Çaresizlik ve umudun birbirine kalın bir iple bağlı olduğuna inanıyordum.En çaresiz olduğumuz anda,artık her şey bitti dediğimiz yerde kalbimizde ufacık da olsa bir umut taşırız.
Benim için umudun adı artık Bedirxan Zana idi.
Beni ve bebeğimi koruyan adam.En çaresiz olduğum anda beni koruyup kollayan kişi.Şimdi ise gözüm kapalı bir şekilde ona güvendiğim için onunla aynı arabada Antep'e gidiyordum.
Sessizdim.
Bedirxan Ağa da keskin ve ifadesiz bir yüz ifadesi ile sürüyordu.
"İyi misin?"
Kalın tınılı sesi arabaya dağıldığında bir an bana demediğini sandım.Fakat yolda ki bakışları çok kısa bir an bana dönmüştü.
"İyiyim.Teşekkür ederim. "
Ona durmadan teşekkür etsem bile yine de azdı.Bakışlarım direksiyonda ki ellerine kaydı.Parmak boğumlarıma kızarmış ve kanamıştı.Merakıma engel olam
