Bir adım geri çekildim. Sanki ayakta kalmak için biraz mesafe gerekiyordu.
“Hayatımda kimseye güvenmemeyi öğrenmem gerekiyormuş,” dedim.
Bakışlarım doğrudan gözlerinin içine saplandı.
“Senden başka kimseye güvenmemeyi.”
İşte en can alıcı yer burasıydı. Ona güvendim. Dünyaya değil. Kendime bile değil. Sadece ona.
Ve işte tam da bu yüzden, bu kadar kırıldım. Onun gözleri hâlâ üzerimdeydi. Ama bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Bazen kelimelerden önce gelir kırılma anı. Sessizce. Sadece bir bakışın içine gizlenerek. İşte o bakışta artık beni korumaya çalışan Vance yoktu. Orada yalnızca geçmişin ağırlığını taşıyan bir adam duruyordu.
“Beni uyutmuş…” dedim.
Sesim kısık ama keskin, her harfiyle içime saplanan bir hançer gibi. Başımı eğdim.
“Bana döndüğünde… çocuğu senden sakladığım
