Yirmi yaşıma girmeme günler kalmıştı.Fakat bu yirmi yılda hayatım için hiç söz sahibi olmamıştım.Ailem, sevdiklerim benim için kendimden daha ön planda olmuştu.Belki çok fedakardım bilmiyordum ama sevdiklerim çok daha önemliydi.Benim hayatımdan daha çok.
Şimdi ise kendim için bir karar vermek zorundaydım.Bana uzatılan eli tutacak mıydım?
Kendime yeni bir yol çizmeye cesaretim yoktu ki?
"Eğer korkuların varsa bırak ben hepsini yok edeyim Leyla.Sen hiçbir şey yapma.Sadece yanımda ol yeter.Senden herhangi bir beklentim yok.Sadece evimde, yanımda ol.Bana aile ol."
Sözleri içime işliyordu.Ama korkuyordum.Yeniden aynı şeyleri yaşamaktan çok korkuyordum.
"Ben... korkuyorum."
Ona çok yabancı iken de hep dürüst olmuştum.Az önce hızla çektiği elini yavaşça yaklaştırdı masanın üstünde ki elime.
