ตอน ชะตากรรมเมียน้อยมาเฟีย3
หลังจากผ่านหลายค่ำคืนโหดร้ายในโกดังร้าง ร่างกายของฉันบอบช้ำไปทุกสัดส่วน ร่องรอยจากการถูกมัดและถูกกระทำชำเรายังคงเด่นชัดตามผิวขาวเนียนที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำม่วงคล้ำ เช้าวันรุ่งขึ้น มาดามแพรว สั่งให้ลูกน้องจับฉันโยนขึ้นรถตู้ทึบ ปิดตาและมัดมือ ออกเดินทางยาวนานหลายชั่วโมงจนฉันไม่รู้วันรู้คืน
เมื่อรถจอดสนิท ผ้าปิดตาถูกกระชากออก แสงแดดจ้าทำให้ฉันต้องหยีตา
ภาพตรงหน้าคือ ฟาร์มปศุสัตว์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาห่างไกลผู้คน รอบด้านมีแต่ป่าและภูเขา บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงร้องของวัวและแพะดังแว่วมา
"ลงมาสิ! ยัยตัวดี!"
ลูกน้องมาดามแพรวผลักฉันลงไปกองกับพื้นดินลูกรัง
มาดามแพรวเดินลงมาด้วยท่าทางนางพญา เธอมองไปรอบๆ ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน
"ที่นี่คือเรือนจำของเธอ...เธอต้องทำงานชดใช้กรรมอยู่ที่นี่ ห้ามหนี ห้ามตาย"
เธอโยนรูปถ่ายใบเล็กๆ
