"เปลี่ยนเส้นตาย ยัยตัวร้ายพลิกชะตา"

บทที่ 6: ความลับในป่าต้องห้าม (และน้ำตาของนางร้าย)

ท่ามกลางความมืดมิดของสวนหลวง เสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์ดังใกล้เข้ามาพร้อมแสงคบไฟ อันนายืนอยู่ท่ามกลางซากลิ่มน้ำแข็งที่เริ่มละลาย ในมือของเธอถือเข็มกลัดของลิเลียไว้แน่น แต่ทว่า... ทันทีที่แสงไฟสาดส่องมาถึง สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่แค่ทหาร

แต่เป็น ลิเลีย ที่นั่งทรุดอยู่กับพื้น เสื้อผ้าฉีกขาดเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา โดยมี เอเดรียน ยืนอยู่เคียงข้าง

"เกิดอะไรขึ้น!" เอเดรียนตวัดสายตามองอลิซาเบธที่ถือเข็มกลัดอยู่ "อลิซาเบธ... นั่นมันเข็มกลัดของลิเลียนี่"

"เลดี้อลิซาเบธ... ทำไมต้องทำแบบนี้คะ" ลิเลียสะอื้นไห้ "ถ้าท่านอยากได้เข็มกลัดชิ้นนี้ หม่อมฉันยกให้ก็ได้ แต่ไม่เห็นต้องจ้างจอมเวทมืดมาทำร้ายหม่อมฉันเลย..."

อันนาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าแล้วแค่นยิ้มสมเพช "จ้างจอมเวทมืด? เลดี้ลิเลีย... คุณนี่มันนักแสดงรางวัลออสการ์จริงๆ"

"หุบปาก!" เอเดรียนตวาด เสียงของเขาเย็นเฉียบจนบาดใจ "หลักฐานค้างคาตาขนาดนี้ คุณยังจะกล้าด่าทอเธออีกเหรอ? ผมเห็นคุณใช้เวทมนตร์น้ำเข้าปะทะ... แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะสร้างสถานการณ์เพื่อโยนความผิดให้คนอื่น!"

คำพูดของเอเดรียนเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนใจของอันนา แม้เธอจะไม่ใช่อลิซาเบธตัวจริง แต่ความทรงจำและความเจ็บปวดของร่างนี้มันย้อนกลับมาเตือนเธอว่า 'ไม่ว่าเธอจะทำดีแค่ไหน ในสายตาเขา เธอก็คือขยะเสมอ'

"พระองค์ก็เป็นแบบนี้ตลอด..." อันนาเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้กลับไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว "ไม่เคยฟัง ไม่เคยถาม และไม่เคยเชื่อ... แม้กระทั่งตอนที่หม่อมฉันเกือบจะตายเพื่อปกป้องพระองค์เมื่อครู่"

"อลิซาเบธ..." เอเดรียนชะงักเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ ปกติอลิซาเบธจะร้องไห้เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่น้ำตาครั้งนี้มันดู... แตกสลายจริงๆ

"เอาเถอะเพคะ ในเมื่อทุกคนตัดสินไปแล้วว่าฉันคือคนผิด" อันนาโยนเข็มกลัดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี "งั้นก็เชิญเสวยความสุขบนกองเลือดของฉันต่อไปเถอะ!"

อันนาตัดสินใจหันหลังวิ่งหนีเข้าไปใน 'ป่าต้องห้าม' หลังวังหลวง ซึ่งเป็นพื้นที่อันตรายที่เต็มไปด้วยสัตว์เวทมนตร์

"อลิซาเบธ! กลับมานะ! นั่นมันเขตอันตราย!" เอเดรียนตะโกนเรียก แต่ความทิฐิทำให้เขาก้าวขาไม่ออกในวินาทีแรก

อันนาวิ่งลัดเลาะไปตามแมกไม้อย่างไม่คิดชีวิต กิ่งไม้บาดผิวขาวๆ ของเธอจนเป็นรอยแดง แต่ความเจ็บที่กายยังไม่เท่าความจุกในอก เธอทรุดตัวลงนั่งพิงโคนต้นไม้ใหญ่กลางป่าที่เงียบสงัด เสียงสะอื้นไห้ดังก้องในความมืด

ทำไมมันยากแบบนี้... ฉันแค่ไม่อยากตาย แต่ทำไมโลกนี้ถึงใจร้ายกับฉันนัก

ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆ ของ 'หมาป่าเงา' สัตว์เวทมนตร์ระดับกลางก็ดังขึ้นรอบตัวเธอ ดวงตาสีแดงนับสิบคู่จ้องมองมาที่เหยื่อสาวที่กำลังอ่อนแอ

อันนาพยายามจะร่ายเวทมนตร์น้ำ แต่ร่างกายที่ล้าจากการวิ่งและจิตใจที่แตกสลายทำให้พลังของเธอติดขัด "ไม่นะ... มาได้แค่นี้เหรอ..."

ฉัวะ!

คมเขี้ยวของหมาป่าพุ่งเข้าหาเธอ แต่อันนาหลับตาปี๋รอรับความตาย... ทว่า ความเจ็บปวดกลับไม่มาถึง มีเพียงกลิ่นคาวเลือดและแสงสีทองที่สว่างวาบไปทั่วบริเวณ

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นแผ่นหลังกว้างในเครื่องแบบสีดำยืนขวางหน้าเธอไว้ ดาบแสงในมือของเอเดรียนอาบไปด้วยเลือดของสัตว์ร้าย

เขากลับมา... พระเอกที่เกลียดเธอเข้าไส้ กลับเป็นคนที่ตามเธอเข้ามาในป่าที่เสี่ยงตายแห่งนี้

"บอกแล้วใช่ไหม..." เอเดรียนพูดโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเขาสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็น "อย่าเจ็บตัวเด็ดขาด... ทำไมถึงชอบทำตัวให้ผมต้องเป็นบ้าขนาดนี้ อลิซาเบธ!"

เอเดรียนหันกลับมาคว้าตัวอันนาเข้าไปกอดแน่นจนเธอหายใจแทบไม่ออก ท่ามกลางซากศพของหมาป่าและความเงียบของป่าต้องห้าม เขากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "ตอบผมมาที... ผมควรจะเกลียดคุณต่อไป หรือจะยอมแพ้ให้กับหัวใจตัวเองดี?"