Güneş yavaşça batıyordu Mardin’in taşlarının üzerine…
Ama Miralî ve Xezrawî aşiretlerinin birleştiği o düğün alanı,
ışıl ışıl parlayan lambalarla aydınlatılmıştı.
Avlunun ortasında davul-zurna yankılanıyordu.
Davulcunun tokmağı yere vurdukça
yer titriyor, ama kalpler yerinden kıpırdamıyordu.
Soreş ve Solîn, sahnenin ortasına alındılar.
Davul zurna coşkulu bir Kürtçe ezgiye geçti:
> "Şemamê şemamê,
Ax lê dilê min tev çû…"
(Şemamê şemamê,
Ah kalbim de onunla gitti…)
Davulun her vuruşunda
Solîn’in kalbi bir çentik daha içe çöktü.
Yüzünde bir tebessüm vardı,
ama o tebessüm
“birazdan bitecek” umudu değil,
“herkes baksın, ben hâlâ ayaktayım” direnişiydi.
Halay başında Soreş vardı.
Yanına yakın akrabaları, önde Rûbar…
Ama Rûbar’ın elleri ipteydi,
gönlü hâlâ Solîn’in sustuğ
