หลังจากวันนั้นได้2วันอาการของฉันก็ยังคงซึมๆอยู่การตอบโต้และความสัมพันธ์ก็แย่ลงเรื่อยๆความรู้สึกที่ดิ่งลงเหวแบบนั้น ความทรมานและความอ่อนแอที่ฉันเกลียดมากที่สุดและไม่คิดที่จะแสดงออกมา มันก็ต้องแสดงออกมาให้เห็นวันนี้ที่เป็นอยู่
แม่ของพี่สหรัฐไม่รีรออะไรเลยเขาจัดการเกี่ยวกับพาสปอร์ตให้กับฉันและจองไฟท์บินให้เรียบร้อยและเมื่อฉันพร้อมจากสภาพร่างกายที่ดีขึ้นก็เริ่มบินจากจีนทันทีเพื่อมุ่งตรงมาไทยใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงหน้าตึกแห่งหนึ่ง
ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไรมากเพราะทั้งร่างกายที่มีแต่บาดแผลทั้งหัวและข้อแขนที่พันรอบด้วยผ้าก๊อต ส่วนบริเวณใบหน้าที่รอยชํ้าเล็กน้อยและรอยแผลนิดหน่อยแต่ถ้ามองข้ามไปก็ถือว่าดีมากเลยที่เดียวและยังคงสวยที่สุดด้วย
"เรย์ญ่าเราไปหาอะไรกินกันก่อนเนาะลูกเนาะ หาอะไรรองท้องแล้วค่อยขึ้นห้อง"ฉันพยักหน้าตอบก่อนที่แม่ของพี่สหรัฐจะยื่นมือเข้ามาจับมือเรียวของฉันและเดินพาฉันเข้าไปทานอาหารร
