Welat Zana'dan...
***
Bazı pişmalıklar derin yaralara sebep olurdu ve bu yaralar sizi değiştirmeye başlardı.Aylardır yaşadığım cehennemin tanımı tam da buydu.Ben pişmadım ve bu da benim cehennemim olmaya başlamıştı.
Hiçbir zaman değişmeyeceğime inanıyordum ama Leyla'nın deyimi ile evlat katili olduğum an her şey değişmişti sanki.Ben
değişmiştim,hislerim değişmişti. Beni ayakta tuttuğunu sandığım nefretim ve kinim, buzlu bir kovandan dökülen suyla bir anda sönmüştü sanki.
Kazara olsa bile çocuğumu öldürmüştüm...
Bunun ağırlığı, omuzlarımda taşıyamayacığım kadar büyüktü.
Şimdi ne anlamı kalmıştı intikamın, yeminlerin?Nefretle bakan gözlerin?
Artık öfkemi yönelteceğim biri yoktu hayatımda.Leyla gitmişti.
Üzerime çiseleyen yağmurla sessiz yolda yavaşça yürüdüm.Ellerim cebimde,boş bak
