โอทีกลางคืนกับยามชั้นต่ำ
2048 Words
ตอน โอทีกลางคืนกับยามชั้นต่ำ
เข็มนาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาสี่ทุ่มสิบห้านาที แสงไฟนีออนในออฟฟิศชั้น 25 ของธนาคารใหญ่ใจกลางเมืองถูกปิดลงเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากโซนโต๊ะทำงานของฉัน "ลินดา" ผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อสาววัย 28 ปี
ฉันถอนหายใจยาว พลางบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า ร่างกายของฉันแอ่นโค้งไปตามพนักเก้าอี้ ทำให้เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อผ้าซาตินรัดรูปที่สวมใส่อยู่ ตึงเปรี๊ยะ จนกระดุมเม็ดกลางแทบจะปริออก เผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่มรำไรภายใต้บราสีเนื้อ ฉันเป็นคนดูแลรูปร่างตัวเองดีมาก เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระโปรงทรงดินสอสีดำสั้นเหนือเข่า เรียวขาขาวเนียนสวมถุงน่องสีดำบางเบา และรองเท้าส้นสูงสีแดงเลือดนกราคาแพง
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หน้าจอโชว์ชื่อ "พี่นนท์" แฟนหนุ่มนักธุรกิจของฉัน
"ฮัลโหลค่ะพี่นนท์ ลินกำลังกลับค่ะ ขอโทษทีค่ะงานเยอะมาก... ไม่ต้องห่วงค่ะ ลินขับรถกลับเองได้ เจอกันที่ห้องนะคะ จุ๊บๆ"
ฉันวางสาย เก็บของใส่กระเป๋าแบรนด์เนม แล้วเดินไปที่ลิฟต์ ความรู้สึกวูบวาบ แล่นแปล๊บ เข้ามาในใจเล็กน้อยเมื่อต้องเดินลงไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินเพียงลำพัง บรรยากาศตอนกลางคืนของตึกนี้มันเงียบเชียบจนน่าขนลุก
ชั้น B3 ลานจอดรถที่ไร้ผู้คน
ติ๊ง
ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้น B3 กลิ่นอับชื้นและกลิ่นท่อไอเสียจางๆ ลอยมาแตะจมูก ไฟนีออนสีขาวส่องสว่างเป็นหย่อมๆ ทำให้เกิดเงามืดพาดผ่านไปทั่วบริเวณ เสียงรองเท้าส้นสูงของฉันดังก้องกังวาน กึก กึก กึก ไปตามพื้นปูนซีเมนต์
ฉันเดินตรงไปที่รถ BMW สีขาวคันหรูที่จอดอยู่มุมเสา
ทันใดนั้น หางตาของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ยืนพิงเสาอยู่ข้างรถฉัน
"คุณลินดา กลับดึกจังนะครับวันนี้"
เสียงห้าวทุ้มดังขึ้น ฉันสะดุ้งโหยง หันขวับไปมอง
เขาคือ "ไอ้เข้ม" หัวหน้า รปภ กะดึก รูปร่างของมันสูงใหญ่ ผิวดำแดง เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เกิดจากการใช้แรงงาน มันสวมชุดเครื่องแบบ รปภ สีฟ้าคับติ้วที่รัดช่วงอกและต้นแขนจน ตึงเปรี๊ยะ กางเกงสแล็คสีดำขลิบขาว และรองเท้าคอมแบทหัวเหล็ก
ปกติมันจะแค่ตะเบ๊ะทำความเคารพ แต่คืนนี้สายตาของมันแปลกไป มันไม่ได้มองหน้าฉัน แต่มันจ้องมองลงมาที่หน้าอกที่กระเพื่อมไหวจากการหายใจแรงของฉัน
"โถ่! นายเข้ม ตกใจหมดเลย มายืนทำอะไรตรงนี้ หลบไป ฉันจะกลับบ้าน" ฉันพยายามทำเสียงดุ วางมาดผู้จัดการจอมดุแบบที่ชอบทำ
แต่ไอ้เข้มไม่ขยับ มันกลับก้าวเท้าเข้ามาหาฉันช้าๆ แววตาของมันดูหื่นกระหายและคุกคาม
"ผมเห็นคุณลินดาเดินบิดตูดลงมาจากลิฟต์... กลิ่นน้ำหอมคุณมันหอมยั่วใจผมเหลือเกินครับ"
"หยุดนะ! นายพูดบ้าอะไร ถอยไปนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องหัวหน้านาย!"
ฉันตะโกนขู่ แต่ในใจกลับเริ่มหวาดกลัว ขาเริ่มสั่น
ไอ้เข้มแสยะยิ้มเห็นฟันขาว ตัดกับใบหน้าเถื่อนๆ ของมัน
"ก็เชิญขี่ม้าสามศอกไปฟ้องเลยสิครับ แต่กว่าจะถึงพรุ่งนี้ ผมคงได้กินคุณจนอิ่มแล้ว"
พริบตาเดียว ร่างใหญ่โตของไอ้เข้มก็พุ่งเข้ามาประชิดตัว มันกระชากแขนฉันแล้วเหวี่ยงร่างฉันไปกระแทกกับกระโปรงหน้ารถ BMW ของฉันเอง
โครมมม!
"โอ๊ย! เจ็บนะไอ้ยามบ้า!"
ฉันพยายามจะดิ้นรน แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงควายของ รปภ ร่างยักษ์ได้ มันใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่ฉันตรึงไว้กับฝากระโปรงรถ ส่วนลำตัวของมันเบียดเข้ามาแทรกกลางหว่างขาฉัน
กลิ่นเหงื่อไคลผสมกลิ่นบุหรี่ราคาถูกจากตัวมันลอยคลุ้งมาปะทะจมูกฉัน ฉันเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ
"ปล่อยฉันนะ! พี่นนท์แฟนฉันรออยู่!"
"อ้างชื่อผัวเหรอครับคุณนาย... ดีเลย ผมอยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างผัวไฮโซของคุณกับยามจนๆ อย่างผม ใครจะทำให้คุณร้องได้ดังกว่ากัน"
มือหยาบกร้านของมันเอื้อมมาจับที่คางฉัน บีบแก้มฉันให้หันมาเผชิญหน้า แล้วก้มลงมาบดขยี้ริมฝีปาก
จุ๊บ! ๆ
"อื้อออ! อื๊อ!"
ฉันเม้มปากแน่นไม่ยอมให้มันรุกล้ำ แต่มันใช้มืออีกข้างบีบขยำหน้าอกของฉันอย่างแรงผ่านเสื้อเชิ้ต
ความเจ็บปนเสียว แล่นแปล๊บ ไปทั่วร่างจนฉันเผลออ้าปากร้อง
ลิ้นสากๆ ของมันสอดแทรกเข้ามาทันที มันตวัดพันเกี่ยวลิ้นของฉันอย่างตะกละตะกลาม ดูดดึงเอาน้ำหวานในปากฉันไปจนหมดสิ้น ลิ้นของมันเหม็นกลิ่นบุหรี่จางๆ แต่มันกลับมีความเร่าร้อนดิบเถื่อนที่ฉันไม่เคยได้รับจากแฟนหนุ่มผู้เป็นสุภาพบุรุษ
ไอ้เข้มถอนจูบออก น้ำลายของเรายืดติดกันเป็นสาย
"ปากหวานชิบหาย... นมก็ใหญ่เต็มมือ"
มันเลื่อนมือลงมาที่กระดุมเสื้อเชิ้ต... นิ้วหยาบๆ ของมันกระชากกระดุมเสื้อฉันหลุดกระเด็นทีละเม็ด แคว่ก! แคว่ก!
เสื้อเชิ้ตราคาแพงเปิดอ้าออก เผยให้เห็นบราลูกไม้ตัดกับผิวขาวจั๊วะ เนินอกอวบอัดล้นทะลักออกมา
ไอ้เข้มก้มลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นของมันลากเลียลงมาตามเนินอก
"อย่า... อย่าทำแบบนี้... ฮึก..." ฉันร้องห้ามเสียงสั่น แต่น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง
มันใช้มือหนาๆ ล้วงเข้าไปใต้บราเซียร์ ควักเอาเต้านมข้างซ้ายของฉันออกมา
ยอดถันสีชมพูหวานชูชันสู้สายตา มันก้มลงไปงับทันที
"จ๊วบ! จ๊วบ!"
"อ๊าาา... อย่าดูด... อื้อออ!"
ความรู้สึกเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย ห***มของฉันแข็งเป็นไตสู้ลิ้นสากๆ ของมัน
ฉันเกลียดตัวเองที่ร่างกายเริ่มตอบสนอง... มือที่เคยผลักไส ตอนนี้กลับเผลอขยุ้มผมรองทรงเกรียนๆ ของมันโดยไม่รู้ตัว
ไอ้เข้มรู้ดีว่าฉันเริ่มมีอารมณ์ มันผละจากหน้าอก เลื่อนมือลงไปที่กระโปรงทรงดินสอ
มันถลกกระโปรงฉันขึ้นไปกองไว้ที่เอว เผยให้เห็นถุงน่องสีดำและแพนตี้ตัวจิ๋ว
"ขาขาวจังวะ... ใส่ถุงน่องยั่วแบบนี้ อยากโดนฉีกใช่ไหม"
ไม่รอคำตอบ มือของมันฉีกทึ้งถุงน่องราคาแพงของฉันจนขาดวิ่นเป็นรูโหว่ตรงหว่างขา
แคว่ก!
นิ้วหยาบกร้านของมันสอดผ่านรอยขาดของถุงน่อง เขี่ยแพนตี้ให้เบี่ยงออก แล้วปาดนิ้วลงไปที่ร่องสวาทของฉัน
"แฉะแล้วนี่หว่า... ปากบอกว่าอย่า แต่ข้างล่างน้ำเยิ้มเชียวนะคุณนาย"
มันพูดเยาะเย้ยพลางแหย่นิ้วกลางเข้าไปในรูรักของฉัน
"อ๊าาา! ... เข้ม... มัน... อื้อ... สกปรก"
"สกปรกแต่เสียวใช่ไหมล่ะ"
มันขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็ว ควานไปทั่วผนังเนื้อนุ่ม นิ้วของมันสากและใหญ่ ทำให้ฉันรู้สึกคับแน่นและเสียวซ่านจนแข้งขาอ่อนแรง ต้องเอนตัวพิงรถหอบหายใจแรงๆ
"พร้อมแล้วสินะ... มาเจอของจริงดีกว่า"
ไอ้เข้มผละตัวออก มันปลดเข็มขัดสนามของมันออกอย่างรวดเร็ว แล้วรูดซิปกางเกงลง
มันควักเอา ท่อนเนื้อ สีคล้ำขนาดมหึมาออกมา มันดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ความยาวและความใหญ่ของมันทำให้ฉันตาเบิกโพลง พี่นนท์เทียบไม่ติดเลยสักนิด
"จะ... จะเอาเข้ามาเหรอ... ไม่ไหวนะ มันใหญ่ไป เดี๋ยวฉันใช้มือให้นายเสร็จนะเข้ม นะ ขอหละ" ฉันส่ายหน้าด้วยความกลัว
ไอ้เข้มไม่ฟัง มันจับขาข้างหนึ่งของฉันพาดบ่าแกร่งของมัน ท่านี้ทำให้เป้าของฉันเปิดอ้ากว้างต่อหน้ามัน
มันจับท่อนเอ็นถูไถไปที่ร่องน้ำรักที่เปียกชุ่ม
"ซี๊ดดด... คุณลินดา... รูคุณสวยชิบหาย"
มันกดส่วนหัวบานๆ จ่อที่ปากทางรัก แล้วกระแทกพรวดเดียว!
สวบ!
"กรี๊ดดดดดดด! เจ็บ! เอามันออกไปน๊าาา!"
ฉันกรีดร้องลั่นลานจอดรถ ความใหญ่โตของมันฉีกกระชากความคับแคบของฉันจนเจ็บร้าวไปหมด
ไอ้เข้มกัดฟันกรอด มันกดแช่ไว้เพื่อให้ฉันปรับตัว
"อย่าเกร็งสิครับคุณนาย... ยิ่งเกร็งยิ่งเจ็บนะ... ผ่อนคลายหน่อย... อ่า... ตอดดีชิบหาย"
มันเริ่มขยับสะโพกช้าๆ เนิบนาบ แต่หนักหน่วงทุกดอก
ความเจ็บปวดค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านอย่างน่าประหลาด
ความคับแน่นที่เติมเต็มเข้ามาจนสุดโคนมดลูก ทำให้ฉันรู้สึกถึงความเป็นผู้หญิงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ตับ! ๆ ๆ อ่าส์!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานในความเงียบ
ไอ้เข้มเร่งจังหวะเร็วขึ้น มันจับเอวฉันไว้แน่นแล้วกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง
"อ๊าาา... เข้ม... แรงไปแล้วน๊าาาา! อร๊ะ! ๆ ๆ โอ๊ย!"
ฉันเริ่มครางออกมาอย่างไม่อายปาก สองมือจิกเล็บลงบนหลังของมันจนเลือดซิบ
หน้าอกของฉันกระเพื่อมไหวรุนแรงตามแรงกระแทก ยอดอกสีชมพูเสียดสีกับเสื้อเครื่องแบบหยาบๆ ของมันจนแสบซ่าน
"โอ้ว... คุณลินดา... ผมไม่ไหวแล้ว... จะแตกแล้ว"
ไอ้เข้มคำรามต่ำเหมือนสัตว์ป่า มันเร่งความเร็วเป็นรัวยิก
พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!
ร่างของฉันสั่นคลอนหัวสั่นหัวคลอนอยู่บนฝากระโปรงรถ สมองขาวโพลน ลืมเรื่องพี่นนท์ ลืมเรื่องงาน ลืมศักดิ์ศรีไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงตัณหาและความร่านอยาก
อ๊าาาา!
ฉันเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ผนังช่องคลอดตอดรัดท่อนเอ็นของมันแน่นตุบๆ
ไอ้เข้มกระแทกเน้นๆ อีกสามที แล้วกดแนบสนิท
ปึ้ก!
ความรู้สึกอุ่นวาบฉีดพุ่งเข้ามาในท้องน้อยของฉันอย่างรุนแรง
อ๊ายยยยย!
มันฉีดน้ำเชื้อข้นคลั่กเข้ามาในมดลูกของฉันทุกหยด ปล่อยให้สายธารแห่งราคะไหลเวียนอยู่ในตัวฉันโดยไร้เครื่องป้องกัน
มันกอดฉันแน่น หอบหายใจแฮกๆ ซบหน้าลงกับอกฉัน
เรายืนนิ่งอยู่ในท่านั้นสักพัก ปล่อยให้ความเสียวซ่านค่อยๆ จางหายไป
ไอ้เข้มค่อยๆ ถอนแก่นกายออก
บล็อค
เสียงสุญญากาศดังเบาๆ พร้อมกับน้ำกามสีขาวขุ่นผสมน้ำรักใสๆ ไหลย้อนออกมาจากหว่างขาฉัน หยดลงบนพื้นปูนและเปรอะเปื้อนถุงน่องที่ขาดวิ่น
ฉันทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นอย่างหมดแรง ขาพับจนยืนไม่อยู่
ไอ้เข้มรูดซิปกางเกง จัดเครื่องแบบให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มันก้มลงมองฉันด้วยสายตาของผู้ชนะ แววตาเย้ยหยันแต่แฝงไปด้วยความพึงพอใจ
"สุดยอดจริงๆ ครับคุณลินดา... ของคุณแน่นมาก... วันหลังถ้าเลิกงานดึกอีก... แวะมาหาผมที่ป้อมยามได้นะครับ"
มันขยิบตาให้ฉัน แล้วเดินผิวปากเดินจากไป ทิ้งให้ฉันนั่งหอบหายใจอยู่ข้างรถ
ฉันมองตามหลังมันไป... ความโกรธแค้นควรจะมีอยู่เต็มอก แต่แปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกอยากแจ้งตำรวจเลยสักนิด
มือของฉันเลื่อนลงไปสัมผัสที่หว่างขา ปาดเอาน้ำเชื้อของมันขึ้นมาดู
ความรู้สึกอิ่มเอิบซ่าน แล่นแปล๊บ ขึ้นมาในใจ
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากพี่นนท์ถามว่า "ถึงไหนแล้วครับ"
ฉันพิมพ์ตอบกลับไปมือสั่นๆ "กำลังจะถึงแล้วค่ะพี่นนท์ วันนี้รถติดนิดหน่อย"
ฉันพยุงตัวลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ พยายามกลัดกระดุมที่เหลืออยู่ไม่กี่เม็ด
ฉันมองกระจกส่องหลัง... ใบหน้าของฉันแดงซ่าน แววตาฉ่ำเยิ้มแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ฉันรู้ตัวทันทีว่า... ชีวิตเรียบหรูของฉันได้พังทลายลงแล้ว
และฉัน... อาจจะกำลังรอคอยที่จะทำงานดึกในวันพรุ่งนี้ เพื่อที่จะได้เจอกับรสชาติอันสุดเหวี่ยงนี้อีกครั้ง
- Writer
- chap_listContents
- likeADD