Hırçın dalgaları anımsatırdı hayat. Kimi zaman hiç beklenmedik anda vurur, insanlığın üzerine kederini sıçratırdı. Sıçrayan kederden nasibini alan insanlık, endişeli, telaşlı, kimi zamanda dengesizdi. Ya da... çoğu zaman.
Arven bazen düşünürdü bir insan olmanın nasıl bir duygu olacağını. Çoğu zaman bir insan gibi yaşasa da gerçekler her daim gün yüzündeydi. Düşünüyordu, kendi koruyamadan ve hiçbir şeyle başa çıkamayan halini. Bu... kötü bir duyguydu.
Güçlü olmaya alışkın bedeni güçsüz olmayı kaldıramazdı.
Peki ya ruhu? Ruhu güçlü müydü?
Düşündü tekrar kendi kendine.
‘Ruhumda güçlü ama kimi zaman bir enkaz gibi olabiliyor.’
Evet bunu anlamıştı. Mesela şuan bir enkazın altında gibiydi. Yıkım, büyüktü. Yıkımın varisi ise gözlerinin odağındaydı. İçi titredi bir an. Sonra kendine kızdı, b
