Son sekiz kişi kalmıştı. Çuvalın içinden ikinci turun kağıtları çekiliyordu. Herkes öyle bir susmuştu ki, kendi gölgesini bile duyabiliyordu. Adam heyecanlı bir nefes aldı, elini daldırdı…
“Victor!” diye bağırdı.
Dünya sustu. Kalbim adeta göğsümü parçalamak için çarpıyordu, ellerim buz gibi oldu. Victor’un adı duyulur duyulmaz, içimdeki volkan patlamak üzereydi. Peşimden gelmek için katılmıştı dövüşe.
İçimdeki öfke kabarmıştı. Artık sadece kendi adımın söylenmesini istiyordum. Victor’a acı çektirmek, onu yokluğumla sınamak istiyordum. Belki de onu öldürecektim ya da sakat bırakacaktım.
Adamın ağzından çıkacak son ismi beklerken, kalabalık arasından Victor’u gördüm. Gözlerinde bir endişe vardı, bana bakamıyordu ama ben gözlerimi ondan ayırmıyordum. Sonunda, adam "Viper!" diye bağırdı.
