EP 2 พาผู้หญิงไปทานข้าว
1463 Words
EP 2
....“สุพัตรา”...
ในขณะที่ฉันนั่งทำงาน ฉันก็คิดอะไรจนเหม่อ เมื่อเช้ารู้สึกตัวอีกครั้ง ก็ตรงที่ของหล่นจากโต๊ะทำงาน ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรเหมือนกัน ฉันคิดแค่ว่าสามีของฉันนั้นเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิมเหมือนกับว่าฉันทำอะไรก็ผิดไปหมด
ครืด!! มือถือของฉันมีสายโทรเข้าพอดี เมื่อฉันก้มมอง เป็นเบอร์ของเพื่อนจึงรีบหยิบมือถือมารับสาย
“ฮัลโหล”เพื่อนของฉัน ถือว่าสนิทพอสมควร แต่ก็ไม่ได้ผูกพันอะไรกันมากขนาดนั้น หลังจากที่แยกมีครอบครัวกันแล้ว ก็ต่างคนต่างอยู่เพื่อนของฉันก็มีครอบครัวเหมือนกันเธอชื่อว่าเนตรนภา
“เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมน้ำเสียงถึงดูแปลกๆ ไม่สบายหรอ”นี่ขนาดเพื่อนของฉันจากปลายสายยังรู้สึกได้เลย ว่าน้ำเสียงของฉันนั้นเปลี่ยนไป
“เปล่าเราสบายดีมีอะไรหรือเปล่า”
“ว่างไหม เที่ยงนี้เราไปทานข้าวกันเถอะเดี๋ยวเราเลี้ยงเอง”
“ไปสิที่ไหนหรอ”
“ที่เดิมของเราก็ได้ เดี๋ยวเราไปรอเลยนะ”ฉันตอบตกลงกับเพื่อนไป จะมีร้านประจำที่ฉันกับเพื่อนชอบไปนั่งทานอาหารฉันก็รีบเก็บข้าวของ ฉันรู้สึกว่าฉันทำงานแบบไม่มีความสุข และฉันก็อยากระบายความรู้สึกนี้ให้กับเพื่อนฟังด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นฉันขับรถตรงมาที่ร้านอาหาร
“สวัสดีจ๊ะ”
“สวัสดีจ้า”ฉันกับเพื่อนจะเอ่ยทักกันแบบนี้ตลอด เรามีเพื่อนเยอะนะ แต่คือต่างคนต่างมีอายุ แล้วก็มีครอบครัวกันหมด มีเจอกันบ้าง นัดกันนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้บ่อยเหมือนช่วงวัยรุ่น
“เป็นยังไงบ้างสบายดีหรือเปล่าเนตร”นั่นแหละหลังจากที่ฉันทักทายกันก็สั่งอาหารมาทาน ฉันทานไม่ค่อยลง เป็นเพราะว่าฉันเป็นรอบเดือนด้วยละมั้งเลยรู้สึกหงุดหงิด
“สุพัตราเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ระบายให้ฉันฟังได้นะ”มือของเพื่อนเอื้อมมากุมมือของฉัน ที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร
“คือคุณ...”ในขณะที่ฉันกำลังจะเล่าให้กับเพื่อนฟัง แต่สายตาของฉันมองไปที่หน้าประตูร้านอาหาร คนที่เดินเข้ามาคือสามีของฉัน พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินตามเข้ามา ฉันตกใจมากคือปกติแล้วคุณเชนเขาจะไม่ออกไปไหนในตอนทำงาน แล้วผู้หญิงที่มาด้วยเป็นใครแต่งตัวดูบ้านๆ
“สุพัตรานั่นมันสามีของเธอนี่”เพื่อนของฉันหันตามที่ฉันเห็น และพูดขึ้นแต่คุณเชนนั้นยังไม่ทันเห็นฉัน เพราะว่าร้านอาหารนี้ออกจะกว้างและใหญ่
“นั่งอยู่นิ่งๆก่อนนะ”แล้วคุณเชนเขาก็ไม่เห็นฉันจริงๆ เขาเดินไปนั่งอีกฝั่งนึง พร้อมกับผู้หญิงคนนั้น ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผู้หญิงคนนี้อายุเราประมาณ 19 20 ปีไม่เกินนี้แน่นอนเธอยังดูเด็ก ดูสวยคือในใจของฉันตอนนี้มันบอกไม่ถูกเลย
“สุพัตราหมายความว่ายังไงหรอ ที่เธอกังวลใจ ที่เธอเครียดอย่าบอกนะว่าเรื่องนี้”คือในตอนนี้ฉันน้ำตาคลอแล้วแหละ ขนาดฉัน ยังไม่รู้ความจริงว่าผู้หญิงที่มากับสามีฉันเป็นใคร ฉันยังรู้สึกจุกขนาดนี้
“ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าผู้หญิงที่มากับสามีของฉันจะเป็นใคร แต่ช่วงหลังหลังนี้เขาเปลี่ยนไป”
“เธอจะมานั่งไม่รู้อยู่ตรงนี้ไม่ได้นะสุพัตราเธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อเห็นสามีของเธอมากับผู้หญิงคนอื่น เธอต้องเข้าไปถามให้รู้แน่ชัดไปเลย ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียน้อย เธอต้องจัดการให้เด็ดขาด ไม่ว่าจะต่อหน้าประชาชน หรือว่าที่ไม่มีใครก็ตาม”เนตรนภาจับมือของฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินตรงมาหาคุณเชนสามีของฉันเมื่อคุณเชนเขาหันหน้ามาเห็นฉัน เขาดูตกใจ และสีหน้าซีดทันทีพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้
“สุพัตรา”คุณเชนเรียกชื่อฉัน ผู้หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และก้มหน้าลง
“คุณมาทานข้าวหรอคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร”ฉันมองจ้องหน้าสามีของตนเอง พร้อมกับหันไปมองเด็กผู้หญิงคนนั้น ที่เธอกำลังยืนก้มหน้าเช่นกัน
“อย่าเพิ่งโวยวายนะ ฟังผมก่อนมานี่”คุณเชนใช้มือด้านขวาโอบกอดเอวของฉัน และพาฉันเดินออกมาจากตรงนั้น โดยที่ปล่อยให้เนตรนภาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ฉันสะบัดมือออกหลังจากที่พ้นคนแล้ว
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหรอคะคุณเชน”
“ใจเย็นๆนะสุพัตรา เด็กผู้หญิงคนนั้นเขาเคยช่วยชีวิตผม คือผมกำลังจะถูกรถชนและเธอวิ่งมาผลักผมออก เธอไม่มีที่ไปผมก็เลยช่วยเธอตอบแทน คือการเลี้ยงข้าวและจะให้เงินเธอสักก้อน เพื่อที่จะไปหางานทำ”ฉันไม่รู้เลยว่า คำพูดที่สามีของฉันนั้นพูดออกมา เป็นความจริงหรือเปล่า แต่สายตาของเขาดูจริงจัง
“คุณต้องเชื่อผมนะครับ ผมคือสามีของคุณผมไม่เคยนอกทางไม่เคยนอกใจคุณ ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเด็กของผม หรือว่าเป็นเมียน้อย เธอจะแต่งตัวแบบนั้นไหมคุณดูสิ”ก็จริงอย่างที่คุณเชนเขาพูด ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวเหมือนกับไม่ใช่คนในเมือง
“ฮึ๊ก!! หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณทั้งสองคนเข้าใจผิดกัน หนูขอตัวก่อน”แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งออกมาว่าไหว้ฉันกับคุณเชน พร้อมกับจะวิ่งหนีแต่คุณเชนจับข้อมือของเธอไว้ก่อน
“เดี๋ยวสิ”
“ฮื่อๆ หนูไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้คุณทั้งสองคนเข้าใจผิด”แล้วเนตรเพื่อนของฉันก็เดินตามออกมา ฉันไม่รู้ว่าเนตรนภาไปว่าอะไรกับเด็กคนนี้หรือเปล่า เธอถึงร้องไห้วิ่งออกมาแบบนี้
“เธอช่วยชีวิตฉัน ฉันจะพาเธอมากินข้าวไม่ได้เข้าใจผิดเลย แล้วฉันอธิบายให้กับภรรยาฉันฟังแล้ว”
“ฉันเข้าใจแล้วไม่ต้องร้องไห้ขอบใจมากนะที่ช่วยสามีของฉัน”หลังจากนั้นฉันก็เล่าให้กับเนตรนภาฟัง แล้วก็เข้าไปทานอาหารพร้อมกับสามีและเด็กผู้หญิงคนนั้น
“เธอมาจากที่ไหนหรอ”เด็กผู้หญิงคนนี้เธอไม่ค่อยทานอะไรหรอก เหมือนว่ากำลังเกร็งและกลัวฉันอยู่
“หนูมาจากต่างจังหวัดค่ะ มาหาพี่สาวแต่หนูยังหาเขาไม่เจอ”เมื่อมองแววตาของเด็กผู้หญิงคนนี้ ฉันก็รู้สึกสงสารคือคนที่มาจากต่างจังหวัดแล้วไม่มีเงินมา
“และมีมือถือมาไหมมีรูปหรือเปล่า”
“มีรูปค่ะแต่ไม่มีมือถือ”เด็กสาวคนนี้รีบหยิบรูปในกระเป๋ากางเกงของตนเองยืนให้กับฉัน และฉันรู้สึกคุ้นหน้ารูปที่เธอเอามาให้กับฉัน เหมือนกับฉันเคยเห็นคนในภาพนี้ที่ไหนสักที่
“คุณเชนคะใช่แม่บ้านของบ้านคุณพ่อคุณแม่คุณหรือเปล่าคะ”คุณเชนหันมองหน้าฉันก่อนที่จะหยิบรูปจากมือของฉันไปดู
“หวาย”
“คุณรู้จักพี่หวายหรอคะ”เด็กสาวคนนี้ยิ้มออกมาทันที มีท่าทีดีใจที่คุณเชนเรียกชื่อหวาย
“เธอคือน้องสาวของหวาย”
“ฮึ๊ก! ใช่ค่ะฉันชื่อยี่หวาเป็นน้องสาวของพี่หวาย คุณรู้จักใช่ไหมฉันตามหาพี่สาวของฉันมานานแล้ว”
“ใช่หรอคะคุณเชน”
“ใช่คนในรูปคือหวาย แม่บ้านที่อยู่บ้านคุณพ่อคุณแม่”
“ขอร้องนะคะ ช่วยหนูด้วยหนูอยากไปหาพี่สาว”ยี่หวาเธอยกมือไหว้ฉันกับคุณเชนพร้อมกับเนตรนภา เธอร้องไห้ขอร้องให้ฉันพาไปหาพี่สาว
“โอเคทานข้าวเสร็จแล้วฉันจะพาไปหาพี่สาวของเธอ”นั่นแหละหลังจากนั้นฉันก็แยกย้ายจากเพื่อนและขับรถตามคุณเชนไปที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่เขาส่วนยี่หวาขึ้นไปกับคุณเชน ทำไมฉันจึงรู้สึกว่าโลกมันกลมจังที่จู่ๆก็มาตามหาพี่สาวแล้วก็บังเอิญเป็นคุณเชนที่รู้จักพี่สาวของเธอ
- Writer
