจากพื้นที่สลัมย่านนั้นได้ไม่เท่าไหร่เขาก็ดันหมดสติเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อน แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกช่วยเหลือจากแม่ของลูกหมีและเธอยังหยิบยื่นน้ำใจเป็นก๋วยเตี๋ยวชามใหญ่ให้เขาได้กินอีกด้วย

ตั้งแต่ก้องการุญจำความได้ ชีวิตเขาก็ยากจนข้นแค้นมาโดยตลอด การอดมื้อกินมื้อเป็นอะไรที่เกิดขึ้นบ่อยมากจนเขาชินชาไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยอดข้าวนานเกินกว่าสองวัน ทว่าครั้งนี้เขาต้องอดข้าวนานถึงเจ็ดวันเลยและมันทำให้เขารู้ว่าความทรมานจากอาการหิวโหยนั้นมันเป็นเช่นไร

โคตรแย่…แย่ฉิบหายเลย…

ความรู้สึกย่ำแย่ที่เกิดขึ้นทำให้น้ำตาที่พยายามจะกลั้นเอาไว้พังทลายลงมาต่อหน้าสุวดีที่นิ่งเงียบไป ในขณะที่ลูกหมีเกิดลนลานขึ้นมาเพราะเธอดันเข้าใจผิดคิดว่าก้องการุญร้องไห้เพราะกินก๋วยเตี๋ยว!

"พี่จ๋าต้องเผ็ดแน่ๆ เยยค่ะคูมแม่! น้ำๆๆ น้องเติมน้ำให้พี่จ๋านะคะ!"

ลูกหมีรินน้ำใส่แก้วที่วางอยู่ก่อนจะดันแก้วใบนั้นไปตรงหน้าเขาที่ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมจนสะอึกสะอื้นขี้มูกไหล แต่ถึงจะร้องไห้มือก็ยังคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากไม่หยุด

"มะ มันก็แค่เผ็ดน่ะครับ ฮึก…" ก้องการุญแก้ตัวทั้งน้ำตาทั้งที่ปากยังเคี้ยวอยู่

ภาพนั้นที่ตกอยู่ในสายตาสุวดีช่างเป็นอะไรที่สะเทือนใจเหลือเกิน เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กคนนี้เจออะไรมาบ้างแต่เธอก็สงสารเขาจับจิตจับใจ

เด็กคนนี้คงจะเจออะไรที่หนักหนาสาหัสมาอย่างแน่นอนถึงได้ร้องไห้หนักอย่างนี้…

"คูมแม่ขาพี่จ๋าเผ็ดใหญ่เยย"

"นั่นน่ะสิคะ สงสัยแม่คงปรุงเผ็ดไปหน่อย"

สุวดีเลือกที่จะเออออตามลูกสาวไปด้วยก่อนจะอุ้มลูกน้อยออกไปยังหน้าบ้านเพื่อปล่อยโอกาสให้ก้องการุญนั่งทานก๋วยเตี๋ยว ‘เผ็ดๆ’ เพียงคนเดียว ส่วนเธอก็มาเก็บร้านต่อโดยมีลูกหมีช่วยป่วนในบางครั้ง…

=====================

โอ๊ยยยย ยัยหนูของแม่ไร้เดียงสามากเลยค่าาา ><

คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้พระเอกจี๊ดดีวันดีคืนด้วยนะคะพี่ๆ