VANCE
Barda gördüm onu ilk kez.
Hiçbir şey söylemedi. Ama ben o gece, hayatım boyunca susmayacak bir sesi duydum.
Aylarca izledim. Ne bir kelime söyledim ne de bir adım attım. Takip ettim, araştırdım, ama bulamadım. Kimdi? Nereden gelmişti?
Kaşının kenarındaki çizgiyi, dudaklarının nefes alırken bile hafif titremesini… Bir yabancıyı izlemek bu kadar zor olmamalıydı. Ama onu izlerken kendi içime bakıyormuş gibi hissettim.
Ve şimdi, elleri ellerimde. Sıcak. Sanki benim kanıma karışıyor, damarlarımdaki karanlığı temizlemeye çalışıyor. Ama o karanlık, temizlenmeyecek kadar pis. Onu kendimden uzak tutmak istedim.
Çünkü ben kimseye “iyi” gelmem. Benim gölgemde duran herkes er ya da geç yanar.
Ama o… Ela…
Soğuk.
Sert.
Sanki içinde yankılanan bir başka dünyanın kalıntılarını taşıyor.
On
