İlk kez bir sabah en son ne olduğunu, nerede uyanacağımı, en son ne yaptığımı unutmaksızın normal bir şekilde gözlerimi açtım güne. En son ne yaptığımı da, ne yaşadığımı da biliyordum. Gözüme çarpan ışığın yattığımız sedirin çaprazında kalan pencereden geldiğini biliyorum.
Yanımda yatan Deniz’in kolu belimde ve başı omzumdayken ne kadar mutlu olduğumu da biliyorum. Yaptığımdan gram pişmanlık duymadığımı da biliyorum. Dün gece yaşadıklarımızın hayatımda geçirdiğim en güzel anlar olduğunu da biliyorum.
Deniz’e doğru kafamı eğdim ve yüzünü inceledim. Saçları benim yüzümden dağınıkken daha da kötü dağılmıştı. Yüzü huzurlu ve dudaklarında ufak bir tebessüm vardı. Kolumdaki eli beni sıkıca kendi bedeni ile bütünleştirmişti. Benim kolum da onun kolunun üzerindeydi. Bu anı bozmak istemiyordum
