Chapter 4 น่ารักดี
1575 Words
" ไงมึง " ไอ้ฟีนหันมามองหน้าผมแล้วถามขึ้น
ผมหันไปมองตามหลังของรุ่นน้องคนนั้นแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย
" น่ารักดี " ผมหันไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดขึ้น จากนั้นก็เดินออกมาจากตรงนั้น
" ห๊ะ เดี๋ยวๆ ไอ้แทน " และก็ตามที่ผมคาดไว้ว่าจะต้องมีเสียงของไอ้พวกเวรนั้นตามมา
" เชี่ยยยยย "
บนรถ
" ชอบหรอว่ะ " ไอ้ทากะที่ขับรถอยู่หันมามองผมที่นั่งข้างๆ อย่างสงสัย ในขณะที่เรากำลังจะกลับคอนโดกัน
ผมอยู่คอนโด M และเพื่อนส่วนใหญ่ของผมก็อยู่ที่นั่นกัน
" ถามทำไม " ผมหันไปมองหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วถามขึ้นเสียงนิ่ง ผมรู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกนั้นต้องส่งไอ้นี่มาถามผม
รู้อย่างงี้ให้คนมาขับรถไปให้ที่มหาลัยดีกว่า ปล่อยให้ไอ้พวกนี้สงสัยกันอยู่อย่างนั้นแหละ
" ก็ปกติไม่เห็นมึงจะสนใจใคร " ไอ้ทากะว่าขึ้น
" ก็ยังไม่ถึงกับชอบ แต่น่ารักดี " ผมตอบแล้วก็นึกถึงเจ้าของใบหน้าหวานที่ทำผมเสียอาการ
" จริงจังป่ะ " ไอ้ทากะหันมามองผมแล้วถามหยั่งเชิง
" คิดว่าไง " ผมหันไปกระตุกยิ้มร้ายให้มันไป
" น้องวาเลนไม่รอดชัวร์ไอ้สัส "
" หึ " ผมกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินที่มันพูด แล้วสายตาผมก็หันไปเห็นคนสามคนที่อยู่อีกฝั่งตรงข้าม หนึ่งในนั้นใส่ชุดนักศึกษา และผมจะไม่สงสัยเลยถ้าคนนั้นไม่ใช่รุ่นน้องที่เป็นหัวข้อสนทนาของผมกับเพื่อนอยู่ในตอนนี้
" ไอ้ทากะ จอด!! " ผมหันไปมองอย่างสงสัยแล้วรีบบอกให้ไอ้ทากะจอดเมื่อเห็นว่าวาเลนหันมามองรถผมที่กำลังขับผ่านอย่างกลัวๆ
" อะไรว่ะ " ไอ้ทากะหันมามองหน้าผมอย่างงงๆ
" กูบอกให้จอด " ผมล่ะสายตาจากน้องแล้วหันมามองเพื่อนตัวเองอย่างกดดัน
" เออๆ " ไอ้ทากะทำหน้างงแล้วจอดรถให้ผม
" กลับไปก่อนเลย " ผมปลดสายเบลล์แล้วบอกเพื่อนไปอย่างเร่งรีบ
" เห้ยๆ ไอ้แทน เดี๋ยว " ผมเปิดประตูรถลงมาโดยไม่สนใจเสียงห้ามของเพื่อนเลยซักนิด
ผมรีบข้ามฝั่งไปแล้วเดินไปสามคนนั้นที่กำลังฉุดกระชากลากถูกันอยู่
ปึก
" ปากดีนักนะมึง " ผมเดินไปก็เห็นว่าตอนนี้หนึ่งในสองคนนั้นที่จับแขนรุ่นน้องผมอยู่พูดขึ้นอย่างโมโห
" ฉุดผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้นี่แมนจังนะ " และก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไรผมก็พูดขึ้นขัดก่อน
" รุ่นพี่ " วาเลนหันมามองผมแล้วพูดขึ้นอย่างดีใจ
" ปล่อยเธอ " ผมเหลือบไปมองหน้าน้องเล็กน้อยแล้วหันไปพูดกับไอ้สองคนนั้นนิ่งๆ
" ยุ่งอะไรด้วยว่ะ " คนที่จับน้องอยู่พูดขึ้นแล้วทำหน้ากวนๆ
" คงไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูไอ้ฟีนิกซ์หรอกนะว่ามีคนมากร่างถิ่นมัน " ผมมองหน้ามันนิ่งๆ แล้วเอ่ยชื่อคนที่เป็นเพื่อนสนิทผมเสียงเรียบ
" ฟะ ฟีนิกซ์ " พอพวกมันได้ยินชื่อไอ้ฟีนก็ทำหน้าตกใจ
" อื้ม ไง จะให้กูโทรมั้ย " ผมว่าขึ้นแล้วแล้วกอดอกมองหน้าพวกมันอย่างหยั่งเชิง
" เอาไงดีพี่เบิ้ม " พวกมันหันไปมองหน้ากันอย่างขอความเห็น
" มะ มันไม่รู้จักลูกนายหรอก " ไอ้คนที่จับแขนน้องอยู่พูดขึ้นแล้วหันมามองหน้าผมอย่างไม่กลัว แต่สายตามันก็ปกปิดความกลัวไม่มิดหรอก
" ลองดูมั้ยล่ะ " ผมควักโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำท่าจะกดโทรหาเพื่อนอย่างไอ้ฟีนให้มาเคลียร์ให้
" เห้ยๆ อย่านะเว้ย ปล่อยแล้วๆ " แต่ไอ้นั่นก็รีบร้องห้ามแล้วปล่อยมือน้องออกทันที ส่วนวาเลนก็รีบเดินมาหลบที่หลังผมอย่างรู้งาน
พวกมันมองหน้าเราสองคนอย่างลังเลแล้วรีบวิ่งหนีไป คงจะกลัวไอ้ฟีนิกซ์จริงๆ
" พี่ฟีนิกซ์เป็นมาเฟียหรอคะ " ผมหันไปมองหน้าคนที่อยู่ข้างหลังตรงๆ แล้วน้องก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
" ป่าว มันเป็นนักเลง " ผมตอบแล้วมองน้องอย่างสำรวจ ว่าพวกมันได้ทำอะไรรึป่าวนอกจากจับแขนขาวๆ นั่น
" พี่ฟีนิกซ์นี่นะ " แต่เด็กน้อยตรงหน้าก็ถามขึ้นอย่างงงๆ
" สงสัยอะไรเยอะแยะ " ผมมองน้องดุๆ และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องไม่พอใจด้วยที่น้องทำท่าทีสนใจไอ้ฟีน
" อะ อ้าว " วาเลนพูดขึ้นแล้วท้าวเอวมองผมอย่างกับนักเลง
เหอะ
" ตัวแค่นี้ทำเก่ง แล้วนี่จะไปไหน " ผมมองน้องเอือมๆ แล้วถามขึ้น
" กลับหอค่ะ " วาเลนตอบกลับผมแล้วทำหน้าเซ็งๆ
" อยู่ตรงไหน " ผมหันไปมองในซอยแล้วหันมามองหน้าวาเลนอีกครั้ง
" หน้าคอนโด M " แต่น้องชี้ไปทางหน้าปากซอย ซึ่งคอนโดที่ว่านั่นคือคอนโดที่ผมอยู่
" ไปสิ " ผมว่าแล้วก็เอื้อมมือไปจับมือน้องแล้วเดินไป
" ดะ เดี๋ยว " แต่วาเลนกลับขืนตัวไว้ซะงั้น
" อะไร หรือจะรอให้ไอ้พวกนั้นมันมาลากไปข่มขืนก่อน " ผมหันไปมองหน้าน้องนิ่งแล้วมองไปยังด้านหลังน้องเพืีอดูว่าไอ้พวกนั้นยังอยู่รึป่าว
" พี่จะไปไหน แล้วจับมือฉันทำไม " น้องหันไปมองตาม แล้วหันมาถามผมอย่างสงสัย
ขี้สงสัยจังว่ะ
" จะไปส่ง เร็ว " ผมพูดขึ้นเร่งๆ เพราะสามทุ่มผมมีนัดกับไอ้พวกนั้นผับประจำ
ไม่ได้ไปดื่มนะ แค่นัดแนะกันคุยเรื่องรับน้อง
" ไม่เป็นไรค่ะ " แต่น้องก็รีบปฏิเสธทันที
ผมไม่ได้พูดอะไรแต่มองหน้าน้องดุๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่ควรปฏิเสธ
" เหอะ งั้นก็ไปค่ะ แต่ปล่อยมือก่อนได้มั้ย " น้องมองหน้าผมแล้วทำหน้าเอือมๆ เล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ยอมตอบตกลง แล้วก็พยายามบิดแขนออกจากการเกาะกุมของผม
" จับอย่างนี้แหละ จะได้ไม่หลง " ผมก้มมองที่แขนของเราเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอย่างไม่แคร์
อยากจับเฉยๆ มีใครข้องไรป่ะ
จากนั้นผมก็จูงมือน้องให้เดินตามมาที่ด้านหน้าปากซอย
ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคอนโด M แล้ว ซึ่งข้ามทางม้าลายไปก็หอน้องนั่นเอง
" ต้องขอบคุณมั้ยคะ " ผมหันไปมองใบหน้าหวาน แล้วเธอก็เอ่ยถามขึ้น
" แล้วแต่ " ผมว่าขึ้นอย่างไม่สนใจ
" เหอะ อยู่ตรงนี้บอกว่าแล้วแต่ แต่พออยู่มหาลัยไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องฉันนะ " คนตรงหน้าผมเค้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น แล้วคำพูดที่น้องพูดทำผมขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย
เห็นทีว่าหลังจากนี้ผมต้องลงไปดูการรับน้องเองแล้วล่ะ เพราะคนตรงหน้าผมดูจะแอนตี้รุ่นพี่เหลือเกิน แต่คงเป็นรุ่นพี่เองนี่แหละที่ทำตัวแย่กับเธอก่อน เพราะดูแล้วเธอไม่น่ามีพิษมีภัยกับใคร
" หึ คิดไปเอง " ผมมองหน้าน้องแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย
" ไม่ได้คิดไปเองอ่ะ ไม่สบายใจ งั้นขอบคุณนะคะที่มาส่ง ถึงหอฉันแล้ว และก็กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ " น้องกรอกตามองบนอย่างเอือมๆ แล้วเอ่ยขอบคุณผม จากนั้นก็ก้มลงมองมือผมที่จับมือน้องอยู่แล้วบอกให้ผมปล่อยมือเธอ
" อื้ม ฝันดีวาเลน " ผมก้มมองมือตัวเองที่จับมือน้องอยู่อย่างเสียดายแล้วปล่อยออก จากนั้นก็พูดบอกฝันดีคนตรงหน้าแล้วเดินออกมาทันที
เพราะถ้ากลัวว่าอยู่นานกว่านี้ผมจะแสดงท่าทีที่ประหลาดออกไปมากกว่านี้
แต่ต้องยอมรับเลยว่าใจผมเต้นแรงกับรุ่นน้องจอมแสบคนนี้อย่างไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน
แม้แต่กับแฟนเก่าผม
เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
หอพักอิ่มใจ
พรึบ
" เฮ้อออออ " ฉันทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอย่างเหนื่อยๆ วันนี้ไม่ใช่แค่ต้องรับมือกับการเรียนที่หนักหน่วง แต่ต้องมารับน้อง แถมต้องเจอกับรุ่นพี่ประสาท แล้วไหนจะเหตุการณ์ตะกี้นี้อีก
เห้ออออ รอดมาได้อีกวันนะวาเลน
ครืด ครืด
สายเรียกเข้า : รรัน
" อืม ว่า " ฉันกดรับแล้วพูดกับเพื่อนไปเสียงเหนื่อยๆ
" ถึงห้องยัง "
" พึ่งถึง " ฉันบอกแล้วลุกขึ้นนั่งดีๆ
" ทำไมพึ่งถึง " ถ้าตอนนี้ฉันอยู่ตรงหน้ายัยรรัน ยัยนั่นต้องทำหน้าสงสัย ขมวดคิ้วใส่ฉันอยู่แน่ๆ
" มีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้เล่าให้ฟัง " ฉันเลือกที่จะไม่บอกเพื่อนตอนนี้ เพราะกลัวว่าเพื่อนจะเป็นห่วงแล้วรีบมาหาฉัน
" ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย "
" ไม่หรอก " ฉันบอกเพื่อนไปเพื่อไม่ให้เพื่อนกังวล
" ก็ดี งั้นแค่นี้แหละ พักผ่อน "
" อืม ฝันดีมึง " ฉันกดวางแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ งั้นตอนนี้ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันทุกคน
- Writer
