บทที่ 4 เผด็จการ(จบ)
1074 Words
ก๊อก ก๊อก
หมินที่รอรายงานจากตงอีกทีได้แต่อ้ำอึ้งเพราะยังไม่รู้ข้อมูลเช่นกันต้องรอเพียงตงเท่านั้น แต่เหมือนโชคจะเข้าข้าง เมื่อกำลังจะเอ่ยปากบอกเจ้านายหนุ่มเสียงเคาะประตูก็ดังขัดขึ้นมา ทำให้หมินได้แต่ผ่อนลมหายใจเพราะคิดว่าคงจะเป็นตงแน่นอน
“ผมตงเองครับนาย”
หลังจากเคาะประตูส่งสัญญาณแล้วมือซ้ายคนสนิทอย่างตงก็เอ่ยรายงานตัวที่หน้าห้องอีกครั้ง รอจนกระทั่งคนภายในอนุญาตจึงผลักประตูเข้ามา เห็นใบหน้าเรียบเฉยของเจ้านายและสีหน้านิ่งเรียบที่ส่งสายตาให้จากหมิน ตงก็เข้าใจสถานการณ์ทันทีจึงรีบเอ่ยปาก
“นายครับ ผมได้ข้อมูลของพ่อตานายมาแล้วครับ”
สิ้นเสียงของตงมือซ้ายคนสนิท ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวประติมากรรมของร่างสูงก็ฉายแววแข็งกระด้าง นัยน์ตาคู่คมตวัดมองลูกน้องอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินคำว่า ‘พ่อตา’ ขนาดเจ้าสาวเขายังไม่อยากจะรับ พอได้ยินคำนี้เลยแสลงหู
“ต่อไปนี้อย่าสะเออะเรียกแบบนี้อีก”
“ครับนาย”
ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าคมเข้มไม่เหมือนคนเชื้อสายจีนสักเท่าไร เพราะแม่มีเชื้อสายซินเจียง ใบหน้าจึงคมเข้มกว่าเชื้อสายจีนปกติ ตงเผลอกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเจอเสียงเย็นเอ่ยเนิบนาบของผู้เป็นนาย
“รีบรายงานมา”
แม้จะเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจแต่เขาตำหนิตงไปรอบที่สองแล้ว เรื่องคำพูดอีกฝ่ายชอบไม่ระวังไม่เหมือนหมิน เขาเลยชอบส่งมันไปทำงานที่อื่นเพราะไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระจากมัน ‘พ่อตา’ อย่างนั้นเหรอ ได้ยินแล้วหางคิ้วกระตุกทันที
“ไมเคิล ฟรานซิโกรพ่อของคุณคาร่า เป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลฟรานซิโกรแห่งซิซิลี ที่แต่งงานกับภรรยาชาวไทยแล้วย้ายมาอยู่ที่ไทยถาวร”
เพล้ง!
ยังไม่ทันที่ตงจะรายงานจบ มือหนาก็สะบัดที่นวดมือบนโต๊ะจนมันกระแทกแจกันแตกเป็นเสี่ยง ๆ อย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ แม้กระทั่งลูกน้องทั้งสองยังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ตำแหน่งว่าที่ผู้นำของติณณ์ไม่ใช่เพราะเป็นทายาทคนโตถึงได้มันมา แต่เพราะคุณสมบัติที่ไม่มีใครเทียบได้ ฉลาด มีเหตุผล เจ้าแผนการและยังไม่แสดงอารมณ์ในที่สาธารณะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาวางตัวราวกับผู้ทรงศีล ยิ่งเบื้องหลังดำมืดมากแค่ไหนเบื้องหน้าจะต้องขาวสะอาดมากขึ้นเท่านั้น นั่นแหละคือติณณ์ ลูกน้องทั้งสองจึงประหลาดใจมากที่เจ้านายระบายอารมณ์รุนแรงออกมา
“คุณนายภาดาชักจะเอาใหญ่แล้ว”
เขาเอ่ยลอดไรฟันเมื่อเอ่ยถึงผู้เป็นมารดาจอมเจ้ากี้เจ้าการ ทั้งเรื่องแต่งงานการหาเจ้าสาวทุกอย่างนั้นทำเพื่อลูกชาย แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ตัวเขาเองต้องการเลยสักนิด ตระกูลของเราเป็นมาเฟียสืบทอดกันมาอย่างยาวนาน นอกจากตำแหน่งผู้นำตระกูลแล้ว ยังมีผู้นำสมาพันธ์สี่มังกรที่ผู้เป็นมารดาคาดหวังอีกด้วย
คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องใช้ผู้หญิงมาเป็นสะพานเลยสักนิด
“ส่งคนไปสืบเรื่องของแม่กับคาร่า ทุกเรื่องทั้งในอดีตและปัจจุบัน แต่ต้องระวังคุณนายภาดาด้วย เออ สืบสถานการณ์ภายในของฟรานซิโกรด้วย ทำไมคนที่หลีกหนีจากสงครามของมาเฟียอย่างไมเคิลถึงยอมให้ลูกสาวเข้ามาพัวพันกับมาเฟีย”
ทุกอย่างไม่มีอะไรแน่นอน ยิ่งเกมแห่งอำนาจเขายิ่งไม่อาจประมาทได้ ยิ่งตำแหน่งผู้นำสมาพันธ์สี่มังกรมีผู้เป็นปู่อย่างเตโชดูแลมานาน แผ่ขยายอำนาจจนสมาพันธ์ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คนที่จะรับช่วงต่อต้องได้รับการยอมรับจากผู้นำอีกสามตระกูลที่เหลือ…แล้วใครล่ะที่จะเหมาะสม
แม่ต้องการส่งเสริมเขานั้นไม่ผิด และยิ่งหาคนที่มีสถานะทัดเทียมกันมาเกื้อหนุนยิ่งจะเสริมอำนาจให้แข็งแกร่งมากขึ้น แต่มันไม่ใช่หนทางที่เขาต้องการ สิ่งที่แม่ทำเสมือนการดูถูกศักดิ์ศรีของเขา ความสัมพันธ์ของเราแม่ลูกเลยเต็มไปด้วยหนามแหลม
“ครับ ผมจะรีบไปจัดการทันที ส่วนเรื่องรถคันใหม่ตอนนี้มาถึงไทยแล้วนะครับ และลูกน้องนำไปไว้ที่เพนต์เฮาส์ของนายแล้ว”
“อือ”
ร่างสูงเอ่ยอย่างเบื่อหน่ายเพราะถ้ากลับไปก็ต้องเจอเมียเด็กที่น่ารำคาญ แต่เขาก็อยากลองรถคันใหม่เหมือนกัน นัยน์ตาคมทรงอำนาจเลื่อนสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกนิ่งสงบ ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว จนหมินกับตงสะดุ้งเฮือกราวกับคนขวัญอ่อน เมื่อตั้งสติได้หมินจึงรีบสงวนท่าทางและเดินเข้ามาถาม
“นายจะไปไหนเหรอครับ”
“กลับเพนต์เฮาส์” ติณณ์เอ่ยเสียงเข้มเพราะวันนี้ว่าง เนื่องจากแม่แสนเจ้ากี้เจ้าการจัดการลางานให้แล้วเรียบร้อย แต่ที่มาก็เพราะเบื่อหน้าเมีย แต่ทำงานได้ไม่นานก็อยากจะกลับไปลองรถใหม่
“ทำไม พวกมึงสงสัยอะไร”
“เปล่าครับ/เปล่าครับ!”
ทั้งตงและหมินเอ่ยแทบจะพร้อม ๆ กันเมื่อโดนสายตาคมดุของเจ้านายจ้องเขม็ง พวกเขาจะกล้าสงสัยการกระทำของเจ้านายได้ยังไง อีกอย่างคนเย็นชาแบบนี้คงจะกลับไปลองรถนั่นแหละ ไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากนั้นแน่นอน
“ตงมึงรีบไปจัดการงานที่สั่ง ส่วนมึงก็โทรบอกคนเตรียมรถ”
“ครับนาย!”
ลูกน้องทั้งสองคนออกไปจัดการงานตามที่เจ้านายสั่งด้วยความกระตือรือร้น ร่างสูงเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยท่าทางสง่างาม จนไม่ว่าใครได้เห็นก็อดเหลียวมองไม่ได้ โดยเฉพาะบรรดาพนักงานสาวสวยทั้งหลาย ไม่นานเลขาวัยกลางคนอย่างคุณจ๋าที่ชอบนินทาชาวบ้าน ก็เดินเข้ามาแสดงความยินดีเสียงดังฟังชัด จนผู้คนในบริษัทเบิกตากว้างกับข่าวใหม่ที่ได้ยินในวันนี้
“ท่านประธานยินดีกับการแต่งงานด้วยนะคะ”
“ครับ”
ใบหน้าหล่อเหลาราวประติมากรรมชั้นเลิศยกมุมปากเล็กน้อยอย่างถือดี หางคิ้วแอบกระตุกไม่พัก เมื่อคิดได้ว่าข่าวการแต่งงานของเขาคงไม่พ้นผู้เป็นมารดาคอยกระจายข่าว จึงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด และแน่นอนว่าโทสะในคราวนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ!
“รีบออกรถ!”
- Writer
