น้ำขุ่นที่มุมปาก [รวมเรื่องสั้นวาย]

โอบอุ้มภาคิน 1/6

สวัสดีครับผมชื่อ โอบอุ้ม อายุ 18 ปี ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด พึ่งย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุ่งเทพฯ ได้ไม่นานมากนักและได้เช่าบ้านหลังเล็กๆ อยู่เพราะเหมาะกับการอาศัยอยู่คนเดียวแบบผม

ตอนนี้ผมก็เริ่มคุ้นชินกับที่นี้แล้ว แถมยังรู้จักเพื่อนบ้านหลังใกล้ๆ กันหลายคนแล้ว แต่มีอยู่หลังหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับผม ผมไม่กล้าเข้าไปทักทายทำความรู้จักกับเขาเพราะเวลาที่ผมจะทำอะไรผมรู้สึกเหมือนกับเขากำลังจ้องมองผมอยู่

'เฮ้อ!!! รู้สึกแบบนี้อีกแล้ว'

'ทำไมเอาแต่มองเราตลอดเวลาด้วยนะ'

'รู้สึกอึดอัดจัง แถมรู้สึกเย็นๆ แปลกแฮะ'

เวลาที่ผมรู้สึกแบบนี้ ผมก็จะมองไปยังบ้านฝั่งตรงข้ามและผมก็เห็นเขามองผมอยู่จริงๆ ทุกครั้งที่ผมมองกลับไป ผมไม่รู้ว่าเขาจะมองผมเพื่ออะไร แต่เขาดูเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่ผมก็ไม่เคยเห็นใครมาหาเขาหรือที่เขามองผมเป็นเพราะเขาแอบชอบผมหรือเปล่านะ แต่ผมก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วยนี่สิ

'เขาเป็นใครกันนะ ทำไมต้องมองมาแต่ทางเรา'

'สวยแต่หน้ากลัวแฮะ เข้าบ้านดีกว่า'

ผมไม่รู้ว่าเขาคือใครเพราะผมจะเห็นเขาแค่ช่วงเย็นเท่านั้น ผมไม่รู้ว่าเขาได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับผมหรือเปล่า แต่เขาหน้าจะเป็นรุ่นพี่ผมหรือไม่เขาก็อาจจะแต่งตัวเกินไวไปหน่อย

ผู้หญิงคนนั้นมีสีผิวที่ขาว ผมสั้นประบ่า ใบหน้าหวาน ดวงตากลมโต แต่เวลาที่เขาจ้องมองมาที่ผม ในแววตาของเขามันแฝงไปด้วยความเศร้าที่ผมก็อธิบายไม่ถูก แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็ทำให้ผมรู้สึกกลัว ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนั้น

เวลาที่ผมยิ้มให้เขา เขาก็มักจะส่งยิ้มกลับมาให้ผมเหมือนกัน แต่รอยยิ้มของเขาเวลาที่ผมเห็นก็จะทำให้ผมขนลุกซู่ทุกที ผมก็ได้เก็บความสงสัยทุกอย่างที่มีต่อเขาไว้คนเดียวเพราะผมก็ไม่ค่อยอยากจะไปยุ่งวุ่นวายกับเขามากสักเท่าไหร่

'เฮ้อ!! สามเดือนแล้วนะ ทำไมเขายังมองแบบนี้ไม่เลิกสักที'

'เราควรเข้าไปคุยกับเขาดีหรือเปล่านะ..??'

เกือบสามเดือนแล้วที่ผมเห็นเขามองผมอยู่แบบนี้ ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ ทุกทีที่เขามองมาที่ผม ผมอยากจะลองเข้าไปคุยกับเขาสักครั้ง แต่ผมก็รู้สึกกล้าๆ กลัวๆ อย่างบอกไม่ถูก

ผมกลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้วออกมานั่งทำการบ้านอยู่ที่สวนหน้าบ้าน พอผมมองไปยังบ้านฝั่งตรงกันข้าม ผมก็เห็นเขาจ้องมองมาที่ผมอีกแล้ว แถมยังเป็นฝ่ายที่ยิ้มให้ผมก่อนเสียด้วย

'ทำไมรู้สึกเย็นวูบวาบแบบนี้นะ แถมยังขนลุกอีก'

'ยิ้มหวานๆ ของเขาทำไมทำให้เรารู้สึกแบบนี้'

ในช่วงเย็นของวันนี้มีลมพัดผ่านตลอดเวลาทำให้รู้สึกไม่ค่อยร้อนอบอ้าวเหมือนกับทุกวัน วันนี้ผมพึ่งสังเกตุเห็นว่าใบหน้าของเขามีสีหน้าที่ซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า แถมร่างกายก็ดูบอบบางคล้ายไม่มีแรงต้านทานแรงลม เขาคงจะเป็นคนรักษารูปร่างหน้าดู

'วันนี้เราจะต้องได้คุยกับเขาให้ได้'

ผมเพียงแค่คิดในใจเท่านั้น แต่อยู่ดีๆ ลมก็ค่อยๆ พัดแรงขึ้นจนใบไม้จากต้นไม้ปลิวว่อนไปหมด กว่าลมจะสงบก็เล่นเอาใบไม้จากต้นไม้ของบ้านผมล่วงจนเกือบหมด

จากที่ลมสงบแล้วผมก็ได้กลิ่นน้ำหอมที่ผู้หญิงชอบใช้ เป็นกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ชวนให้น่าหลงไหล ที่ผมรู้เพราะผมมีเพื่อนเป็นผู้หญิงเยอะ พวกเขามักใช้น้ำหอมกลิ่นแบบนี้กันบ่อย

ผมคิดว่ากลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้คงจะเป็น กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงที่อยู่บ้านฝั่งตรงกันข้ามกับบ้านของผม แต่พอผมมองไปยังบ้านของเธอ ผมก็ไม่เห็นเธอแล้ว แต่ความสงสัยของผมก็ได้หายแว็บไปในทันที เมื่อผมเหลือบไปเห็นเขายืนอยู่ข้างๆ ผม

'เขามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่'

'ทำไมเราไม่เห็นเขาเดินมาเลยล่ะ'

'เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมายืนอยู่ตรงนี้'

"คุณ...เอ่อคือ....คะ...คุณ..." ผมมีเรื่องที่ผมสงสัยอยากจะถามกับเขาตั้งมากมาย แต่พอเขามาอยู่ใกล้ๆ ผมแล้ว ผมกับรู้สึกกลัวไม่กล้าถามเขาขึ้นมา

ผมหันไปหาเขาอีกครั้ง แต่สิ่งที่ผมเห็นคือความว่างเปล่ากับเสียงที่กึกก้องอยู่ในหัวผม

'ช่วยด้วย ช่วยพาเราออกไปจากบ้านหลังนี้ที'

'ช่วยด้วย ช่วยเราที เราอึดอัด'

ผมที่ได้ยินเสียงพวกนี้ก็ทำให้รู้ทันที ว่าเธอคงไม่ใช่คนแล้ว ผมควรทำอย่างไงดี ผมควรบอกป้าเจ้าของบ้านเช่าดีหรือเปล่า ถ้าผมบอกป้าแกไป ป้าแกจะคิดว่าผมเพี้ยนหรือเปล่า

"คิดอะไรอยู่เหรอโอบอุ้ม"

"!!!!"

"เฮ้อ!! ป้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยนะครับ"

"ป้าเรียกเราตั้งนานแล้ว เรามัวแต่เหม่อเองตั้งหาก"

"คงจะเป็นอย่างงั้นแหละครับ"

ผมไม่รู้ว่าผมคิดแต่เรื่องของผู้หญิงคนนั้นมากเกินไป จนไม่ได้สังเกตุว่าป้าเจ้าของบ้านเช่ามายืนอยู่ที่หน้าบ้านของผมตั้งนานแล้ว

"แล้วเรามัวแต่คิดอะไรอยู่เหรอ ป้าเห็นเหม่อจนหน้าซีดเชียว"

"ผมจะบอกป้าอย่างไงดี"

"ผมคิดว่าบ้านฝั่งตรงข้ามผมอาจจะมีคนตายครับ"

"แต่บ้านหลังนั้นไม่มีคนอยู่นานแล้วนะโอบอุ้ม"

"แต่เขาก็หายตัวไปอย่างปริศนา ไม่มีแม้แต่ร่องรอยให้ตามหาเลย พวกญาติๆ ของเขาก็ตามหากันยังไม่เจอตัวเลย"

"งั้นป้ากับผมลองเข้าไปดูในบ้านกันไหมครับ"

ผมรู้สึกกลัวมาก แต่ผมก็อยากให้เขาหลุดพ้นจากที่เขาอยู่สักที ผมรู้สึกสงสารเขาผมไม่อยากให้เขาทนทุกข์ทรมานกับอะไรแบบนี้ เขาควรจะได้ไปผุดไปเกิดเสียที

ผมกับป้าบ้านเช่าก็ตัดสินใจที่จะลองเข้าไปดูในบ้านหลังนั้นว่ามีศพของผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ผมกับป้าบ้านเช่าก็หาอยู่สักพักก็ไม่เจอ แต่อยู่ดีๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นนั้นก็ลอยมา ผมเดินตามกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนั้นไป ยิ่งเดินตามไปเท่าไหร่กลิ่นน้ำหอมก็ยิ่งแรงขึ้นมากเท่านั้น

"ป้าครับตรงนี้มีปูนโบกไว้แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

"ป้าไม่เคยให้คนมาก่ออิฐโบกปูนแบบนี้นะ หนูคนนั้นคงจะโดนโบกปูนเข้าให้แล้วแหละ"

ผมตามกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนั้น จนมาเจออิฐที่ถูกก่อขึ้นมาใหม่พร้อมกับโบกปูนไว้อย่างแน่หนาอยู่ภายในสวนหลังบ้านแล้วที่ไม่มีใครเห็นก็เพราะว่าสวนหลังบ้านถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นเต็มไปหมด ถ้าไม่สังเกตุดีๆ คือไม่รู้เลยว่ามีการก่ออิฐอยู่ภายในสวน

ป้าเจ้าของบ้านเช่าแกได้โทรหาตำรวจแล้วเรียกกู้ภัยให้มายังที่เกิดเหตุ ญาติของผู้หญิงคนนั้นเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นถูกฆ่าโบกปูนก็รีบมายังที่เกิดเหตุทันที

สภาพศพของผู้หญิงคนนั้นคือเน่าเละเทะไปหมด จนไม่รู้ว่าหน้าจริงของเขาเป็นแบบไหน เมื่อทุกอย่างเคลียร์จบหมดทุกอย่างแล้วผมก็ได้กับมายังบ้านของผม แต่กว่าจะหาศพเจอและรอให้ปากคำกับตำรวจก็กินเวลาในช่วงเย็นของผมไปมาก

'เฮ้อ!!! ทำไมง่วงแบบนี้เนี่ย'

ผมเดินเข้าไปในบ้านแล้วนั่งพักอยู่ตรงโซนห้องนั่งเล่นและผลอยหลับลงไปในที่สุด

"โอมอุ้มเราชอบเธอนะ เราจะกลับมาจีบเธอนะ"

"รอเรานะโอมอุ้ม"

"ไม่!!! เราไม่ได้ชอบผู้หญิง"

"ต้องรอเรานะ....รอเรานะโอมอุ้ม"

"ไม่!!!!"

เฮือก!!!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยพบว่าผมกำลังนอนอยู่ที่โซฟาพร้อมกับมีเหงื่อผุดซึมออกมาตามใบหน้าของผมเต็มไปหมด ผมกวาดสายตามองรอบๆ ห้องนั่งเล่นพร้อมกับใจที่เต้นเร็วจนจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่แล้ว

'เมื่อกี้แค่ฝันไปใช่ไหม'

'คงจะไม่เป็นจริงหรอกมั้ง'

'เฮ้อ!!! แค่ฝันนะโอบอุ้มมันคงไม่เป็นจริงหรอก'

ผมที่คอยบอกกับตัวเองว่าเป็นแค่ฝัน แต่ผมกับไม่เคยลืมฝันนั้นเลยสักครั้ง แถมยังเก็บไปฝันอยู่แบบนั้นทุกครั้งที่ผมนึกถึงเรื่องของเขา จนผมไม่กล้าเปิดใจให้ใครเลยสักคน