I See Black (COMPLETED) TAGALOG

Chapter 21: Can't Stop

Shakirra’s POV

“Is there something wrong with you?”

Kanina pa nakauwi si Hope, mga bandang alas-siyete ng gabi, galing sa ospital pero parang wala ito sa sarili. Kung dati ay agad-agad itong yayakap sa akin kapag umuuwi, ngayon ay para itong hangin na hindi ko maramdaman.

Nagyon ay kumakain kami ng dinner. Ako lang pala. Alam ko kapag kumakain din siya dahil tumatagal ng ilang minute bago niya ako subuan. He isn’t extra sweet today.

“Nothing. I’m just… tired.”

Even the way he answers my question is so dismissive. Parang ayaw na niya akong magtanong pa. Nami-miss kong tawagin niya akong asawa ko.

Natapos ang pagkain ko na hindi na siya kinakausap. Bahala siya. Hindi ako manghuhula kung ano ang nasa isip niya. Hindi ko na nga siya makita, hindi ko pa siya maramdaman.

“Emma,” I called her when I’m done drinking my medicines. Nasa banyo sa kusina si Hope. Nagpaalam siya nang matapos akong pakainin. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin ako makakain nang maayos. I tried before, pero nangangalahat lamang ang kinakain ko.

Narinig ko naman ang nagmamadali nitong yabag patungo sa akin. “Yes, Mam?”

“Please accompany me to our room.”

“Pero si sir po ay-”

Pinutol ko na ang sasabihin niya. Naiinis ako sa lalaking iyon. Maiintindihan ko naman kung may problema siya sa hospital o napagod siya pero iyang ganyan na parang wala siyang gana na kasama ako ang siyang hindi ko maintindihan. Bahala siya diyan sa buhay niya.

“Emma, please. Let’s just go.”

Naramdaman ko na ang kamay niya na umalalay sa akin. I used my white cane to feel where we are heading. Dahan-dahan kami nang marating ang hagdan papunta sa kwarto namin.

“LQ ba kayo, Mam?” pang-uusisa pa niya. Napaismid naman ako kaagad pero hindi ko siya binigyan ng sagot. Ito ang unang beses na tratuhin niya ako na parang wala siyang gana. Of course, I am worried. I am asking him but if he would say that there is nothing wrong, then I won’t ask further. It just mean that he doesn’t want to talk about it or he just don’t feel like disclosing it to me.

Who am I, anyway?

Baka naman ayaw na niya akong intindihin? Nagsawa na ba siya kaagad na alagaan ako? Mabait naman ako rito. O baka, nagsisisi na siya sa mga ipinapagawa ko sa kaniya. Baka ayaw na niya itong ituloy at nahihiya lamang sabihin sa akin.

I hate to overthink because it might lead to negative thoughts but I can’t help it. I hate this feeling.

“Thank you.”

Emma closed the door. Tapos na akong magsepilyo at maghilamos sa banyo kung kaya’t narito na ako sa higaan, handa ng matulog.

Mula sa pagkaksandal sa headboard ng kama ay nahiga na ako nang patagilid at nagtalukbong. I feel so incomplete. Alam ko na si Hope ang aayos sa pangit na pakiramdam na ito pero hindi ko alam kung nasaan na siya. Narito na rin kaya siya sa loob ng kwarto? I use to call him to make sure but now, I can’t. Ayoko rin na mangulit.

Maayos naman siya kaninang tanghali nang tawagan niya ako pero nang makauwi siya nang gabi ay wala na ang masayahin at maloko niyang mood.

Nagiinit ang mga sulok ng mata ko pero ipinikit ko na lamang ang mata ko.

Ilang minuto pa ang lumipas nang lumundo ang kama sa kabilang parteng kama. Kahit maraming bumabagabag sa akin ay hindi ko pa rin maiwasan na kabahan. I feel this everytime we will sleep together. Iyong pakiramdam na parang kinakabahan ako kapag nararamdaman ko na nasa tabi ko siya. Pero ipinagsasawalang-bahala ko na lamang iyon para hindi awkward ang sitwasyon.

Kapag ganito ay yayakap ako sa kaniya pero wala akong plano na gawin iyon.

“Don’t want to cuddle?” tanong niya, marahan, mahina, nananantsya ang boses.

Nagpanggap na lamang akong natutulog. Cuddle ka riyan. Sinong yayakap sa ganiyang mood mo?

Pinagpatuloy ko ang pagpapanggap. I felt him went near me. Radam ko na ang init niya sa likuran ko. Maya-maya pa ay naramdaman ko na sumuot ang kamay niya sa comforter at dumulas sa baywang ko hanggang sa mapirmi ang kamay niya sa tapat ng tiyan ko.

Why did I let Emma chose a tiny satin night dress? I can perfectly feel his hand, slowly moving, making me sleepier.

“Did I upset you of something, asawa ko?”

I scoffed. Napalakas kung kaya’t alam na niya na gising pa talaga ako. Siya pa ang may gana na magtanong niyan?

Bahala talaga siya sa buhay niya.

“About my attitude… I have to tell you something.”

Hindi ko pa rin siya pinapansin. “Asawa ko…”

Bahala ka sa buhay mo.

Tinanggal niya ang kamay sa pagkakayakap sa akin. Aalis na ba siya? Edi, umalis siya riyan.

“Hope!” Napasigaw ako nang bigla na lamang niyang hilahin ang comforter at sundot-sundutin ang magkabilang tagiliran ko, kinikiliti ako.

“Hindi mo ako papansinin ha,” maloko niyang sabi at ipinagpatuloy ang pangingiliti.

“Stop it! Hope! I can’t breathe,” hinihingal kong pakiusap sa kaniya, nagbabanta.

“Papansinin mo na ako?” Paninigurado nito.

Hindi agad ako sumagot, kunwari’y nag-iisip. Kunwari'y hindi easy-to-get.

“Ah, ganon?” Bigla siyang pumatong sa ibabaw ko, ang mga tuhod niya’y ramdam ko na pinapagitnaan ang magkabilang hita ko at ipinagpatuloy ang pangi-ngiliti sa akin. Maging ang leeg ko ay kinikiliti na niya. Sumasakit na ang tiyan ko sa kakatawa. I feel like I am losing the air inside me.

“Stop it! Oo na, papansinin na kita.”

At tumigil na nga siya sa ginagawa pero hindi pa rin umaalis sa ibabaw ko. I hope I can see his face right now.

Hindi pa rin siya nagsasalita. “Hope?”

Hope’s POV

Sa sobrang tuwa ko sa pangingiliti kay Shakirra ay hindi ko man lang napansin ang itsura namin ngayon. She is wearing a very thin short black satin night dress.

Because of what I did earlier, her hair got messy, her n*****s became evident, and what’s worst is that, her dress is on her hips. Tumaas na ito hanggang sa beywang niya. napakaiksi kasi nito. Tingin ko ay mas mataas pa sa mid thighs niya. I can see her cream lacy panty right down between my legs.

I was kneeling, caging her legs by my knees. At dahil sa katuwaan namin, katapatan na ng armas ko ang kayamanan niya. f**k this!

“Ano nga ang sasabihin mo?”

Nanatili akong nakatingin sa kaniyang kayamanan na natatabunan ng kaniyang kasuotang pangbaba. “Hope…” Unti-unting nabubuuhay ang aking alaga. I am just wearing a boxer and a sando again. I love to wear this when I’m about to sleep. Presko sa katawan.

Bigla akong napatingin sa kaniya. “Ah… ano…”

“Okay ka lang ba?”

Umalis ako sa ibabaw niya at naupo sa tabi niya. Nakahiga pa rin siya kung kaya’t hinila ko ang comforter at ipinangtabon sa katawan namin.

“May hindi ako nasabi sa iyo kagabi.” Pagtatapat ko.

Mukhang nagulat siya dahil bigla siyang napalingon sa akin, nakakunot ang noo.

"Savannah messaged me if I could meet her. May sasabihin daw kasi siya sa akin tungkol sa SDCIHI.”

Nakakunot pa rin ang noo niya, naghihintay ng sasabihin ko.

---Flashback---

Tapos na ang shift ko sa ospital at naghahanda na para umuwi. My phone rang. Tawag ito mula sa isang rehistradaong number pero parang nakita ko na nag numero na iyon.

I answered it without hesitation, knowing it could be important.

“Yes, hello?”

“Doctor Laurente! This is Savannah,” sagot sa kabilang linya. Kaya pala pamilyar. Ito pala iyong number ng nagtext sa akin kagabi.

Napakamot ako sa ulo nang maalala na nakalimutan ko ang mensahe niya at maging ang pagsabi nito sa asawa ko.

“Miss Savannah. Pardon for not giving a prompt response to your message yesterday.”

“It’s fine. I had a sudden errand to take kanina kaya. But now, we need to talk over something. It’s really important.”

Agad naman akong nabahala sa sinabi niya at walang pagdadalawang-isip na nakipagkita. Mamaya ko na lamang ito sasabihin sa asawa ko.

Pinapunta niya ako sa isang pribadong kwarto ng restaurant. Nakita ko siya agad. Mukha siyang aligaga at hindi mapakali sa upuan. Paulit-ulit siyang umiinom ng tubig.

“Hi.”

Napatayo siya nang makita ako at iginiya na maupo na.

“So?” tanong ko, naghihintay ng sagot niya.

“I don’t have anyone to trust right now. Can I trust you?” Para akong natulos sa kinatatayuan ko.

“What is it?”

“Do you know the owner of SDCIHI before?”

Nagkunwari ako na nag-iisip, walang alam sa kung sino ang tinutukoy niya.

“She is my bestfriend. But she passed away…” Naramdaman ko ang lungkot sa tono niya. Bakas rin ito sa mukha niya.

Nanatili akong tahimik. Naghihintay ng sasabihin niya. Why is she telling me this? Bakit sa akin kung maari naman niyang sabihin sa iba? We just met.

“And yesterday, I heard from their conversation… that… that…”

Their? Sino ang tinutukoy niya?

“That?”

Uminom muli siya ng tubig. Halata na tensyonado siya at natatakot. Ano ba ang narinig niya?

“Hey. Relax, okay? You can trust me. If you are not ready, it’s fine.”

“You know Justine, right? He is My bestfriend’s boyfriend before she died.”

Alam ko. Ang gagong iyon.

Tumango ako sa kaniya tanda na magpatuloy siya sa sinasabi.

“Last time, I saw him and J…” She cleared her throat. “I saw her with other women, making out.”

Hindi na ako nagulat. Sa itsura pa lamang ng lalaking iyon at nang tawagan ng asawa ko na ibang babae ang sumagot ay alam ko na, na niloloko lamang niya si Shakirra.

“And?”

“He shouldn’t be doing that! My friend just died!” galit nitong saad at napalo pa niya ang lamesa sa galit.

“Another thing, I heard them talking about my friend’s death. It seems like their accident is… is…”

Sino ba kasi ang tinutukoy niya? Bakit parang takot na takot siya? Of all people, why is she telling all of these to me?

“Hindi ko akalain na magagawa niya iyon sa kaibigan namin. Si-”

Bigla siyang napatayo kung kaya’t natapos ang tubig na nasa lamesa. Agad naman akong tumayo para hindi mabasa at mapigilan ang tuluyang ppagkataktak ng tubig.

Nanalalaki ang mga mata niya na nakatitig sa taong nasa likuran ko.

Si Miss Joy iyon, ang isa pa nilang kaibigan. Mukha itong galit pero nang mapansin na nakatingin ako sa kaniya ay kumalma ang itsura niya.

“Sorry to interrupt you guys. Good evening, doctor Laurente. I need to take Savannah with me.”

Napatango na lamang ako, nagugulat sa kanilang dalawa. Palaisipan ang nangyari kung kaya’t kahit nang maauwi ako ay ito pa rin ang naiisip ko.

---End of Flashback---

I was waiting for Shakirra’s reaction. She just stayed mum, still no reaction flashed on her face. Seryoso lamang siya roon.

“What do you think of them?”

“Ha?”

“Anong tingin mo sa kanila?” Tinagalog niya lamang ang tanong niya sa akin.

“What do you mean?”

“One of the two might be misleading you. Do not trust anyone of them just like how you said to me to not trust anyone,” Shakirra said.

She has a point. Maging ang nga kaibigan niya ay hindi na niya pinagkakatiwalaan. “Deal with them more often. You might get information from them.”

“Are you sure? I thought attorney is making his way with the files?”

“Yes, but that’s just with the company.”

“Okay, asawa ko. We will know everything soon.”

“Thank you for telling me this.”

I just held her hand. I will protect you at all cost.

“Can I hug you?” she asked when we got silent. Hinahaplos ko lamang ang kamay niyang hinahawakan ko. Kunwari pa siyang ayaw niya kanina. Nagtatampo lang pala dahil sa mood ko.

“Come here.” Hinila ko siya patungo sa akin. Ang inaasahan ko ay yayakap lamang siya sa akin nang nakaupo kami pero nagulat ako nang lumuhod siya sa hita ko bago naupo at ang katawan ay ipinagpahinga sa katawan ko at iniyakap ang mga kamay sa akin.

She is hugging me in this position. f**k! She moved at alam kong nagtama ang maseselang parte ng katawan namin.

Nakalihis na rin ang kaniyang dress kung kaya’t litaw na litaw ang ibabang parte ng katawan niya.

“Hope,” sambit niya. Alam ko na naramdaman niya ang bagay na iyon.

“Sha…” I uttered her name in pain. I almost moaned because of the contact.

She moved again, brushing her feminity on to my already hard length.

“Stop it, asawa ko. Please.” I held her waist to stop her from what she is doing.

“Hope…” Nanatili ang mukha niyang nakabaon sa leeg ko, ang mga katawan namin ay magkadikit pa rin habang nakayakap siya sa akin.

“Hhhmmm?” Ang tanging naisagot ko, dinidiinan ang kapit sa balakang niya dahil hindi na mapirmi ang katawan niya sa paggalaw. Dahil sa pwesto at suot niya ay mas lalong naginit ang pakiramdam ko.

She bit the skin of my neck. "I can’t stop…”

___________❤️