Chapter 1
1119 Words
Makalipas ang limang buwan.Sa wakas naka graduate na din ako ng high school.
Hanggang ngayon sariwa pa din ang nagyaring trahedya sa kuya ko, halos mabaliw na ako noon, buti na lang nasa tabi ko si kuya Ace at ang mga kaibigan niya.
Hindi ko pa rin matanggap na sa isang iglap nawala na ang kuya ko.Napakabait at maalaga niya sa akin lahat ng gusto ko naibibigay niya,kahit nasa racing pa siya pag uuwi na ko, andiyan na siya agad para sundoin ako. Ako nga raw ang prinsesa niya, siya na ang tumayong nanay at tatay ko.
Kuya mis na mis na kita mis na mis na kita ng subra,habang haplos haplos ko ang kanyang lapida.Hindi ko na din mapigilan pa ang mapahagulhul.Namimis ko na talaga ang kuya ko.
Andaya niyo kuya sana sinama mo na rin ako,buti kapa kasama mo na sila mommy at daddy,samantalang ako nagiisa na lamang dito.
Halos araw araw ganito na ang ginagawa ko pagkatapos ng school namin dito na ako dumederetcho bahay cementeryo na lamang ako. Halos hindi ko na nakakasama ang matalik kung kaibigan naiintindihan naman niya ako.
Alam ni Chantal kung gaano ko kamahal si kuya, alam din niya kung paano ako nalugmok noon sa pagkawala ng kuya ko.
Ang hirap taggapin na wala na ang kuya ko naalala ko pa ang sinabi niya na sa akin.
Kung mawawala man ako Grace promise me na, magpapakatatag ka,aabutin mo ang mga pangarap mo sa buhay mo,kahit mawala man ako hindi ako mawawala sa tabi mo palagi kitang babantayan.
Lalo lang ako napahagulhol nag maalala ko ang mga sinabi ni kuya sa akin. Tumingala ako sa langit, "kuya namimis na po kita",
Nakisabay din ang panahon sa aking pighati, kalungkutan.
Bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan,wala ako pakialam kung mababasa ako.
Nakatoga pa ako,katatapos lang ng graduation namin dumeretcho na ako dito, sabi mo kuya pag naka graduate na ako ikaw ang magsasabit ng mga medalya ko andaya mo kuya iniwan mo lang ako.
Ohh kuya oh sabay taas ng mga medalya ko tignan mo ohh halos nakuha ko na ata lahat ng award oh, pilit akung ngumiti valedictorian pa ako kuya,diba ang talino ko manang mana sayu kuya.
Kaso hindi ikaw ang nagsabit sa leeg ko kundi ang kapre na iyon hehehe, alam mo kuya panay busangot ni kuya Ace pag tinatawag pangalan ko para kunin ang mga medalya ko, siguro pag nakita mo ang mukha niya kuya naku sigurado mapapahalakhak ka na lamang epek na epek kuya iyong mukha niya, kulang na lamang uusok ang ilong niya.
Lahat ata ng picture namin kuya nakabusangot siya hahaha.
Kuya gaya ng pangako ko sayu,pagbubutihan ko ang pag aaral ko.
Kuya gusto ko rin maging racer kagaya mo kuya, aalamin ko kuya kung sino ang gumawa neto sayu, i need justice, napakuyom na lamang ang aking kamao ng maalala ko ang usapan nilang magkakaibigan.
( Flashback )
Bro!! kumusta na siya, still unconscious.
Pero hindi nila alam gising na ako that time
Nahuli na ba ang may gawa neto bro, wala bro nakatakas siya, sinandya nila na putolin ang brake ng sasakyan niya.
So sinadya pala nila, humanda ka sa akin kung sino ka man hindi ako titigil hanggat hindi kita naipapakulong, kung pwede lang patayin na din kita papatayin din kita,maghintay kang hayop ka, hahanapin kita kahit saan lupalop ng mundo ka.
Napahikbi na lamang ako ng malaman ko na sinadya nilang patayin si kuya.
Hey wake up sabi kuya Ace sa akin. Unti unti kung binuksan ang aking mata. Nakita ko ang mga kaibigan ni kuya. Si kuya Harold, kuya Troy at si kuya Paul. Kita ko sa kanilang mata ang kalungkutan.
Sabay sabay silang lumapit sa akin,sshh tahan na Grace, sabi ni kuya Harold, k-kuya s-si k-kuya w-wala na po i-iniwan na-na n-niya ak-ko halos namamaos na ako sa kakaiyak.
Here, uminom ka muna ng tubig, sabi sa akin ni kuya Ace, halos hindi ko mahawakan ang baso dahil nanginginig pa ang aking kamay, kaya siya na lang ang nagpainom sa akin.
( End of flashback )
Magbabayad sila sa ginawa nila sayu kuya. habang haplos haplos ko ang lapida ni kuya
"Spencer James David Mondragon" isang sikat na race car driver sa buong mundo.
Ramdam na ramdam ko ang panginginig nag aking katawan,basang basa na rin ako, hindi ko na alam kung ilan oras na ako nakaupo sa puntod ng aking kapatid.
Naramdaman ko na lang na may yumakap sa akin. Hindi na ako nag aksaya ng oras na tignan kung sino ang yumakap sa akin, pabango pa lang niya kilala ko na kung sino, si kuya Ace.
Bakit ka umalis ng walang paalam Ivy,nag alala ako sayu.
Kuya Ace alam mo naman kung saan mo ako mahahanap diba?.
Halikana basang basa kana oh.Pwede ba kuya dito na lang ako.
Bumontong hininga na lamang si Ace.
Ivy, you listen, please kuya Ace kung sisigawan mo na naman ako makakaalis kana dito,kaya ko sarili ko,umalis kana!.
Nakikita mo na ba ang sarili mo ha!! Ivy Grace!!, sa tiningin mo matutuwa sayu ang kuya mo sa ginagawa mo sa sarili mo!!, Bakit ikaw lang ba ang nawalan ha!! kung nalulungkot ka sa pagkawala ng kapatid mo ganun din kami!!!, hindi na maibabalik pa ang kuya mo!!!,kasi patay na siya patay na!!!!, naiintindihan mo ba ako ha!!!,
Mas lalo lamang ako napahagulhol sa sinabi ni kuya Ace, oo wala na si kuya pero ang hirap tanggapin na wala na si kuya.
Ginawa ko naman ang lahat pero still hindi ko pa din matanggap na patay na si kuya.
Niyugyog niya ang balikat ko, gumising kana sa kahibangan mo wala na ang kuya mo patay na!!!!! tulongan mo ang sarili mo bumangon ka ulit,huwag mong ikulong ang sarili mo sa kalungkutan, bata kapa!, marami pang pangarap ang kuya mo sayu na kailangan mong aabutin!!,
Please Ivy gawin mo to sa sarili mo please, magpakatatag ka lumaban ka labanan mo ang kalungkutan mo please.
Ayaw ko na magyari ulit ang nagyari sayu noon Ivy, muntik kana rin nawala sa amin.
Niyakap lang ako ni kuya Ace, napahagulhol na lamang ako. Dahil siguro sa lamig kaya nawalan na ako ng malay giniginaw na din ako dahil basang basa ang aking mga damit.
Hey Ivy!!, "s**t" iyan lang ang narinig kung sinabi ni kuya Ace bago ako nawalan ng malay.
Habang buhat buhat ko si Ivy, hindi ko maiwasan pag masdan ang mukha niya, ang laki na ng pinagbago niya, hindi na siya iyong masayahin bata,hindi ko na rin naririnig ang mga halakhak niya na kay sarap pakinggan,payat na rin siya,wala ng laman ang pisngi niya na kay sarap kurotin noon.
Kahit may nagbago man sa kanya hindi pa rin kumukupas ang taglay niyang kagandahan.
- Writer
