"เปลี่ยนเส้นตาย ยัยตัวร้ายพลิกชะตา"

บทที่ 10: พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

ลานประหารกลางพระราชวังในคืนที่มืดมิดที่สุด ถูกจุดด้วยคบเพลิงโชติช่วง เสียงระฆังตีบอกเวลาเที่ยงคืนดังกังวานอย่างวังเวง อันนาในสภาพชุดสีมรกตที่เปรอะเปื้อนฝุ่นถูกคุมตัวขึ้นสู่แท่นไม้สูง มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนสลักอาคมผนึกเวทมนตร์

บนปะรำพิธี คาเมรอนยืนยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะข้างๆ กษัตริย์ที่ดูเหมือนจะถูกมนต์สะกดบางอย่างทำให้ประทับนั่งนิ่งเฉย ส่วนลิเลียยืนอยู่ด้านหลัง พยายามปั้นหน้าเศร้าสร้อยเพื่อตบตาประชาชนที่ถูกเกณฑ์มาดูการประหาร

"เลดี้อลิซาเบธ เดอ มอนตากู เจ้ามีความผิดฐานคบคิดกบฏและลอบปลงพระชนม์เจ้าชายรัชทายาท!" คาเมรอนประกาศก้อง "โทษของเจ้าคือ... ประหารชีวิต!"

"เดี๋ยวก่อน!" เสียงกัมปนาทดังมาจากทิศทางของประตูวัง

เอเดรียน ควบม้าศึกสีดำทะยานฝ่ากลุ่มทหารเข้ามา ดาบแสงในมือของเขาสว่างจ้าจนทำให้ทหารบางคนต้องยกมือบังตา เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มี ดยุกคาอิน พี่ชายของอลิซาเบธและกองกำลังมอนตากูตามมาเป็นขบวน

"เอเดรียน! นี่เจ้าจะก่อกบฏเพื่อผู้หญิงชั่วคนนี้งั้นหรือ!" คาเมรอนตะโกนถาม

"ผมไม่ได้มาก่อกบฏ แต่ผมมาเพื่อหยุด 'กบฏตัวจริง' ต่างหาก!" เอเดรียนกระโดดลงจากหลังม้า ก้าวขึ้นไปบนแท่นประหารแล้วยืนขวางหน้าร่างของอันนาไว้ "ใครหน้าไหนจะประหาร 'ว่าที่พระชายา' ของข้า ก็ลองก้าวเข้ามาดู!"

คำประกาศนั้นทำเอาคนทั้งลานประหารเงียบกริบ แม้แต่อันนายังใจเต้นรัวจนแทบระเบิด แต่เธอรู้ดีว่าลำพังแค่ดาบของเอเดรียนไม่สามารถล้างมลทินให้เธอได้

"เจ้าชาย... ท่านถูกนางปีศาจคนนี้เป่าหูจนเสียสติไปแล้ว" ลิเลียเดินก้าวออกมา น้ำตาคลอเบ้า "หลักฐานทุกอย่างมัดตัวนางขนาดนี้..."

"หลักฐานที่เจ้าสร้างขึ้นมาเองน่ะหรือ ลิเลีย?" อันนาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบและกังวานไปทั่วลาน

เธอยกมือที่ถูกล่ามโซ่ขึ้น แม้โซ่จะผนึกเวทมนตร์ธาตุอื่นไว้ แต่เธอคือผู้ที่มาจากอนาคต เธอรู้ว่าโมเลกุลน้ำในอากาศไม่มีใครสามารถผนึกได้สมบูรณ์ อันนารวบรวมจิตใจสมาธิส่งพลังไปที่หยดน้ำค้างบนขื่อไม้แท่นประหาร

"ข้าขอเชิญทุกท่าน... ฟังความจริงจากปากของ 'นางฟ้า' ผู้แสนดีคนนี้หน่อยเป็นไร!"

อันนาสะบัดมือ พลังน้ำที่สั่นสะเทือนด้วยความถี่พิเศษเริ่มเปล่งเสียงออกมา มันคือเสียงของลิเลียที่ดังก้องกังวานราวกับเปิดลำโพง:

'แกมันก็แค่ขยะที่ขวางทางฉัน... พ่อสัญญาว่าถ้ากำจัดแกได้ ฉันจะได้เป็นราชินี!... ใช่! ฉันร่วมมือกับจอมเวทมืดเพื่อทำลายอาณาจักร!'

เสียงนั้นชัดเจนและเป็นเอกลักษณ์ของลิเลียอย่างไม่ต้องสงสัย ลิเลียหน้าซีดเผือดล้มลงไปกองกับพื้น คาเมรอนพยายามจะร่ายมนตร์ปิดเสียงแต่มันสายไปแล้ว ประชาชนและเหล่าทหารเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความโกรธแค้น

"แก! ยัยตัวแสบ!" คาเมรอนฟิวส์ขาด เขาชักคทาเวทมนตร์มืดออกมาหมายจะปลิดชีพอันนาบนแท่นประหารทันที

"อย่าหวัง!" เอเดรียนคำราม พลังแสงในตัวเขาปะทุออกมาเป็นวงกว้าง เขารวบตัวอันนาไว้ในอ้อมแขนซ้าย ส่วนมือขวาตวัดดาบแสงเข้าปะทะกับพลังมืดของคาเมรอนจนเกิดแรงระเบิดมหาศาล!

ตูม!

เศษไม้แท่นประหารปลิวว่อน ท่ามกลางฝุ่นตลบ เอเดรียนยังคงยืนหยัดปกป้องเธอไว้ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาหันมาสบตาอันนาที่อยู่ในอ้อมกอด แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความรักที่รุ่มร้อน "อลิซาเบธ... ผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณได้อีก แม้แต่โชคชะตาก็ตาม!"

คาเมรอนที่เสียท่าเริ่มกลายร่างเป็นปีศาจเงาขนาดใหญ่ พลังมืดแผ่ขยายปกคลุมไปทั่ววังหลวง "ถ้าข้าไม่ได้ครอบครองอาณาจักรนี้... พวกแกทุกคนก็ต้องพินาศไปพร้อมกับข้า!"

อันนากำมือเอเดรียนไว้แน่น "เจ้าชาย... ส่งพลังแสงของพระองค์มาที่หม่อมฉัน! เราจะจบเรื่องนี้ด้วยกันเพคะ!"