บทที่ 2 ลูกเป็ดขี้เหร่
1006 Words
ทุกคนต่างเลิ่กลั่กขึ้นมาทันทีเมื่อพี่ต้าร์ที่เธอเดาว่ามีสถานะเป็นน้องของพี่ติณณ์โวยวายขึ้นมาอย่างไม่พอใจ อีกทั้งการเอ่ยถึงอายุของเธอ มันทำให้ทุกคนในที่นี้ ต่างวิตกกังวลโชคดีที่เป็นงานแบบปิดมีแต่คนสนิทและเครือญาติ จึงไม่มีปัญหาเรื่องบ่าวที่จะหลุดออกไป
“คาร่าอายุยี่สิบสองปีค่ะ” เจ้าสาวรีบเอ่ยแทรกขึ้นมา
“ใช่ หนูคาร่าโตแล้วถ้าแกไม่เรียกซ้อก็ออกจากตระกูลไปเลย” คุณป้าภาดาออกโรงปกป้องเธอราวกับแม่ปกป้องลูก ก่อนจะตวัดสายตาไม่พอใจใส่ลูกชายคนเล็ก
“อ้าวแม่ นี่ลูกที่แม่คลอดออกมาเองเลยนะ” ชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงโดดเด่นตัดกับผิวขาวจัดขมวดคิ้วตีหน้าบึ้งอย่างไม่พอใจ
“ซินเซีย ไซซีเอาเฮียเราไปเก็บอยู่ไปเดี๋ยวงานล่มเปล่า ๆ”
เพราะกลัวลูกชายคนเล็กอย่างต้าร์ จะทำเสียการเสียงานภาดาจึงเอ่ยให้หลานสาวทั้งสองคนที่มีสถานะลูกพี่ลูกน้องกับต้าร์ เอาพี่ชายไปเก็บก่อนจะได้มีปากมีเสียงกันมากไปกว่านี้ ถ้าขืนทะเลาะกันงานล่ม มีหวังเข้าทางลูกชายคนโตอย่างติณณ์ที่ไม่อยากจะแต่งงาน ซึ่งคุณนายภาดาไม่มีทางยอมให้งานล่ม อีกกทั้งท่านยังรู้อีกว่าติณณ์ไปสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้บ้าง
ลูกที่เลี้ยงมากับมือจะไม่รู้จักนิสัยใจคอได้ยังไง!
“คุณมาอวยพรให้ลูกทั้งสองสิ”
เมื่อหลานสาวพาตัวปัญหาออกไปแล้คุณนายภาดาก็เรียกสามีอย่างคุณเตชินทร์มาอวยพรให้คู่บ่าว จะได้ให้ทั้งคู่ไปพักผ่อนบนคฤหาสน์ เพราะญาติทุกคนก็อวยพรไปหมดแล้ว เหลือเพียงผู้เป็นบิดาของเจ้าบ่าวเท่านั้น
“ป๊าก็ไม่มีอะไรจะอวยพรมากหรอก ชีวิตคู่ไม่ว่าจะเริ่มต้นมายังไงแต่ระหว่างทางนั้นสำคัญ ใส่ใจกันให้มากและให้เกียรติกันให้มากเข้าใจนะ ติณณ์”
“ครับป๊า”
“ส่วนหนูคาร่าต่อไปนี้ก็เรียกป๊ากับแม่อย่างติณณ์นะ ไม่ต้องเรียกแบบห่างเหินหรอก”
“ได้ค่ะป๊า”
ท่าทางใจดีของพวกท่านทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมา แม้การแต่งงานของเราจะไม่ได้เกิดจากความรัก แต่ครอบครัวของเขาก็ดีต่อเธอมากจนรู้สึกคิดถึงครอบครัวของตัวเองขึ้นมา ถ้าขืนแม่และแด๊ดดี้รู้ได้คอขาดแน่เลย
“หมดพิธีวันนี้แล้วไปพักผ่อนกันเถอะลูก”
“ครับ”
ร่างสูงตอบผู้เป็นมารดาอย่างว่าง่าย และไม่ลืมที่จะประคองเจ้าสาวเข้าไปในคฤหาสน์ท่ามกลางสายตาชื่นมื่นของทุกคนที่เห็นทายาทคนโตของตระกูลเป็นฝั่งเป็นฝา โดยเฉพาะผู้เป็นมารดาอย่างคุณนายภาดาที่มีความสุขมากกว่าใคร ต่างกับทายาทคนอื่นที่มีสีหน้าแปลกใจ ที่ติณณ์ยอมรับการแต่งงานโดยง่าย นักรบกับโซ่ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของติณณ์ หันไปสบตากันอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา
ตลอดทางคาร่าคอยเหลือบมองคนข้างกาย เพราะอยากรู้ว่าเขาจะมีสีหน้ายังไงเมื่ออยู่กันตามลำพัง จะร้ายกาจเหมือนเมื่อก่อนหรืออาจจะทวีความร้ายกาจมากยิ่งขึ้น เมื่อรู้ว่าเธอคือเด็กอ้วนที่เขาเคยพูดจาไม่ดีใส่ และเพราะคำพูดของเขาจึงทำให้เธอต้องลุกมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อสักวันจะทำให้คนร้ายกาจกลืนน้ำลายตัวเองให้ได้
เมื่อมาถึงห้องนอนแสนกว้างใหญ่ความรู้หนักอึ้งบางอย่าง ก็ทำให้เธอก้าวขาไม่ออก ทั้งที่ตัดสินใจแล้วว่ายังไงก็ต้องเอาหัวใจคนร้ายกาจมาให้ได้ แต่พอเอาเข้าจริงเธอกลับ..
“หยุดทำไม…”
เสียงกระซิบและลมหายใจร้อนที่กำลังเป่ารินรดบนหลังคอ ทำให้ความมั่นใจที่สั่งสมมามลายหายไป สติที่แตกกระเจิงยังไม่กลับเข้าที่ ก็โดนมือหนาผลักลงบนเตียงนอนกว้าง
“โอ๊ย!”
“เธอรู้ใช้ไหมว่าพิธีในวันนี้มันยังไม่จบ”
ร่างบางที่โดนผลักจนหน้าคว่ำกับที่นอน รีบพลิกกายกลับมาเผชิญหน้ากับมัจจุราชอย่างเขาทันที เงาสีดำทาบทับลงมา แววตาคมกริบแสนอันตรายทำให้เจ้าสาวหมาด ๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินประโยคนั้นของเขา
งานวิวาห์มันจะมีอะไรต่อล่ะ…นอกจาก
ร่างบางครุ่นคิดกับตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา หัวใจที่สงบมานานกลับปั่นป่วนอีกครั้งเมื่อได้เจอ คนที่ขโมยหัวใจไปเมื่อนานมาแล้วทั้งที่เขาร้ายขนาดนี้ เธอยังจะดื้อรั้นเข้าถ้ำเสืออีก
แต่นั่นแหละมาขั้นนี้แล้ว…คาร่าสู้!
“คาร่ารู้ค่ะ”
“แล้วเธอรู้ใช่ไหมว่าหน้าที่ของภรรยาคืออะไร”
เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวประติมากรรมชั้นเลิศเคลื่อนตัวลงมาทาบทับอย่างเชื่องช้า จนเรือนกายของเราแนบชิดกัน มีเพียงเสื้อผ้าที่เป็นปราการขวางกั้นเท่านั้น นัยน์ตาคมทรงอำนาจกำลังใช้สายตาสำรวจใบหน้าของเธอทั่วทุกตารางนิ้ว ราวกำลังสแกนหาบางสิ่งบางอย่าง แต่ความใกล้ชิดกับทำให้เธอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ
“คาร่าอึดอัดถอยออกไปก่อนได้ไหมคะ…”
“ในคืนเข้าหอเนี่ยนะ…เธอจะให้ฉันถอย?”
ติณณ์แค่นเสียงพลางมองใบหน้าสวยอย่างไม่สบอารมณ์ แค่เห็นหน้าเขาก็รู้แล้วว่าเธอคือลูกเป็ดจอมตะกละเมื่อหลายปีก่อน แม้จะไม่ได้สนใจแต่เพราะเป็นคนช่างสังเกต ยิ่งเมื่อเคยคุยกันมีเหรอที่เขาจะจำไม่ได้ แต่ที่สงสัยคือทำไมเจ้าสาววันนี้ถึงเป็นเธอต่างหากล่ะ
- Writer
