หลายเดือนผ่านไป
ข้าไม่ได้พบกับเจิ้งอี้เหยียนมานานแล้วนึกไม่ถึงว่าวันนี้ข้าจะได้พบเขาอีกครั้ง
“ไม่ได้พบกันเสียนานเจ้าสบายดีหรือไม่” เจิ้งอี้เหยียนยืนรออยู่หน้าร้านเฉกเช่นทุกครั้งที่เขามารอรับข้ากลับบ้าน ไม่เจอกันเสียนานสีผิวของเขาดูคล้ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ท่านหายไปไหนมาหรือเจ้าคะ”
“ข้าติดงานราชการที่ต่างเมืองน่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกลาก่อนที่จะไป”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจดี” ข้าส่งยิ้มให้เขา
“กลับกันเลยดีหรือไม่”
“เจ้าค่ะ”
เจิ้งอี้เหยียนเดินกลับไปส่งข้าที่จวนสกุลกงอย่างที่เคยทำ ระหว่างทางไร้บทสนทนาข้ารู้สึกว่าเขามีบางสิ่งที่เปลี่ยนไปแต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด
“พวกเราแวะไปนั่งเล่นที่สวนตรงนั้นดีหรือไม่”
“อ่อ ได้เจ้าค่ะ”
แม้จะรู้สึกหนาวแต่ข้าก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดและยอมเดินไปกับเขา ดูเหมือนว่าเขาจะมีบางสิ่งที่อยากคุยกับข้า
“เจ้าหิวหรือไม่ ข้าจะไปซื้อมันเผาตรงนั้น
