"เปลี่ยนเส้นตาย ยัยตัวร้ายพลิกชะตา"

บทที่ 5: กับดักของดอกไม้สีขาว

แผ่นหลังของอันนาแนบไปกับลำต้นไม้ใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและไอน้ำค้างในสวนหลวงปะทะกับกลิ่นกายเย็นๆ ของชายหนุ่มที่กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน เอเดรียนไม่ได้ใช้กำลังแรง แต่แรงกดดันจากดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยมนตรา

"คำถามของพระองค์ช่างน่าขันนะเพคะ" อันนาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "หม่อมฉันก็คืออลิซาเบธ คู่หมั้นที่พระองค์แสนจะชิงชังยังไงล่ะ"

"อลิซาเบธที่ผมรู้จักไม่มีวันมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าแบบนั้น" เอเดรียนโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "และเธอไม่มีทางปล่อยให้ลิเลียลอยนวลไปได้โดยไม่ลงไปจิกหัวตบ... บอกมา คุณเป็นใคร? หรือคุณใช้มนตร์ดำเปลี่ยนบุคลิกตัวเองเพื่อล่อลวงผม?"

อันนาแค่นหัวเราะ "ถ้าการเป็นคนดีขึ้นคือการใช้มนตร์ดำ งั้นโลกนี้คงเต็มไปด้วยพ่อมดแม่มดแล้วล่ะเพคะ... ปล่อยหม่อมฉันเถอะ ป่านนี้นางเอกของพระองค์คงมองหาแย่แล้ว"

ในจังหวะที่เอเดรียนกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านหลัง!

เอเดรียนสัญชาตญาณไวเหนือคนปกติ เขารวบตัวอันนาไว้ในอ้อมกอดแล้วเบี่ยงตัวหลบลูกศรเวทมนตร์สีดำที่พุ่งแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็ว!

ฟึ่บ!

ลูกศรนั้นปักลงบนต้นไม้ที่อันนายืนอยู่เมื่อครู่จนเกิดควันสีดำกัดกินเนื้อไม้ "เวทมนตร์สายมืด!" เอเดรียนคำราม พลังแสงสีทองเริ่มสว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือของเขา

"นั่นไง... กับดักมาเร็วกว่าที่คิด" อันนาพึมพำ เธอจำได้ว่าในนิยาย ลิเลียจะแอบจ้างจอมเวทนอกรีตมาสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนอลิซาเบธลอบทำร้ายเธอ แต่คราวนี้อันนาดันอยู่กับเอเดรียน แผนเลยเปลี่ยนเป็นกำจัดอลิซาเบธทิ้งซะเลย!

"หม่อมฉันจัดการเองเพคะ" อันนาผลักอกเอเดรียนออกเบาๆ

"อย่าโง่ไปหน่อยเลยอลิซาเบธ คุณไม่มีพลัง..."

ยังไม่ทันที่เอเดรียนจะพูดจบ อันนาก็สะบัดมือไปทางบ่อน้ำพุที่อยู่ใกล้ๆ น้ำในบ่อพุ่งทะยานขึ้นมาเป็นเส้นสายห้าสาย ก่อนจะควบแน่นจนแข็งตัวเป็นลิ่มน้ำแข็งแหลมคมดุจใบมีด เธอสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ลิ่มน้ำแข็งเหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่พุ่มไม้ที่เป็นต้นทางของศัตรูอย่างแม่นยำ!

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงปะทะของเวทมนตร์ดังสนั่น พร้อมกับเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจของมือสังหารที่ต้องถอยร่นออกไป เอเดรียนเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความช็อก อลิซาเบธที่เขาตราหน้าว่า 'ไร้ค่า' กลับใช้เวทมนตร์ธาตุน้ำระดับสูงได้อย่างเชี่ยวชาญ

"พระองค์ไปดูทางด้านโน้นเถอะเพคะ เหมือนจะมีคนพยายามสร้างสถานการณ์ว่าเลดี้ลิเลียถูกทำร้าย" อันนาหันมาสั่งพระเอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ส่วนที่นี่... หม่อมฉันเอาอยู่!"

เอเดรียนมองใบหน้าที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยพลังของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในอกซ้าย มันเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขายอมผละออกไปตามที่เธอบอก แต่ไม่ลืมทิ้งคำพูดไว้ "อย่าเจ็บตัวเด็ดขาด... นี่คือคำสั่ง!"

อันนามองตามแผ่นหลังของเขาไปพลางยิ้มเยาะให้กับโชคชะตา "สั่งเก่งจริงๆ นะท่านชาย... แต่ขอโทษที ฉันไม่ใช่เบี้ยในกระดานของใครอีกต่อไปแล้ว"

เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับความมืดในสวน มือทั้งสองข้างเริ่มรวบรวมไอน้ำในอากาศจนกลายเป็นดาบน้ำแข็งที่ส่องประกายเย็นเยียบ "เอาล่ะ ออกมาได้แล้วมั้ง... พวกลูกน้องของดอกไม้สีขาวจอมปลอม!"

ในขณะที่อันนากำลังจะเข้าประทะ เธอสังเกตเห็นบางอย่างตกอยู่ที่พื้น... มันคือเข็มกลัดประจำตระกูลของลิเลีย! นี่ไม่ใช่แค่การลอบสังหาร แต่มันคือการ "ซ้อนแผน" เพื่อป้ายสีเธอให้ดิ้นไม่หลุด!