“ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน...”
ประโยคนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวเมลินแม้เวลาจะผ่านไปทั้งคืน...เงียบ...ไม่มีคำถามต่อ ไม่มีการคาดคั้นเหมือนที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่แววตาเกรี้ยวกราดที่เธอเคยกลัว
แต่เขาเงียบ...
และเธอก็เงียบ...
ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลยหลังจากนั้น คีรินทร์เพียงแค่หันหลังแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งความอึดอัดบีบคั้นไว้เต็มอกเมลิน เธอไม่รู้ว่าเขารู้แค่ไหน หรือเขายังไม่รู้เลย แต่สิ่งที่เธอแน่ใจ...คือเขาเสียใจ
เธอเห็นจากแววตาที่ปิดไม่มิด เหมือนเขาเพิ่งสูญเสียบางอย่างไปอีกครั้ง
แม้จะเป็นเธอเองที่เลือกจะปิดบังความจริง...แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเงียบของเขา เธอกลับรู้สึกเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายทั้งเป็น
วันถัดมา—
“คุณคีร์ให้ยกเอกสารทั้งหมดเข้าห้องน้องน๊อตเหรอคะ?” ลิซ่าถามด้วยความงุนงง
คีรินทร์ไม่ตอบ เพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนเล็กซึ่งตอนนี้กลายเป็นห้องพักฟื้นชั่วคราวของเด็กชายต
