YAZARIN ANLATIMI ✍️
Siren sesleri kulakları sağır edecek kadar güçlüydü , ormanın derin sessizliğini paramparça ediyordu . Kırmızı ve mavi ışıklar , gece karanlığını yırtarcasına asfaltın üzerinde birer uyarı işareti gibi yanıp sönüyor , ağaç gövdelerine vurup geri çekiliyordu . Ambulansın içi , titreyen bir ışık ve acil tıbbi müdahalenin soğuk metalik kokusuyla doluydu . Burada , daracık alanda , Halil Noyan ’ ın nefesi düzensizdi . Her nefes alışı , ciğerlerine dolan havayla birlikte bir anıyı , derin bir pişmanlığı taşıyor gibiydi . Doktorun gergin ve telaşlı sesi , ambülansın metalik iç yüzeyinde yankılanıyordu :
“Nabız zayıf ! Hazırlanın , kaybediyoruz ! ”
Ama Halil pes etmemişti . Çünkü o , savaşmayı bir meslek olmaktan öte , nefes almak kadar doğal ve vazgeçilmez bir refleks hali
