ตอน ชะตากรรมเมียน้อยมาเฟีย 10
นาฬิกาแขวนผนังเก่าๆ บอกเวลาตีสี่ครึ่ง... แสงจันทร์เริ่มเลือนหายไปพร้อมกับการมาเยือนของแสงสีน้ำเงินเข้มยามรุ่งสาง อากาศในห้องนอนไม้เย็นเยียบ แต่บนเตียงนอนกลับร้อนระอุไปด้วยไฟราคะที่ยังไม่มอดลง
ฉัน (ครีม) นอนหมดสภาพอยู่กลางเตียง ร่างกายขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงจากแรงบีบและแรงกระแทกของ พี่ทิศ คนขับรถบรรทุก
แต่พี่ทิศ... ผู้รู้ชะตากรรมดีว่า พรุ่งนี้เช้าเขาจำต้องส่งมอบของขวัญชิ้นงามนี้คืนสู่เจ้าของเดิม เขาจึงไม่อาจข่มตานอนหลับได้
"ครีม พี่ขออีกรอบนะ รอบสุดท้ายหละ"
เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นข้างหู พร้อมกับมือหยาบหนาที่ลูบไล้หน้าอกฉัน
"อื๊อ... พี่ทิศ... ครีมไม่ไหวแล้ว... ระบมไปหมดแล้ว..." ฉันครางประท้วงทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น
พี่ทิศไม่ฟังเสียงทัดทาน แกลุกขึ้นนั่ง จับขาฉันแยกออกกว้าง
"พร! ... ลุกขึ้นมาช่วยผัวหน่อย! ... วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะที่จะได้เห็นของดีแบบน
