Napabuntong-hininga ako at hindi ko talaga naiwasang hindi malukot ang mukha. Halos tumabingi na nga ang bibig ko para lamg mabasa ang sulat na hawak ko. Halos mabulol pa ako at nahirapan talaga akong bigkasin ang bawat salitang nasa letter.
Nang tingnan ko si Angelo ay nakatingin din s'ya sa akin. Pasimpleng sinipa ko s'ya kaya agad s'yang nasamid katatawa.
Ang walanghiya! Kanina pa pala nagpipigil ng tawa!
Halos maluha na s'ya sa pagtawa kaya tumayo s'ya para tumalikod. Napailing na lang ako sa reaksyon n'ya. Hindi lang naman s'ya ang tumawa sa binasa kong sulat dahil lahat ng mga estudyanteng nakarinig ay tumawa rin. Bakas pa nga sa mukha ng mga estudyante ang pagkaaliw sa narinig nila.
Sino ba namang mag-aakalang may jejemon pa pala ngayon?
Tumikhim ako at itinaas ang sulat na na
