ตอน หนีกล้วยมาปะท่อนซุง
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
โอกาสของฉันมาถึงในบ่ายวันหนึ่ง เมื่อมีรถบรรทุกสิบล้อคันใหญ่แล่นเข้ามาในฟาร์มเพื่อรับซื้อข้าวโพดและพืชผลทางการเกษตร ตาอินกับยายสายง่วนอยู่กับการชั่งน้ำหนักและรับเงินจากเถ้าแก่ โดยทิ้งให้คนงานขนของขึ้นรถ
ฉันอาศัยจังหวะชุลมุน รวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย วิ่งลัดเลาะไปตามแนวป่ากล้วย แล้วปีนขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนกระบะรถบรรทุก หมกตัวอยู่ใต้ผ้าใบคลุมรถ ท่ามกลางกระสอบข้าวโพดที่วางเรียงราย
ชั่วโมงต่อมา
รถบรรทุกเคลื่อนตัวออกไป... แรงกระแทกของรถบนถนนลูกรังทำให้ฉันเจ็บระบมไปทั้งตัว แต่หัวใจกลับเต้นแรงด้วยความหวัง
"รอดแล้ว... ครีม... แกต้องรอดไปหาลูก" ฉันนึกปลอบใจตัวเอง
ความเหนื่อยล้าสะสมจากการถูกใช้งานเยี่ยงทาส และร่างกายที่อ่อนเพลียจากการ รีดนม และ รองรับอารมณ์ของชายกลัดมันมาหลายวัน ทำให้หนังตาของฉันหนักอึ้ง
กลิ่นข้าวโพดผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องกลายเป็นยานอนหล
