İçim karardı bir anda ama umursamak bile istemedim. Okan’ın konuşacağı her neyse, belli ki çok önemliydi. Fakat şu anda ondan önemli konularda vardı. İçim her an daha da daha da sıkılıyordu. Sonunda herkes bir koltuğa dağıldığında Okan tam karşıma ve Nehir de yanıma oturmuştu. Nisan biraz daha uzak olmayı tercih etmişti, haklıydı da bu onun için daha uygun olurdu. Onunla hesabım daha kapanmamıştı.
“Derin, Alp Uysal’ın burada olduğunu biliyorum,”
Bakışlarım bir an yine Nisan’a kaydı. Sorgulayıcı bakışlar altında incelerken onu o da –ona ben söylemedim- dercesine bana bakıyordu.
“Nisan’a bakma boşuna,” dedi soğuk bir sesle Okan.
“Dün gece bağırışlarınızı duydum. Sonra odadan Nisan çıkınca şok oldum, onun koltukta uzandığını görünce bir şok daha yaşadım. Nisan gelmişti ve sen onu bağı
