Bir can almak, insandan da bir şeyleri alıp götürüyordu. Bu karanlık yolda ilerledikçe, içimdeki aydınlık yavaş yavaş soluyordu. Pişmanlık duymuyordum, ama ruhumda derin bir karanlık hissediyordum. Victor’dan uzak durmam gerektiğini biliyordum; bu çocuğa olan merhametim beni de bir canavara dönüştürüyordu. Victor ise, sürekli bana yakın olma ihtiyacı hissediyordu. Ormanda bulduğu meyveleri, yaptığı yemekleri getirmek için her fırsatta yanımda bitiyordu. İstemediğimi söylesem de, gece yatağımın altına gizlice bırakıp gidiyordu. Bu kamp, birini koruma çabasıyla bir başkasına zarar vermenin kaçınılmaz olduğu bir yerdi. Merhamet burada tehlikeliydi, bu yüzden diğer çocuklarla vakit geçirmeye başladım. Bu durum, Victor’un hiç hoşuna gitmiyordu, ama belki de onu benden uzaklaştırmak için gerekli
