"เปลี่ยนเส้นตาย ยัยตัวร้ายพลิกชะตา"

บทที่ 3: ราชินีสีมรกต

(ความยาวตอนต่อจากนี้จะเน้นบรรยากาศที่หรูหราและการเปลี่ยนภาพลักษณ์เพื่อดึงดูดนักอ่าน)

คฤหาสน์ตระกูลมอนตากูวุ่นวายตั้งแตารุ่งสาง รถขนผ้าไหมและอัญมณีจากทั่วอาณาจักรจอดเรียงรายอยู่หน้าประตู อันนานั่งอยู่หน้ากระจกบานเดิม แต่คราวนี้แววตาของเธอมันต่างออกไป มันไม่ใช่แววตาที่รอคอยความรักจากผู้ชายคนหนึ่ง แต่มันคือแววตาของผู้กุมชะตาชีวิตตัวเอง

"สีมรกตค่ะคุณหนู?" ช่างตัดเสื้อประจำตระกูลทวนคำอย่างไม่เชื่อหู "แต่ปกติคุณหนูจะชอบสีแดงสด หรือสีชมพูหวานเพื่อให้เข้ากับเจ้าชาย..."

"ฉันบอกว่าสีมรกต" อันนาตอบเสียงเรียบพลางจิบน้ำชา "และต้องเป็นผ้าไหมซาตินที่ทิ้งตัวสวยที่สุด ปักด้วยดิ้นเงินรูปคลื่นน้ำที่ชายกระโปรง ฉันเบื่อความหวานเลี่ยนพวกนั้นเต็มที"

เมื่อผ้าสีมรกตเข้มถูกนำมาทาบบนผิวขาวจัดของอลิซาเบธ ทุกคนในห้องถึงกับเงียบกริบ สีเขียวลึกดุจมหาสมุทรขับให้ผิวของเธอผุดผ่องและดูมีอำนาจอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่อันนายังสั่งให้ช่างทำผมรวบผมขึ้นกึ่งหนึ่งแล้วประดับด้วยมงกุฎเงินเล็กๆ ที่ดูเรียบแต่แพง

"คุณหนู... สวยมากเลยเพคะ สวยจนหม่อมฉันจำไม่ได้เลย" มาร์ธาอุทานออกมาจากใจจริง

"นี่แค่เริ่มต้นมาร์ธา" อันนายิ้มที่มุมปาก "ในงานเลี้ยงนี้ ฉันจะไม่ใช่แค่คู่หมั้นที่เดินตามหลังเจ้าชาย แต่ฉันจะเป็นอลิซาเบธ เดอ มอนตากู ที่ทุกคนต้องเกรงใจ"

ในระหว่างที่ลองชุด อันนาแอบฝึกการควบคุมพลังน้ำในร่างกายตามความทรงจำที่ตกค้างอยู่ เธอพบว่าอลิซาเบธคนเดิมมีพลังมหาศาลแต่ไม่เคยฝึกฝน เธอเริ่มลองให้น้ำในแจกันขยับตามนิ้วมืออย่างช้าๆ

ถ้าในงานมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน อย่างน้อยฉันก็มีอาวุธติดตัว

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นหน้าห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองแต่ดูดีไร้ที่ติเดินเข้ามา... พี่ชายของอลิซาเบธ 'ดยุกคาอิน' ผู้ที่ในนิยายเกลียดน้องสาวตัวเองเพราะเธอมักจะทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย

คาอินชะงักไปเมื่อเห็นน้องสาวในชุดสีมรกตที่ดูสุขุมและสง่างาม "เธอ... เปลี่ยนไปนะ อลิซาเบธ"

"ท่านพี่" อันนาย่อตัวลงอย่างนิ่งสงบ "คนเราต้องมีการพัฒนาค่ะ หรือท่านพี่อยากเห็นน้องสาวไปนั่งร้องไห้ฟูมฟายที่วังหน้าพระที่นั่งอีก?"

คาอินขมวดคิ้ว "ฉันได้ข่าวว่าเธอขอถอนหมั้นเอเดรียน"

"ใช่ค่ะ แต่เขายังไม่ตกลง" อันนาเดินเข้าไปใกล้พี่ชาย "แต่ไม่ว่าเขาจะตกลงหรือไม่ ฉันก็จะไม่ทำให้ตระกูลมอนตากูต้องอับอายอีก ท่านพี่สบายใจได้"

สายตาที่มั่นคงของอันนาทำให้คาอินที่เคยเย็นชาถึงกับพูดไม่ออก เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงคำพูดสั้นๆ "ชุดนี้... เหมาะกับเธอดี"

อันนายิ้มออกมา นี่คือชัยชนะเล็กๆ ครั้งแรกของเธอ การชนะใจคนรอบข้างคือก้าวแรกของการรอดชีวิต!