Hindi ko alam kung ilang oras o minuto na akong nakatitig sa kesame habang nakahiga sa kama rito sa guestroom. Kahit anong pilit kong pag-iyak, wala na. Wala nang luhang lumalabas sa mga mata ko.
Pero hindi ibig sabihin na, kahit wala na akong maiyak pa, hindi na ako nasasaktan. Hindi ibig sabihin na tanggap ko na ang pagkakaruon ng anak ni Khalid sa iba, sa kalaguyo niya.
Hindi ko akalaing magagawa iyon ni Khalid saakin. Tinanggap ko naman, 'e. Sabihin niyo nang martyr o kung ano, pero tinanggap ko ang pagkakaruon ng babae niya, kahit masakit pa rin talaga.
Anong magagawa ko? Sinubukan ko na siyang pagsabihan dati, pero binaligtad niya ang sitwasyon. Sinumbat niya lang saakin ang nagawa kong kasalanan sa kanya noon.
Tinanggap ko ang pagkakaruon niya ng kalaguyo dahil akala ko, naghihi
