52. BÖLÜM
Baran araca bindiğinde koltuğa oturdu yavaşça , karşısına Kerem oturmuş etrafa gergince etrafına bakıyordu . Halil Komutan da araca bindiğinde sabah saat 05.30 civarıydı. Baran kafasını çoktan cama yasladığında, motorun çalışma sesi duyuldu ve gözlerini kapattı ; bir haftanın sonunda ancak bu şekilde rahatça gözlerini kapatabiliyordu.
Kerem ve Halil Komutan derin bir nefes aldı . Sonunda onu bulmuşlardı. Ama bu zafer , Baran ' da derin bir psikolojik iz bırakmış olabilirdi. Hatta doğrusu, bırakmıştı da . Aklında geçen tek şey şuydu : ‘ Ailem olsaydı da beni yine seçerler miydi işkence için ? ’ Yaralı bir adamı yarsından vurmak , savaşın en adi kuralıydı .
Baran gözlerini sıkı sıkı yumdu . O işkence anları . . . Zincirlerin sesi, tenine değen soğuk demir , Lale ’ nin yankı
