Tam kırk gün geçmişti doğum ve ölümün üstünden. Kuranlar okunmuş hayırlar işlenmişti Koç ailesinde. Onlara mutluluk ve sevinçle gelen Deniz büyümüştü anne babası için. Onun her bir hareketini film izler gibi izliyorlardı. Gülüşlerini, ağlayışlarını, mimiklerini akıllarına kazıyorlardı her anını unutmamak için.
Genç adam kızı ve Hasan'la evin önünde Elif'in hazırlanıp aşağı inmesini bekliyordu. Elif gelmedikçe sinirleniyordu. Alt tarafı alışverişe gideceklerdi, karısı kaç saattir evden çıkamamıştı. Oflayıp Hasan'a baktı.
"Abi sen Deniz'i tut ben geliyorum."
"Ver."
Kızını Hasan'ın kollarının arasına bırakıp evin içine girdi. Merdivenleri ikişer ikişer çıkıp, "Elif" diye seslendi dişlerinin arsından. Odanın kapısını açıp boş odada gözlerini gezdirdi,
"Elif neredesin?"
