Mabilis akong bumalik kay Dexter at hiyang-hiya ako sa nangyari. Sobra kong kinaiinisan ang sarili ko.
“Sorry, Dex...” mahina kong sabi.
Inabot ko sa kaniya ang plastik bag. Tumayo ako at umupo ako sa couch. Napatakip ako sa aking mukha sa sobrang pag-iisip. Masyado akong nagpadala sa init ng ulo ko sa beach at may gana pang makipag-away. Dumako ang tingin ko kay Dexter at abala itong maglinis at tahimik lamang. Yumuko ako at nakatulala sa kawalan. Hindi ko namalayang lumapit na pala si Dexter sa tabi ko at umupo nang pabagsak. Dumako ang tingin ko sa kaniyang kinuupuan na nasa one-foot lang ang pagitan naming dalawa. Sa palagay ko ay galit na si Dexter sa ‘kin dahil sa malamig nitong pakikitungo.
Unti-unti nang nanlabo ang mata ko sa namumuong luha sa aking mga mata. Hindi ko namalayan
