Mainit.
Malambot.
At may braso sa baywang ko.
Bumuka ang mata ko dahan-dahan, at ilang segundo akong natulala sa kisame ng silid na hindi akin. Tahimik. Madilim pa nang kaunti. Pero ramdam ko ang presensya niya.
Xan.
Nasa likod ko siya, braso niya naka-loop sa katawan ko, mahigpit pero hindi nakakakulong. Parang sinasabi ng buong katawan niya: “Stay.”
Naalala ko lahat.
Yung mga halik. Yung mga bulong. Yung paraan ng paghawak niya sa’kin na para bang ako lang ang natitira sa mundo niya.
I should feel scared.
I should feel lost.
Pero hindi. Ang nararamdaman ko lang… ay buo.
Pero sa ilalim ng init na ‘yon, may kaunting lamig pa rin. Yung tipong parang kahit anong yakap mo, may parte pa ring hindi mo maaabot.
I turned slowly, facing him.
Tulog pa siya.
Ang kapal ng pilikmata niya
