ห้องพัก VIP ในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรที่เต้นเป็นจังหวะกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาของใครบางคนที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด
เมลินฟื้นขึ้นมาในวันที่สามหลังการผ่าตัด เสียงของลูกชายและอ้อมแขนที่โอบกอดแน่นในวันนั้นยังติดอยู่ในความรู้สึกของเธอ ภาพพร่ามัวของเพดานห้อง ความเจ็บแปลบที่ขมับซ้าย และสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหยาบกร้านที่กุมมือนุ่มของเธอไว้... ทุกอย่างยังชัดเจน
“คุณแม่! คุณแม่ตื่นแล้ว!” น๊อตตะโกนดีใจ ก่อนจะซุกตัวเข้าหาเธอจนแน่น
แต่สิ่งที่เธอจำได้แม่นยิ่งกว่านั้น... คือแววตาแดงก่ำของคีรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าแข็งกร้าวที่แทบไม่เคยแสดงอารมณ์กลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
เขาไม่พูดอะไร... แค่มองเธออยู่เงียบ ๆ แล้วก็กุมมือเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก
ตลอดสองอาทิตย์ของการพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล คีรินทร์ย้ายเข้ามาอยู่กับเธอและน้องน๊อตในห้องพัก VIP ทันท
