Zihninde çürüttüğü hayallerini tıktığı kafeste paslanmaya mahkum etmiş bir kızdı Arven. Bir soyluydu. Asilzadeydi ve yeri gelince bunu belli etmekten asla çekinmiyordu ancak onun tabularını yıkan, konumunu umursamayan tek adam karşısında ona hayranlıkla bakıyordu.
Tamam, bu bakışlara alışık olabilirdi ancak onun bakması başkaydı ona göre. Zira ayaklarını yerden kesebilecek tek adamdı.
“Çok... çok güzel olmuşsun.” Arven ona ifadesizce baktı. Yelkenleri suya hemen indirmeyi düşünmüyordu. İçinde besleyip büyüttüğü kini bu ufak intikam planıyla yatıştırabilirdi. Onun yaptıklarını isteyerek yapmamış olması önem arz etmiyordu çünkü kendi doğruları önemliydi onun için. Ve Juan, yanlış yoldaydı.
“Biliyorum. Yine de teşekkürler.” Juan aldığı cevap üzere bir an şaşırır gibi oldu ancak Arven özgüv
